«παλμούς και κραδασμούς ακατανόητους...»

«Αὐτὸν τὸν λόγο θὰ σᾶς πῶ, δὲν ἔχω ἄλλον κανένα· μεθύστε μὲ τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα.»
(Κωστῆς Παλαμᾶς, «Στὴ νεολαία μας», 1 Νοεμ. 1940»)

Μέσα στὴν «ἐκσυγχρονιστικὴ» βλακεία καὶ ἀθλιότητα τῶν ἡμερῶν (τῆς ὁποίας μερικὰ διασκεδαστικὰ ἀποσπάσματα προτίθεμαι νὰ παραθέσω σὲ ἐπόμενο μήνυμα, χάριν εὐτραπελίας), καταφύγιο τὰ ἄδυτα τοῦ σκληροῦ μου δίσκου. Ἕνα παλαιὸ ἄρθρο τοῦ Ἠλία Μπαζίνα, διδακτικὸ καὶ αἰσιόδοξο. (Δὲν ξέρω ἐὰν δέκα χρόνια μετὰ ἔχει τὴν ἴδια αἰσιοδοξία, ἀλλὰ αὐτὰ στὰ ὁποῖα ἀναφέρεται εἶναι πέρα καὶ πάνω ἀπὸ τὶς ὅποιες πρόσκαιρες ἀθλιότητες ζοῦμε.)

Μεθύστε μὲ τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα, λοιπόν.

Εντολή γραμμένη στο κύτταρο

Ηλίας Μπαζίνας
(«Χωρίς Παρωπίδες», εφημερίς «Φίλαθλος», 23 Μαρτίου 1997)

Όταν ακούω διάφορους αφελείς να μιλάνε για το πώς ΚΑΠΟΙΟΙ «ελέγχουν τη μοίρα των λαών», σκέφτομαι την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αν υπήρξε στην Ιστορία κίνημα, πολιτικό, στρατιωτικό, κοινωνικό, χωρίς την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ πιθανότητα ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ, ήταν ΑΥΤΟ!

Το ότι ΠΕΤΥΧΕ επιβεβαιώνει, για μένα, την άποψη, που κερδίζει επιτέλους έδαφος στην ιστορική σκέψη, ότι η ανθρωπότητα κινείται με τρόπους γενικά ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ, ότι τίποτα δεν είναι «ΒΕΒΑΙΟ» ή «ΑΔΥΝΑΤΟ» και ότι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ξέρει ΠΩΣ θα είναι ο κόσμος σε 10, 20, 30 χρόνια από σήμερα. Φυσικά, οι υπολογιστές επεξεργάζονται άριστα τα στοιχεία που τους δίνονται. Εκείνοι που τα δίνουν, όμως, είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Και οι άνθρωποι είναι οι ΙΔΙΟΙ ακριβώς, που ήταν πριν από 3.000 χρόνια. Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ άλλαξε, όχι το ανθρώπινο όν. Κοιτώντας τις μορφές του Περικλή, του Σύλλα, του Αλέξανδρου, του Ιουλίου Καίσαρα, του Καρολομάγνου στην εγκυκλοπαίδεια που ξεφυλλίζω τη στιγμή αυτή, σκέφτομαι ότι αν η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ έχη έστω και την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ σημασία, ο άνθρωπος, ΑΝ μεταβλήθηκε βιολογικά, πράγμα αναπόδεικτο και αστήρικτο, μεταβλήθηκε μάλλον προς το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ. Πάντως, οι κυβερνήτες του κόσμου είναι ΚΟΙΝΟΤΑΤΟΙ άνθρωποι, κατασκευάσματα της ΤΥΧΗΣ και της ΙΛΙΓΓΙΩΔΟΥΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ των ανθρώπινων πραγμάτων. Η αβεβαιότητα του μέλλοντος εκπηγάζει πρωταρχικά από τις εγγενείς ΑΤΕΛΕΙΕΣ των ανθρώπων που ασκούν εκάστοτε αυτό, που λέμε «ΕΞΟΥΣΙΑ».

Όταν η «εκτρωματική» (εκ πρώτης όψεως) προσπάθεια ελληνικής εθνεγερσίας φάνηκε να πνίγεται στο αίμα με το συμβολικό πετσόκομμα των ευγενικών και κακότυχων Ιερολοχιτών στο Δραγατσάνι, ο Μέττερνιχ χαμογέλασε σαν το γάτο που κατάπιε το καναρίνι. Οι πιθανότητες να ανησυχήση ο Σουλτάνος από εκείνο το νεφελώδες και μάλλον αξιοδάκρυτο «πράμα» που ονομαζόταν «Ελληνες», έμοιαζαν αρκετά φαιδρές. (Περισσότερες έχω εγώ να μπω στο ρινγκ με τον Ταϊσον και να τον οριζοντιώσω με αριστερό σκαμπίλι!).

Πολλοί «ιστορικοί» εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να μη ΘΕΛΟΥΝ να πιστέψουν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ΗΤΤΗΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΚΡΑΤΟΣ από τα «ΑΤΑΚΤΑ» μπουλούκια των Ελλήνων, που τόσο βαθειά περιφρονούσε ο Κλαούζεβιτς. ΟΠΩΣ και να διάβασης την Ιστορία όμως, η απλή αλήθεια παραμένει ότι οι Τούρκοι άρχισαν να κερδίζουν κάποιες παρτίδες ΜΟΝΟ όταν φώναξαν τον Ιμπραήμ. Και ο Ιμπραήμ αποτελούσε γι' αυτούς «ΛΥΣΗ» πικρής ΑΝΑΓΚΗΣ. Λίγα χρόνια αργότερα, σηκώνοντας δικό του μπαϊράκι, τους ΤΣΑΚΙΣΕ κυριολεκτικά, υποχρεώνοντας τον Σουλτάνο Μαχμούτ τον Β' στη μία ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΗ ΗΤΤΑ μετά την άλλη. (Μέχρι που η καρδιά του Οθωμανού μονάρχη δεν άντεξε και ΕΣΠΑΣΕ!). «Η λύση» Ιμπραήμ, που ισοδυναμούσε με ΑΠΟΤΥΧΙΑ των πασάδων του Σουλτάνου, ΔΕΝ κατάφερε, όπως θέλουν να υποστηρίζουν από άγνοια ή από ΔΟΛΟ, μερικοί-μερικοί, να ΣΒΗΣΗ τη σπίθα της Επανάστασης. Η Μάνη, μετά από εισβολή από ΤΡΙΑ σημεία, ΔΕΝ ΠΑΡΘΗΚΕ. Η παρέμβαση των «Συμμάχων» στο Ναυαρίνο, ΔΕΝ «ΕΣΩΣΕ» τους Έλληνες. Τους γλύτωσε, αυτό ναι, από την αβέβαιη παράταση μιας αιματηρής δοκιμασίας. Έγινε, όμως, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή (και ΟΤΑΝ) οι Δυνάμεις διάβασαν σωστά ότι η ελευθερία, που κέρδισαν τα ελληνικά όπλα με τεράστιες ΘΥΣΙΕΣ, δεν παιρνόταν πια πίσω. Στα βορβορώδη «κέντρα αποφάσεων» της Ιερής Συμμαχίας απόμενε μόνη λύση το να ετοιμάσουν την κατάσταση, που θα ΔΙΑΔΕΧΟΤΑΝ το Σουλτάνο στην καμπούρα των Ελλήνων. Και αυτό έπραξαν.

Σχεδόν ΠΑΝΤΑ έτσι συμβαίνει. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εκάστοτε εποχής ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ ότι δημιουργούν τα γεγονότα ενώ στην πραγματικότητα ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ τη δυναμική των γεγονότων και την ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ όσο καλύτερα μπορούν.

Η Ελλάδα απελευθερώθηκε επειδή ΕΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ. Κατά πάσα πιθανότητα, η εντολή να συμβούν ΚΑΙ αυτά τα γεγονότα - όπως και τόσα άλλα - ήταν ΓΡΑΜΜΕΝΗ στο κύτταρο των ανθρώπων δεκάδες χιλιάδες χρόνια ΠΡΙΝ. ΔΕΝ ισχυρίζομαι ότι καταλαβαίνω το νόημα της εντολής αυτής. Σαν Έλληνας, έχω νοιώσει παλμούς και κραδασμούς ακατανόητους για άλλους ανθρώπους. Αυτό που τελικά μου μένει είναι μια ΠΙΣΤΗ: Ότι κάπου μέσα στο Μεγάλο Σχέδιο των πραγμάτων, υπάρχει μια ειδική θέση γι' αυτό, που λέμε «Ελληνισμό», θέση και μαζί και αποστολή, που έχει να κάνη με ακραίες έννοιες. Ζωή, θάνατο, φως, σκοτάδι, καλό, κακό, ωραίο, άσχημο.

Δεν νομίζω ότι εμείς μπορούμε ή δικαιούμεθα να ξέρουμε περισσότερα. Κάνουμε εκείνο που προστάζει η Φύση, ακολουθούμε το πεπρωμένο μας. Αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε πράγματα σπουδαία. Γίναμε θεματοφύλακες Παρθενώνων. Βαφτίσαμε αξίες και ιδέες, τους δώσαμε ΟΝΟΜΑΤΑ στη μοναδικής ομορφιάς και δύναμης γλώσσα μας. Υπάρχουμε ακόμα. Νομίζω ότι άφοβα μπορούμε να συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε την πανάρχαιη εντολή μέσα στο κύτταρό μας. Ως τώρα δεν μας πρόδωσε...

Οι συγγραφείς του σχολικού βιβλίου ομολογούν απροκάλυπτα και χυδαία την πολιτική τους στράτευση

Βιβλίο Εκπαιδευτικού, για την "Νεοελληνική Γλώσσα" της Γ' Γυμνασίου (συγγραφείς: Ελένη Κατσαρού, Αναστασία Μαγγανά, Αικατερίνη Σκιά, Βασιλική Τσέλιου).

Σελ. 47 (σχετικώς με το "αντιρατσιστικό" κεφάλαιο "Είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι διαφορετικοί"):

"Περιλαμβάνονται δύο δημοσιογραφικά κείμενα, ένα απόσπασμα από θεατρικό έργο, ένα ερευνητικό ερωτηματολόγιο, δύο αφίσες, ένα κόμικς [σ.σ. sic: "κόμικς" με "ς"] και τέσσερα κείμενα έκφρασης ιδεών, "στρατευμένα" θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε, εκ των οποίων το ένα είναι πολιτική ομιλία που εκφωνήθηκε σε ακροατήριο."

!!!

Να κόψω τις φλέβες μου τώρα ή αργότερα;!

Ωμή και χυδαία νεοταξική προπαγάνδα στην "Νεοελληνική Γλώσσα" της Γ' Γυμνασίου

Διάβασα το άρθρο του Χρήστου Χαρίτου ("Νέα Δημοκρατία και Ελληνική Παιδεία") για το νέο σχολικό βιβλίο, "Νεοελληνική Γλώσσα", της Γ' Γυμνασίου (συγγραφείς: Ελένη Κατσαρού, Αναστασία Μαγγανά, Αικατερίνη Σκιά, Βασιλική Τσέλιου). Κατάπληκτος από τα καταγγελλόμενα, εξέτασα ο ίδιος ολόκληρο το βιβλίο, για να ελέγξω εάν ο κ. Χαρίτος υπερβάλλει για πολιτικούς λόγους ή όχι.

Λοιπόν, όχι, δεν υπερβάλλει. Η πραγματικότης είναι ακόμη χειρότερη!

Εάν οι πράκτορες του CDRSEE και της ακροαριστερής ΑΡ.ΣΗ. αποχρωματίζουν και αφελληνίζουν την Ιστορία μας, οι συγγραφείς του σχολικού βιβλίου Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ' Γυμνασίου ασκούν του Συνασπισμού, στρατευμένοι "ιστορικοί", με ύπουλο και υπόγειο τρόπο απροκάλυπτη, ωμή και χυδαία νεοταξική προπαγάνδα!


Οι τίτλοι των κεφαλαίων του βιβλίου είναι ενδεικτικοί:

1. Η Ελλάδα στον κόσμο
2. Γλώσσα - Γλώσσες και πολιτισμοί του κόσμου
3. Είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι διαφορετικοί
4. Ενωμένη Ευρώπη και Ευρωπαίοι πολίτες
5. Ειρήνη - Πόλεμος
6. Ενεργοί πολίτες για την υπεράσπιση οικουμενικών αξιών
7. Τέχνη: Μια γλώσσα για όλους, σε όλες τις εποχές
8. Μπροστά στο μέλλον

Λες και διαβάζεις κομματικό φυλλάδιο του Συνασπισμού της Αριστεράς.


Το περιεχόμενο; Υπεράνω φαντασίας. Εάν σε μάθημα με τον τίτλο "Νεοελληνική Γλώσσα" περιμένατε να διαβάσετε κείμενα των μεγάλων λογοτεχνών μας, απατάσθε. Τί θα διαβάσετε; Πολιτικές ομιλίες και προπαγανδιστικά άρθρα του Κώστα Σημίτη, του λαθρομετανάστη Γκαζμέντ Καπλάνι, του συνοδοιπόρου του Νακρατζά Νίκου Δήμου, της πράκτορος του CDRSEE Χριστίνας Κουλούρη κ.ά. νεοταξιτών!

Ναι, στην Νεοελληνική Γλώσσα της Γ' Γυμνασίου διδάσκεται κείμενο του Κ. Σημίτη από το βιβλίο του "Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική;", όπου καταφέρεται κατά του έθνους-κράτους και της "χωρίς απήχηση ελληνικής και χριστιανικής παράδοσης", τα οποία εμποδίζουν τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό!

Διδάσκεται έπίσης ότι "είναι αποτροπιαστικό να υπάρχουν άνθρωποι που να ψηφίζουν ένα ξενοφοβικό κόμμα", διδάσκεται "τί είναι ρατσισμός", ότι "δεν υπάρχουν καθαρές φυλές" και ότι "όλοι μπορούμε να γίνουμε ρατσιστές". Κατόπιν, υπό τον τίτλο "πολυεθνικές τάξεις στο σχολείο", μαθαίνουμε ότι οι δάσκαλοι δεν πρέπει να δυσανασχετούν με το "πόσο ραγδαία αλλάζει η εθνική σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού των δημόσιων δημοτικών σχολείων χρόνο με τον χρόνο"!


Ας ξεφυλλίσουμε ολόκληρο το προπαγανδιστικό βιβλίο:

Σελ. 2: Ποιηματάκι του Ελύτη, όπου εξυμνείται το κάλλος της Alfa Romeo (ναι, αυτό το ποίημα διάλεξαν από ολόκληρον τον Ελύτη), σε αντιστοιχία με αυτό του Παρθενώνος! Φοβούμαι ότι το ποίημα χρησιμοποιείται προπαγανδιστικώς. Όχι για να υποδειχθεί ότι οι αξίες του Ελληνικού πολιτισμού (Παρθενών) εμπνέουν κάθε μεταγενέστερη αναζήτηση του ωραίου (ακόμη και στην Alfa Romeo) (η ιδέα είναι νομίζω του Λε Κορμπυζιέ), αλλά για να υποβάλουν την ιδέα ότι οι Παρθενώνες πέρασαν, σήμερα είμαστε με τα Alfa Romeo. Οι φόβοι μου επιβεβαιώνονται αμέσως μετά:

Σελ. 11: Προπαγανδιστικό κείμενο της πράκτορος του CDRSEE Χριστίνας Κουλούρη από το "Βήμα", η οποία επιτίθεται στην "εθνική ομοιογένεια", θεωρώντας μάλιστα την παράνομη και επιδιωκόμενη αλλοίωσι του Ελληνικού έθνους ("χρώμα, γλώσσα, θρησκεία, κουλτούρα", όπως αναφέρει) δεδομένη, και κάνοντας πλύση εγκεφάλου στους μαθητές για να αποδεχθούν την γενοκτονία του Ελληνισμού ως κάτι θεμιτό!

Σελ. 14: Ωραίο κείμενο για την Ορθόδοξη παράδοσή μας (που μάλλον δεν κατάλαβαν το νόημά του) και το φιλελεύθερο και χαρμόσυνο πνεύμα της. Φυσικά γραμμένο από ξένο, όχι από ελληνόφοβο και χριστιανόφοβο "προοδευτικό" ελλαδίτη. (Εάν το έγραφε Έλληνας, θα εθεωρείτο "φασίστας" και θα λογοκρινόταν.)

Σελ. 18: Ολίγος Ρίτσος, διασωθείς εν μέδω κόμικ και διαφημίσεων. Πάλι καλά. (Φαίνεται δεν έμαθαν ακόμη ότι ο Ρίτσος είναι... "νεκρόφιλος εθνικιστής"!)

Σελ. 21: "Γραικοί και Έλληνες". Ενδεικτικό για το τί μελετούσαν οι μαθητές του Βαρβακείου (και όλοι οι μαθητές), όταν στην Ελλάδα υπήρχε παιδεία και όχι νεοταξική αλλοτρίωσις!

Σελ. 24: "Ξένος, εύπορος, ψάχνει σπίτι στην Ελλάδα." Η Ελλάς πωλείται! (Εμμονή στην τουριστική παρουσίασι της Ελλάδος ως χώρας γκαρσονιών των Ευρωπαίων.)

Σελ. 30: "Γλώσσες που χάνονται." Σωστά. (Αλλά, εάν τούς πεις ότι μία από αυτές τείνει να γίνει και η Ελληνική, θα σέ πουν κινδυνολόγο κ.ά. πολλά...

Και διάφορα άλλα κείμενα, μάλλον ουδέτερα, για την Ελληνική γλώσσα. Μερικά ενδιαφέροντα. (Ευτυχώς δεν τούς πληροφόρησε κανείς ότι ο Μπαμπινιώτης είναι "εθνικιστής". Ευτυχώς.)

Σελ. 46 κ.ο.κ.: Ηθικοπλαστικά διδάγματα περί "ρατσισμού". Ολόκληρο το βιβλίο της Νεοελληνικής Γλώσσας, όχι για να έρθουν σε επαφή οι μαθητές με την Ελληνική λογοτεχνία, αλλά για να γίνουν "αντιρατσιστές"!

Σελ. 52: Προπαγάνδα για την αποδοχή του πολυφυλετισμού στα σχολεία.

Σελ. 54: Πολυπολιτισμική προπαγάνδα και ερωτηματολόγιο φακελώματος των μαθητών με "ρατσιστικές" απόψεις!

Σελ. 55: Χυδαία αντιδημοκρατική προπαγάνδα: Προκαλεί "αποτροπιασμό" το να "υπάρχουν άνθρωποι που να ψηφίζουν ένα κόμμα, το οποίο υποστηρίζει ότι οι ξένοι [παράνομοι και ανεξέλεγκτοι, υπεράριθμοι λαθρομετανάστες] ευθύνονται για την ανεργία"!

Ναι, σωστά διαβάσετε. Σε δημοκρατικό καθεστώς, οι ανήλικοι μαθητές υφίστανται στα σχολεία κομματική προπαγάνδα, διδασκόμενοι ότι απαγορεύεται να ψηφίζουν ένα νόμιμο, δημοκρατικό κόμμα (το οποίο αντιτίθεται στην παράνομη και ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση)!

(Φανταστείτε να γραφόταν ότι "είναι απαράδεκτο να υπάρχουν άνθρωποι που να ψηφίζουν ένα ανθελληνικό κομμουνιστικό [ή ένα αντίχριστο νεοφιλελεύθερο ή οτιδήποτε] κόμμα"...)

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Στα "ελληνικά" σχολεία, οι φασίστες της καθεστωτικής, "εκσυγχρονιστικής", νεοταξικής αριστεράς, δηλώνουν σε ανήλικα παιδιά ότι απαγορεύεται όταν μεγαλώσουν να ψηφίσουν ΛΑΟΣ. "Ελληνική Δημοκρατία", 2007.

Σελ 57: Και νέο άρθρο από το "Βήμα". Καλά, οι καθεστωτικές πολιτικές εφημερίδες της "εκσυγχρονιστικής κεντροαριστεράς" είναι αποκλειστική πηγή κειμένων για το βιβλίο Νεοελληνικής Γλώσσας; Αντιεπιστημονικές απόψεις περί "ανυπαρξίας των ανθρωπίνων φυλών" κ.ά.

Σελ 58: Ο διωγμός των εβραίων. Σιγά μην πούμε για τους διωγμούς των Ελλήνων.

Και προπαγανδιστικές, πολυπολιτισμικές αφίσες.

Σελ. 64 κ.ο.κ.: "Ενωμένη Ευρώπη". Εμπρός στον δρόμο του Μάαστριχτ...

Σελ. 65: Κώστας Σημίτης, "Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική;"

Ναι! Σε βιβλίο Νεοελληνικής Γλώσσας (επιβληθέν από την κυβέρνηση της... Ν.Δ.), μπορεί να απουσιάζει ο Κάλβος, ο Παπαδιαμάντης, ο Καζαντζάκης, αλλά διδάσκεται ο... Κ. Σημίτης! (Πού είσαι βρε Μαλβίνα; Πού; ) Προπαγανδιστικό κείμενο, το οποίο καταφέρεται εναντίον του "έθνους-κράτους", ως παράγοντος οπισθοδρόμησης, το οποίον επιμένει στις "χωρίς απήχηση ελληνικές και χριστιανικές αξίες"!

Ναι! Αυτή η ωμή και χυδαία, αντεθνική πολιτική προπαγάνδα διδάσκεται από το κράτος στα παιδιά μας, στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας!

Σελ. 73: Δεν έχει σταματήσει η προπαγάνδα, και εδώ πια γίνεται τραγελαφική. Ο λαθρομετανάστης Γκαζμέντ Καπλάνι μάς επιπλήττει και από πάνω, επειδή δεν "ελληνοποιούμε" αμέσως (και γιατί μάλιστα αυτό δεν επιβάλλεται υποχρεωτικώς από την Ε.Ε., αλλά αφήνεται στην δικαιοδοσία των κρατών-μελών!) τους παρανόμους ανεξέλεγκτους εισβολείς στον τόπο μας! Αυτό σημαίνει θράσσος, για το ότι παρανόμως το ελλαδικό κράτος, όχι μόνον άφησε αφύλακτα τα σύνορα και τού επέτρεψε να τά παραβιάσει, αλλά δεν εφήρμοσε και τον νόμο που προβλέπει την απέλασή του!

Σελ 88 κ.ο.κ.: "Ειρήνη-πόλεμος". Αλλεπάλληλα "φιλειρηνικά", "ανθρωπιστικά" κηρύγματα, χωρίς άλλο νόημα (λες και τον πόλεμο τόν κάνει κανείς επειδή θέλει να διασκεδάσει!), πλην της απονευρώσεως και του ευνουχισμού της αγωνιστικότητος των Ελλήνων. Πουθενά οι αγώνες για την πατρίδα και την ελευθερία! Πουθενά! 3.000 χρόνια αγώνων των προγόνων μας, μάς έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα, μία λέξη πουθενά! Μόνο στο τέλος, ένα απόσπασμα του Ελύτη για το '40, αλλά και εκεί ακόμη μόνο επιλεγμένες φράσεις που μιλούν για τα δεινά των πολεμιστών, όχι για την φλόγα της ψυχής τους που ξεπερνά αυτά τα δεινά! Ντροπή!

Σελ. 106 κ.ο.κ. "Οικουμενικές αξίες" (=παγκοσμιοποίηση). Ελληνικές (που είναι και οικουμενικές), δεν υπάρχουν.

Σελ. 116: Ο γνωστός Νίκος Δήμου, συνοδοιπόρος του Νακρατζά, μετά τον Γκαζμέντ Καπλάνι, μάς επιπλήττει επειδή "καταπιέζουμε" τους Ιεχωβάδες, τους σλαβόφωνους (πράκτορες της σκοπιανής προπαγάνδας) και τους μουσουλμάνους!

Σελ. 121 κ.ο.κ.: "Τέχνη: μια γλώσσα για όλους [=πολυπολιτισμική, παγκοσμιοποιημένη]". Άρτσι-μπούρτζι και λουλάς, λίγη Ελληνική τέχνη, πολλή ξένη μοντέρνα, αφίσσες και γκράφιτι και κόμικ.

Σελ. 133 κ.ο.κ.: "Μπροστά στο [νεοταξικό] μέλλον"...

...


Τί να πεις; FINIS GRAECIAE;

Πρόταση προς την Φιλελεύθερη Συμμαχία

Με αφορμή την παράδοση των παιδιών μας στην αντιεπιστημονική, αναθεωρητική της ιστορίας, αντίθετη με ολόκληρη την Ελληνική ιστορική επιστήμη από τον Παπαρρηγόπουλο έως τον Σβορώνο, ωμή και απροκάλυπτη προπαγάνδα στρατευμένων κομματικών μελών νεοταξικών ακροαριστερών οργανώσεων, εκπροσωπούντων το μηδέν κόμμα μηδέν της Ελληνικής κοινωνίας, όπως το ιδρυτικό μέλος της ακροαριστεράς "Αριστερά Σήμερα" Μαρία Ρεπούση και η πράκτωρ του CDRSEE ("Joint History Project") Χριστίνα Κουλούρη, ερρίφθη σε συζήτηση η εξής ιδέα:

«Σε αρκετές χώρες του πολιτισμένου κόσμου (στην Ελλάδα όχι) οι γονείς έχουν το δικαίωμα να μορφώνουν τα παιδιά τους κατ' οίκον. Το βρίσκω πολύ δημοκρατικό, αλλά στην Ελλάδα φυσικά υπάρχει έλειμμα δημοκρατίας. ΜΗΠΩΣ πρέπει να αρχίσουμε να διεκδικούμε το ίδιο δικαίωμα τελικά, έτσι όπως έχουν καταντήσει τα σχολεία; Θα ήθελα να δω τι αφρούς θα βγάλουν από το στόμα τους κάποιοι ιοί, αν επιτρεπόταν τελικά κάτι τέτοιο...»

Καλή ιδέα. Μέχρι τουλάχιστον να ελευθερωθεί το Γένος, ας αγωνιστούμε για να μορφώνουμε τα παιδιά μας στα κρυφά σχολειά, στα σπίτια των Ελληνικών οικογενειών. Ερωτώ:

Ποία η γνώμη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας επί του θέματος;

Έχει το δικαίωμα ο γονιός να αρνηθεί να παραδώσει τα παιδιά του στους διορισμένους από το κράτος εκπαιδευτές γενιτσάρων της νεοταξικής ακροαριστεράς; Έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο, ως ασύμβατη και προσβλητική για τις πεποιθήσεις του, και να ζητήσει απαλλαγή κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι αλλόδοξοι απαλλάσσονται από το μάθημα των Θρησκευτικών;

Θα προωθήσει η Φιλελεύθερη Συμμαχία τον αγώνα για το δικαίωμα στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό; (Δηλαδή το δικαίωμά μας να παραμείνουμε Έλληνες; )

(Η γελοιογραφία, από το περιοδικό «Ρεσάλτο».)

Ἡ Σαμοθράκη τοῦ Ἴωνα Δραγούμη

Ὁ Πετεφρῆς, ἔγραψε ἕνα κείμενο μὲ συνεχὴ γραφή, χωρὶς σημεῖα στίξεως. Ὁ Ἀ.Φ., σὲ μιὰ συζήτησι, ἀνέφερε παραδείγματα αὐτοῦ τοῦ τρόπου γραφῆς τοῦ Τζόυς καὶ τοῦ Φώκνερ.

Ἐγὼ, ὅμως, θυμήθηκα τὴν «Σαμοθράκη» τοῦ Ἴωνα Δραγούμη.

Ὁ Δραγούμης, ἀκολουθώντας τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο, ἐκφράζει στὴν «Σαμοθράκη» μὲ τὸν πιὸ πηγαῖο τρόπο, τὸν γνήσιο, ἔνσαρκο, φυσικὸ πατριωτισμό. Σὰν νὰ εἶναι ὁ ἴδιος παιδὶ τῆς πανάρχαιας γῆς μας, χῶμα ἀπὸ τὸ χῶμα της, πέτρα ἀπὸ τὴν πέτρα της, ριζωμένος βαθειὰ στὰ σπλάχνα τῆς γῆς καὶ στοὺς αἰῶνες τῆς ἱστορίας της! (Καὶ αὐτὸν τὸν πατριωτισμό, σάρκα ἀπὸ τὴν σάρκα μας καὶ γῆ ἀπὸ τὴν γῆ μας, φαιδρὰ νεοταξικὰ κύμβαλα τοῦ εἴδους Λιάκου, Ρεπούση κ.ἄ. ἔχουν τὴν φαντασίωσι ὅτι μποροῦν νὰ τὸν ξεριζώσουν, οἱ ἀνόητοι!)

(Ὁ Γιαννόπουλος θὰ γράψει στὸν φίλο του, Δραγούμη (1909): «Φίλε! Τί ἀττικότατο ἄνθος ἡ «Σαμοθράκη»! Πῶς χαίρομαι σὰ Νύφη! Τί εὐγενὴς ἀφέλεια καὶ ἁπλότης! Καὶ λέγουν ὅτι ἐπέθανε ἡ ἀττικότης! Γιατὶ νὰ μὴ μεταφρασθῆ στὴ Berne τοῦ Finot λ.χ.; Τότε θὰ ἐβλέπατε τὶ εἶνε καὶ τὶ ἐντύπωσι θὰ ἔκαμνε μέσα στὰ κουρασμένα καὶ ἐκζητημένα παστά τους γραψίματα.»)

Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸ πολὺ καλῶς ἐπιμελημένο «Ἴων Δραγούμης - Τὸ ἀνθολόγιο τοῦ «Νουμᾶ» (Ἐπίμετρο: ἐννέα ἐπιστολὲς τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου στὸν Ἴωνα Δραγούμη)· εἰσαγωγὴ-σχόλια: Στέφανος Μπεκατῶρος», τοῦ Στέφανου Μπεκατώρου (ἐκδ. «Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις», 2002, ISBN 960-427-074-5) (Στὸ βιβλίο χρησιμοποιεῖται ἡ γνήσια Ἑλληνικὴ γραφή (πολυτονικό).):

«
Γράφει στὴν «Σαμοθράκη» (1909):

«Ὅταν ἀρχίζω νὰ πελαγώνω μὲς στὶς ἰδέες μου ἢ ὅταν ἀρχίζει νὰ στερεύει τὸ μυαλό μου, πιάνω μιὰ πέτρα, ἕνα δέντρο, τὸ χῶμα, γιὰ νὰ βεβαιωθῶ πὼς δὲν παραστρατίζω ἢ πῶς παραστρατίζω. Γι᾿ αὐτὸ καταπιάνομαι καὶ σ᾿ ἐνέργειες μέσα στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ ἐνέργεια εἶναι ἀνάγκη γιὰ νὰ χάνομαι, εἶναι ἀνάγκη καὶ γιὰ νὰ μὴ στερεύει ἡ σκέψη μου. Τὸ μυαλό μου κουνιέται ὅπως πρέπει, ὅταν ἐνεργῶ, καὶ τότε ἡ σκέψη φωτίζει τὴν ἐνέργειά μου καὶ αὐτὴ πάλε κανονίζει τὴ σκέψη μου.»

[Σημ. ἡμετέρα: Παράβαλε καὶ «Στὴν Πόλη» («Νουμᾶς», 1905): «Πῶς ξέρουν καὶ μπερδεύουν τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι! Θὰ ἦταν τόσο ἁπλὴ χωρὶς αὐτούς, καὶ τόσο βαθύτερη, καὶ τόσο πιὸ ἀληθινή! Θὰ ἤμουν σὰν τὸ κῦμα, θὰ ἤμουν σὰν τὸ χορτάρι καὶ σὰν τὸν ἄνεμο καὶ σὰν τὸ βράχο. Δὲν εἶμαι ἄνθρωπος [...]»]

[...] Θὰ παραθέσω ἕνα μεγάλο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν «Σαμοθράκη»· εἶναι οἱ δυὸ τελευταῖες σελίδες καὶ εἶναι γραμμένες μ᾿ ἕναν τρόπο πολὺ προχωρημένο γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη (1909), δὲν ἔχει τελεῖες μήτε παραγράφους μοιάζει μὲ περιπαθὲς παραλήρημα ποὺ τὸ διαβάζει μὲ πολὺ μεγάλη ἀπόλαυση κανεὶς κρατώντας τὴν ἀναπνοή του και σ᾿ αὐτὸ μέσα περνάει ὅλη ἡ φύση τοῦ νησιοῦ ἡ πανίδα καὶ ἡ χλωρίδα του τα τοπία τα βουνά και τα υπόγεια ὕδατά του ἀκόμη καὶ τὰ ὀρυκτά του καὶ ἡ σχέση τῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν φύση καὶ τὸ ἱερὸ καὶ ἡ μυθολογία καὶ ἡ ἱστορία του ἀλλὰ καὶ ἡ ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ὁ χρόνος ἐδῶ εἶναι κινηματογραφικὸς ποιητικὸς μὲ προβολὲς πίσω (flash back) γιὰ νὰ ἀκούγεται βαρὺς καὶ ρυθμικὸς ὁ βηματισμὸς τῆς αἰωνιότητας:

«[...] Τὸ νησὶ μὲ τοὺς γκρεμοὺς καὶ τὰ μεγάλα μυτερὰ βράχια, τὰ βουνὰ τὰ ἀπάτητα, τά ἄγρια κατατόπια, τὶς ἔρημες ἀκρογιαλιές, τὶς σπηλιές, τὶς βαθιὲς ρεματαριές, τὶς κακὲς πλαγιὲς καὶ ράχες, τὰ γίδια καὶ τὰ ἀγριοκάτσικα πηδώντας στὰ κατσάβραχα, τὰ ἀγριεμένα ἄλογα καὶ δέντρα, τοὺς σκλάβους ἀνθρώπους, τὸ ψῆλος τοῦ μεγάλου βουνοῦ, ποὺ θὰ ἦταν ἴσως κάποτε ἡφαίστειο καὶ ἀπὸ τὴν κορφή του ἀνοίγεται ἁπλόχωρη μιὰ θέα, φανταχτερή, γύρω τριγύρω στὴ μεγάλη νησοσπαρμένη θάλασσα καὶ στὴ στεριὰ τὴ μακρινή, καὶ τὸ κάθε ὄνομα τοῦ κάθε τόπου εἶναι γνώριμο καὶ μουρμουρίζει γνωστὰ καὶ μαγεμένα λόγια καὶ τραγουδεῖ γνωστοὺς καὶ μυστηριώδικους παλιοὺς σκοπούς, Αἰγαῖο, Θράκη, Σαμοθράκη, Ροδόπη, Πελασγοί, Ἕλληνες, Ὀρφέας, Κάβειροι, Ποσειδώνας - στὸ νησὶ μὲ τὴν Παλιάπολη, ποὺ βρῆκαν τὴν πάγκαλη, πολύτιμη Νίκη, κουτσουρεμένη ἀπὸ τὰ χρόνια τὰ βάρβαρα, καὶ τὴν ἅρπαξαν ξένοι στὰ ξένα κι εὑρῆκαν τὰ θέμελα πεσμένων ναῶν καὶ τοίχους, τείχη πελασγικά, Ἑλληνικὰ καὶ ρωμαϊκὰ καὶ τοίχους βυζαντινοὺς καὶ πύργους βυζαντινοὺς καὶ γενοβέζικους, - στὸ νησὶ ὅλων τῶν καιρῶν, ἀπὸ τότε ποὺ ἡφαίστειο ξεπρόβαλε ἀπὸ τὸ πέλαγο καὶ ὑψώθηκε μονομιᾶς κατὰ τὸν οὐρανὸ καὶ ἔσβησε καὶ σωριάστηκε καὶ πετρώθηκε, μὴ μπορώντας ψηλότερα νὰ ἀνεβεῖ, κι ἔγινε γῆς πλούσια ἀπὸ μέταλλα, βρύσες ζεστὲς καὶ κρύες, κατάμαυρες σπηλιές, κακοτοπιὲς καὶ βράχια καὶ πλούσια ἀπὸ φυτά, φυτρώνοντας ἄθελα στὸ πλούσιο χῶμα, καὶ γέννησε τ᾿ ἀγριοκάτσικα, τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς Καβείρους, ποὺ παίζανε μυστικὰ μὲ τὶς φωτιὲς καὶ τὶς θαλασσοφουρτοῦνες καὶ ἔπλασαν μιὰ θρησκεία - στὸ νησί, ποὺ ἔρχονταν ἀπ᾿ ὅλες τὶς πολιτεῖες Ἕλληνες νὰ μυηθοῦν στὰ μυστήρια τῶν μεγάλων θεῶν νὰ μάθουν καὶ αὐτοί, οἱ λαχταρισμένοι, οἱ ποθοπλανταγμένοι, νὰ μάθουν ἐκεῖνα ποὺ ποθούσαν νὰ μάθουν, τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου καὶ τὸ τέλος, οἱ διψασμένοι, οἱ τρελοί οἱ Ἕλληνες, οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι, ἄνθρωποι θεοί, γιατὶ κατέβασαν τοὺς θεοὺς στὴ γῆ καὶ τοὺς ἔκαμαν ὅμοιους μὲ τὸν ἑαυτό τους καὶ ὕστερα κουράστηκαν κι αὐτοὶ καὶ ἦρθαν ἄλλοι νὰ προσκυνήσουν τοὺς προστάτες θεούς, ποὺ τοὺς παραστέκονταν στὰ πολιτικά τους καμώματα, καὶ ὕστερα ἀπόστασαν καὶ οἱ μεγάλοι θεοὶ οἱ ἴδιοι καὶ χύμηξαν τὰ κύματα τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ τοὺς σάρωσαν καὶ μπῆκαν στὴ θέση τους ἅγιοι μὲ εἰκόνες καὶ ξεφύτρωσαν χίλιες ἐκκλησίες καὶ παρεκκλήσια στὸ νησὶ καὶ γέμισε ἡ πολιτεία καὶ οἱ ἐρημιὲς ἀπὸ ἐκκλησιές, ξωκλήσια καὶ ρημοκλήσια καὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησιὲς αὐτὲς μοναχὰ ἐννιακόσιες ἐννενήντα ἐννιὰ βρίσκονται καὶ ἡ χιλιοστὴ ἀκόμα νὰ βρεθεῖ μὲ τοὺς ἀρίφνητους κρυμμένους θησαυρούς της, - στὸ νησί, ποὺ εἶδε κι αὐτὸ τοὺς Ρωμαίους νὰ γίνονται Βυζαντινοὶ καὶ τοὺς Φράγκους ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς νὰ τὸ ἀρπάζουν καὶ τοὺς διψοαίματους Τούρκους νὰ τὸ παίρνουν ἀπὸ τοὺς Φράγκους, τοὺς Τούρκους, ποὺ ἀκόμα καὶ τώρα τὸ ὁρίζουν, - στὸ νησί, ποὺ μ᾿ ἕναν ψευτοσηκωμὸ κατεπάνω στοὺς τυράννους βοήθησε κι αὐτὸ νὰ γίνει ἡ τωρινὴ Ἑλλάδα, γιατὶ ἂν δὲν εἶχε κουνηθεῖ κι αὐτὸ θὰ ἦταν ἕνας σηκωμὸς καὶ χαλασμὸς λιγότερος γιὰ νὰ συγκινήσει τὴ φιλελληνικὴ Εὐρώπη, - στὸ νησὶ αὐτό, ποὺ εἶδε σφαγὲς καὶ χαλασμοὺς καὶ πειρατὲς καὶ καταχτητὲς καὶ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους νὰ περνοδιαβαίνουν καὶ εἶδε καὶ ἔζησε τὴν ἱστορία ὅλη ἑνὸς ἔθνους, - στὸ νησὶ αὐτό, ποὺ στὴν ἄπειρη ἡσυχία του σὰ νὰ ἀκούγεται τώρα ή αἰωνιότητα νὰ περνᾶ, - στὸ τιμημένο αὐτὸ νησὶ μποροῦσα νὰ εἶχα γεννηθεῖ κι ἐγώ, ἀφοῦ τὸ κατοικοῦν ἄνθρωποι τῆς φυλῆς μου.»
»

Λέξεις-κλειδιὰ γιὰ τὸ Google: Ίων Δραγούμης, Σαμοθράκη, Νουμάς, Περικλής Γιαννόπουλος, Στέφανος Μπεκατώρος, ελληνοκεντρισμός

Μανουὴλ Θ. Χαιρέτης, ὁ ἄγνωστος προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Πόσοι γνωρίζουν τὸν Μανουὴλ Χαιρέτη, τὸν θεῖο καὶ συμπορευτὴ τοῦ προφήτου τοῦ Ἑλληνισμοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου;

Διαβάζω τὸ μικρὸ βιβλίο τοῦ Δ. Λαζογιώργου-Ἑλληνικοῦ γιὰ τὸν μεγάλον αὐτὸν ἄνδρα.

Δημήτρη Λαζογιώργου-Ἑλληνικοῦ

ΜΑΝΟΥΗΛ Θ. ΧΑΙΡΕΤΗΣ Ὁ Ἄγνωστος Προφήτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ
Πρόδρομος καὶ Πρωτοπόρος τῶν Νεοελλήνων Φωτιστῶν
Θεῖος καὶ «συνοδοιπόρος» τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου

Ἐκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ
Ἀθήνα 1998

ISBN: 960-522-061-X
Σελίδες 96

Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλον:

Ο Χαιρέτης είναι ο πρώτος ουσιαστικός κήρυκας της σύγχρονης ελληνικής αυτογνωσίας. Γνώστης της Ιστορίας του Έθνους του, μέσα στη διαδρομή της οποίας η οικογένεια και οι πρόγονοί του είχαν δώσει τόσα και τόσα ουσιαστικά "Παρών", τοποθετεί τον Έλληνα κάτω από τα κριτήρια του Εθνισμού και της θρησκευτικότητάς του και τον εξετάζει, τον αναλύει, τον προσδιορίζει. Στόχος του δεν είναι να εμφανιστεί σαν εθνοσωτήρας, δεν επιδιώκει να πολιτευτεί. Ούτε ζητά την αναγνώρισή του σαν συγγραφέα. Το μόνο που ασφαλώς τον ενδιαφέρει είναι να προσφέρει στους συμπατριώτες του μέτρο εθνικής κρίσεως και κατανόησης των διδαγμάτων της ιστορίας... Μια μεγάλη και περίλαμπρη θέση ανάμεσα στο πλήθος των Νεοελλήνων Φωτιστών ανήκει οπωσδήποτε και στον Μανουήλ Θ. Χαιρέτη. Δεν έχει καμμία σημασία αν προηγήθηκε του Περικλή Γιαννόπουλου, αν αυτός ήταν ο πρώτος, αν είναι δεύτερος ή αν χρονικά είναι και οι δυο τους σύγχρονοι και ταυτόσημοι. Υπήρξαν και οι δύο συνεχιστές της οικογενειακής τους παράδοσης, εκφραστές του πνεύματος του Κήρυκου Χαιρέτη και πρωτοδουλευτές της Νεοελληνικής Ιδέας. Αυτούς ακολούθησαν όλοι οι άλλοι και όλοι μαζί σχημάτισαν την περίλαμπρη ελληνική Πούλια, που έδειξε σε πλήθος Ελλήνων τον δρόμο της εθνικής πορείας, καθ' όλη τη διάρκεια της σκοτεινής νύχτας που ακολούθησε το μαύρο 1897 αλλά και αργότερα...

Στὸ βιβλίο χρησιμοποιεῖται ἡ γνήσια Ἑλληνικὴ γραφή (πολυτονικό), ὅπως σὲ ὅλες οἱ ἐκδόσεις τοῦ «Πελασγοῦ».

Ἀντιγράφω ἀπὸ τὶς σελίδες 37-39:

Δ' ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ

Τὸ κυριότερο ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Μανουὴλ Χαιρέτη εἶναι τὸ βιβλίο του ΕΘΝΟΛΟΓΙΣΜΟΙ Ἤ ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΣΜΟΥ, ἐν Πάτραις, 1905, μὲ 220 σελίδες μικροῦ σχήματος. Σὲ αὐτό, μετὰ ἀπὸ ἕναν ἁπλὸ πρόλογο 10 σειρῶν, προτάσσει τὸ ΕΘΝΙΚΟΝ ΠΙΣΤΕΥΩ, καὶ ἀκολουθοῦν τὰ κεφάλαια:

ΤΙ ΕΣΤΙΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ (Α-Β)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ (Γ)
ΖΕΥΣ-ΧΡΙΣΤΟΣ (Δ)
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ (Ε)
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (Ζ)
ΒΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ (Η)
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ (Θ)
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ (Ι)
ΦΩΤΟΒΟΛΟΣ ΤΡΙΑΣ (Κ)
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ (Λ)
καὶ τελειώνει μὲ ἕναν μικρὸ ΕΠΙΛΟΓΟ 21 σειρῶν.

Κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλαια αὐτὰ εἶναι καὶ ἕνα σωστὸ δοκίμιο [...]
Τὸ ΕΘΝΙΚΟΝ ΠΙΣΤΕΥΩ (σελ. 7-8) εἶναι ἕνα κείμενο ὁκτὼ παραγράφων, στὸ ὁποῖο μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Χριστιανικοῦ «Πιστεύω» ἔχει διατυπωθεῖ τὸ ἀπαύγασμα τῆς πίστης κάθε γνήσιου Ἕλληνα καὶ Χριστιανοῦ, ὅπως τουλάχιστον τὴν ἔβλεπε καὶ τὴν αἰσθάνονταν ὁ Μανουὴλ Χαιρέτης:

«Πιστεύω εἰς μίαν Ἑλλάδα, μεγάλην ἐνιαίαν καὶ ἀδιαίρετον, τρισένδοξον καὶ ἀθάνατον, πατρίδα τοῦ πνεύματος, τοῦ φωτός, τῆς σοφίας, τῆς ἐπιστήμης, παντὸς τοῦ τελείου· δημιουργὸν τῆς καλλιτεχνίας, τοῦ ὡραίου, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ πάσης προόδου.

Καὶ εἰς τὸν Ἑλληνισμόν, πνευματικὴν τῆς φυλῆς δύναμιν, γεννηθέντα ἐκ τοῦ φωτὸς καὶ τῆς φύσεως τῆς Ἑλληνικῆς.

Καὶ εἰς τὸ Ἑλληνικὸν πνεῦμα τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Ἑλληνικοῦ φωτὸς ἐκπορευόμενον, καὶ διὰ τοῦ φωτὸς τοῦ πολιτισμοῦ πληρῶσαν τὴν οἰκουμένην καὶ καταυγάσαν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ ἀπωτάτου αἰῶνος· τὸ ἐκ τῆς Ἑλληνίδος γῆς παραχθέν, καὶ διδάξαν τὸν πολιτισμὸν ἐν μέσῳ τῆς βαρβαρότητος.

Εἰς τὴν ἀκαταμάχητον τοῦ πνεύματος τούτου δύναμιν, μὴ καταβληθέντος, μηδὲ ταπεινωθέντος, μηδὲ ἐκλιπόντος ποτὲ ἀνὰ τὰς δεινὰς ἐθνικὰς δοκιμασίας διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἀλλ᾿ ἀεὶ ζῶντος καὶ ἀκτινοβόλου ἀνατείλαντος ἐν μιᾷ τῆς πατρίδος γωνίᾳ, καὶ ἀναλλοιώτου καὶ ἀμειώτου ἀναβλαστήσαντος.

Εἰς τὴν ἐκ νέου ἀναλαμπὴν τοῦ πνεύματος τοῦ πατρῴου, μὲ τὴν αὐτὴν ἔξοχον γονιμότητα ἐν τῇ σοφίᾳ, τῇ ἐπιστήμῃ, τῇ τέχνῃ.

Καὶ εἰς τὴν Ἐθνικὴν μας Θείαν Θρησκείαν, τὴν ἀεὶ διαφυλάξασαν ἀλώβητον τὸν Ἐθνισμὸν καὶ τὴν γλῶσσαν καθ᾿ ὅλας τὰς δεινὰς τῆς φυλῆς καταιγίδας, καὶ ἀρρήκτως συνδεδεμένην μετὰ τῆς ὑπάρξεως καὶ τοῦ μεγαλείου τοῦ Ἔθνους.

Προσδοκῶ τὴν ἀναπόδραστον καὶ νῦν κατίσχυσιν, ὠς πάλαι καὶ τέως, τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐναντίον παντὸς ἐχθροῦ καὶ παντὸς ἐμποδίου, καὶ ἀσφαλῆ τὸν τελικὸν αὐτοῦ θρίαμβον ἀνὰ μέσον τῶν ἐναντίων.

Τὸ παλαιὸν τῆς πατρίδος λαμπρὸν μεγαλεῖον, καὶ τοῦ ἀναστάντος Ἔθνους ἀπροσμάχητον τὴν δόξαν, τὴν ἰσχύν, καὶ τὸ κλέος εἰς πάντας τοὺς αἰώνας· Ἀμήν!»

*

Μέσα σὲ ἐλάχιστες γραμμὲς ἔχουν συμπυκνωθεῖ ἐδῶ ἡ γνῶσις τῆς ἐθνικῆς ἱστορίας αἰώνων ὁλόκληρων, ἡ Πίστις στὸ Γένος καὶ τὸν προορισμό του, στὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, τὴν Ἑλληνικὴ Φύση, ἀλλὰ καὶ τὸν προορισμὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σὲ ὁλόκληρη τὴν νεοελληνικὴ γραμματεία μας δύσκολα θὰ βρεθεῖ ἕνα κείμενο παρόμοιας περιεκτικότητας, μεστὸ τόσων νοημάτων καὶ πλῆρες μηνυμάτων...

Στὸν Μανουὴλ Χαιρέτη χρωστᾶμε τὸν πρῶτο προσδιορισμὸ καὶ τὴν ἀνάλυση τοῦ περιεχομένου τοῦ Ἑλληνισμοῦ: «Φύσις καὶ κλῖμα καὶ Οὐρανὸς Ἑλληνικός· θάλασσα καὶ βουνά, γραμμαὶ καὶ χρώματα Ἑλληνικά· φῶς καὶ σκιὰ καὶ γλῶσσα καὶ θρησκεία Ἑλληνικαί, καὶ Ἥλιος καὶ ἀὴρ Ἑλληνικοί, καὶ πνεῦμα Ἑλληνικόν, ὅλα ταῦτα μαζύ εἶναι ὁ Ἑλληνισμός», τονίζει, θεωρώντας τον σὰν δημιούργημα καὶ ἔκφραση τῆς Ἑλληνικῆς φύσης μέν, μὲ ἀπαραίτητα ὅμως συστατικά του τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν θρησκεία μας... (σελ. 9)
Λέξεις-κλειδιὰ γιὰ τὸ Google: Μανουήλ Χαιρέτης, Περικλής Γιαννόπουλος, Δημήτρης Λαζογιώργος Ελληνικός, Εθνικόν Πιστεύω, ελληνοκεντρισμός

Ἡ «προοδευτικὴ» Ἀριστερὰ ἔκαψε γιὰ ἑβδόμη φορὰ (!) τὸ βιβλιοπωλεῖο Γεωργιάδη

...Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Τουρκοφάγος.

Φίλε Τουρκοφάγε, εἶναι ὄντως ἐξοργιστικό, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ὑπερτόνισες τὴν λέξη «ἑβδόμη»! Ἔχει μέλλον ὁ κ. Ἄδωνις Γεωργιάδης. Μπορεῖ οἱ ἀριστερονεοφιλελεύθεροι «προοδευτικοὶ» νὰ ἔχουν κάψει ἑπτὰ φορὲς (!) τὸ βιβλιοπωλεῖο του, ἀλλὰ τὴν «Νέα Θέσι» τοῦ κ. Ἰωάννη Σχοινᾶ τὴν ἔχουν κάψει δέκα ἐννέα (19) φορές! Καὶ οὐκ ὀλίγες τὸ βιβλιοπωλεῖο τοῦ κ. Ἰωάννη Γιαννάκενα. (Τί; Ἐσεῖς εἴχατε ἀκούσει μόνον γιὰ τό μ...νί τοῦ Ἀνδρουλάκη; Καλά, ξυπνήσατε!)

Ἐπὶ τῶν γλωσσικῶν, ἔχω ὁρισμένες παρατηρήσεις στὰ ὅσα γράψατε, ἐσὺ καὶ ὁ Ἐριχθόνιος.

Ἡ φιλόλογος κ. Ἄννα Τζιροπούλου-Εὐσταθίου, διδάσκει τὰ ἀπαγορευμένα ἀπὸ τὸ «προοδευτικὸ» κατεστημένο τῆς νεοταξικῆς Ἑλλάδος ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὰ παιδιά μας. Ἡ εὐεργεσία αὐτὴ ἐμένα μοῦ ἀρκεῖ γιὰ νὰ τὴν χαρακτηρίσω Δασκάλα μὲ Δ κεφαλαῖο. Κάποιες περιστασιακὲς παρανοήσεις ἢ ὑπερβολὲς της εἶναι ἐντελῶς δευτερεύουσες. Καταλάβατε γιατὶ μιλοῦμε; Ἡ «Ἑλληνικὴ Ἀγωγὴ» εἶναι Κρυφὸ Σχολειὸ σήμερα, διδάσκει στὰ παιδιά μας ἀπαγορευμένα Ἑλληνικὰ (καὶ ἀπαγορευμένη Ἱστορία ὁσονούπῳ) στὴν νεοταξικὴ ὑπόδουλη Ἑλλάδα.

Ναί, εἶναι λάθος νὰ χαρακτηρίζουμε ὅλες τὶς λέξεις τῆς Ἰαπετικῆς («ἰνδοευρωπαϊκῆς», Πελασγικῆς, ΠρωτοΕλληνικῆς) ὁμογλωσσίας (μὲ κοινὴ ἰαπετικὴ ρίζα δηλαδὴ) ὡς δάνεια τῶν Εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν ἀπὸ τὴν Ἑλληνική. Γιὰ τὴν τεράστια, καθοριστικὴ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς στὶς Εὐρωπαϊκὲς γλώσσες καὶ τὰ δάνεια -μὲ τὴν αὐστηρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου- ποὺ προσέφερε ἡ Ἑλληνικὴ στὶς Εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, ἔχει κάνει π.χ. σπουδαία ἔρευνα ὁ Ἀρ. Κωνσταντινίδης καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Ἀρκεῖ καὶ μόνον νὰ παραπέμψουμε ἐκεῖ. Ἀλλὰ δεῖτε καὶ τὴν συνηγορία τοῦ κ. Μπαμπινιώτη ἐπ᾿ αὐτοῦ. Τὶ χρείαν ἄλλην ἔχομεν ἀποδείξεων;

Προσέξτε τώρα. Βρίσκοντας ὁρισμένες ὑπερβολὲς τῆς κ. Τζιροπούλου οἱ «προοδευτικοὶ» ἀρνησιπάτριδες, τὶς χρησιμοποιοῦν ὡς μέσον γιὰ νὰ ἀπαξιώσουν τὴν προσφορὰ καὶ τὴν ἀξία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης γενικῶς! Θὰ ἐπιπλήξω ἐγὼ λοιπόν τὴν κ. Τζιροπούλου, ἡ ὁποία ἀγωνίζεται γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν παράδοσι μας, ἔστω καὶ μὲ ὁρισμένες ὑπερβολές κατὰ καιρούς, καὶ ὄχι τὴν νεοταξικὴ ἐξουσία ἡ ὁποία ἔχει βαλθεῖ νὰ κατεδαφίσει ὅ,τι παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς προγόνους μας;

Κατὰ τ᾿ ἄλλα, ναί, όρθῶς ἐπισημαίνετε τὸν βλαπτικὸ ἔως πεμπτοφαλαγγίτικο ρόλο ὁρισμένων τσαρλατάνων (ἐψιλονολόγων, δῆθεν δωδεκαθεϊστῶν κ.ἄ.)

Ἐδῶ ἀσχολοῦνται ἀκόμη μερικοί, μετὰ ἀπὸ εἴκοσι χρόνια, μὲ τὴν δικαστικὴ διένεξι τοῦ περιοδικοῦ «Δαυλὸς» μὲ τὸν κ. Μπαμπινιώτη γιὰ τὸ ζήτημα τῶν Φοινίκων. (Τὸ τραγελαφικὸ παρὸν τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι ἐνδεικτικὸ τοῦ τὶ ζημιὰ μποροῦν νὰ κάνουν ὁρισμένοι «ἑλληνοκεντρικοί».) Ὀ κ. Μπαμπινιώτης, σημειωτέον, ἐδέχετο κάποτε τὰ λυσσώδη πυρὰ τῶν «προοδευτικῶν» ἐπειδὴ ὑπερασπιζόταν τὴν συνέχεια καὶ τὴν μοναδικότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης. Μπορεῖ νὰ ἔφθασε πλέον νὰ ἐκδίδει μονοτονικὸ -φεῦ!- λεξικό, ἔστω καὶ ὑπερασπιζόμενος -κατὰ τ᾿ ἄλλα- ἀκόμη τὴν ὀρθογραφία μας, ἀλλὰ δυστυχῶς μερικὲς ἄδικες ἐπιθέσεις ποὺ ἐδέχθη ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια γιὰ δευτερεύοντα στὴν πραγματικότητα θέματα, συνέβαλαν καὶ αὐτὲς στὸ νὰ τὸν σπρώξουν ἐγγύτερα στὸ νεοταξικὸ στρατόπεδο. Δυστυχῶς τὸ σύστημα εἶναι πανίσχυρο. (Ἀναρωτιέμαι, πάντως, πῶς ὁ κατὰ τ᾿ ἄλλα σοβαρὸς ἐπὶ διδακτορικῷ σπουδαστής του καὶ συνεργάτης πλέον τοῦ Λεξικοῦ του, κ. Θ. Μωυσιάδης (Dr Moshe), καταδέχεται νὰ συναγελάζεται καὶ νὰ συνοδοιπορεῖ μὲ τοὺς ἀθλίους καὶ φανατικοὺς ἀκροαριστεριστὲς ποὺ ἔβριζαν καὶ ὑβρίζουν τὸν κ. Μπαμπινιώτη καὶ τὶς ἀπόψεις του καὶ προπαγανδίζουν τὴν ἀσυνέχεια τῆς Ἑλληνικῆς, τὴν μὴ ἑλληνικότητα τῆς ἀρχαίας Μακεδονικῆς διαλέκτου, τὸν ἀποσκορακισμὸ τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν καὶ τῆς «ἱστορικῆς» ὀρθογραφίας, τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἀγγλικῆς ὡς ἐπισήμου γλώσσης τοῦ κράτους κ.ἄ. πολλά... Κρίμα.)

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Οἱ μεγάλοι μας ποιητὲς καὶ ὁ Γ. Μπαμπινιώτης γιὰ τὴν διαχρονικότητα καὶ μοναδικότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης

Ἀντιγράφω τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ [1], ἀπὸ τὸ Βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν τῆς Α' Γυμνασίου, ἔκδοσις Ο.Ε.Δ.Β., 2000. [2]

Ὁ λόγος πρῶτα σὲ τρεῖς μεγάλους ἐθνικιστὲς [3] ποιητές μας: Τὸν Γιῶργο Σεφέρη, τὸν Ὀδυσσέα Ἐλύτη καὶ τὸν Νίκο Ἐγγονόπουλο.

Ἀκολουθοῦν ἀποσπάσματα διακεκριμένων εἰδικῶν ἐπιστημόνων, καί, τέλος, ἕνα θαυμάσιο, παλαιὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ τῆς γλωσσολογίας Γεωργίου Μπαμπινιώτη.

[Σημειώσεις:
[1] Ἀποκατέστησα στὸ κείμενο τὴν φυσιολογικὴ γραφὴ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης (πολυτονικό).

[2] Συγγραφεῖς: Ρένα Ζαμάρου, Γεράσιμος Μαρκαντωνάτος, Θεοδόσιος Μοσχοπουλος, Ἰφιγένεια Παπανδρέου, Χρίστος Ρώμας, Εὐστράτιος Χωραφᾶς. Συντονιστὴς τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας καὶ ἐπιμελητὴς τῆς ἔκδοσης: Νικόλαος Ραγκούσης.
Φαίνεται ὅτι τὸ 2000 ἐδιδάσκοντο ἀκόμη οἱ Ἑλληνόπαιδες Ἑλληνικὴ παράδοσι καὶ ἦθος. Ἐντυπωσιακόν, τῳόντι, ἐὰν σκεφθοῦμε ὅτι σήμερα, ἔν ἔτει 2006 (καὶ μέ... «δεξιὰ» κυβέρνηση Ν.Δ.!) βυθιζόμαστε πλέον στὸ μαῦρο σκοτάδι τῆς σκλαβιᾶς καὶ τοῦ ἀφελληνισμοῦ, καὶ ψάχνουμε κρυφὰ, ὑπὸ τὸν φόβον τῶν «προοδευτικῶν» ταγμάτων νεοταξικῆς ἀσφαλείας, τὰ νέα κρυφὰ σχολειὰ ὅπου θὰ κρύψουμε τὰ παιδιά μας γιὰ νὰ τὰ σώσουμε ἀπὸ τὰ νύχια τῶν γενιτσάρων καὶ νὰ τὰ μεγαλώσουμε ὡς Ἕλληνες... (Βλέπε σχετικῶς στὸ «Ἀντίβαρο».)

[3] ...Βδεληροὶ ἐθνικισταὶ καὶ φαιοκόκκινοι φασίστες, συμφώνως τουλάχιστον μὲ τό... νέο ἀστέρι τῶν «προοδευτικῶν», κάποιον σκοπιανόφιλο μεταφραστὴ εἰς τὰς Βρυξέλλας, ὀνόματι Ἄκη Γαβριηλίδη, ὁ ὁποῖος καταγγέλλει τὴν «αθεράπευτη νεκροφιλία του αριστερού πατριωτισμού: Ρίτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης»! («πτῶμα» χαρακτηρίζει τὴν Ἑλληνικὴ παράδοσι καὶ «νεκροφίλους» τοὺς ποιητές μας!)
]

[...]

Ἕνα τέτοιο ταξίδι μέσα στὶς διαφορετικὲς περιόδους τῆς γλώσσας καὶ τῆς λογοτεχνίας μᾶς ἔχουν ἐπιχειρήσει καὶ ὁρισμένοι σημαντικοὶ νεοέλληνες ποιητές.

Ὁ Γ. Σεφέρης, σὲ μία ὁμιλία του στὰ παιδιὰ τοῦ ἑλληνικοῦ Γυμνασίου τῆς Ἀλεξάνδρειας τὸ 1941 [1], ὑποστηρίζει τὰ ἑξῆς σχετικὰ μὲ τὴν ἑνότητα καὶ συνέχεια τῆς γλώσσας καὶ λογοτεχνίας μας. «Γιὰ κοιτάξετε», γράφει, «πόσο θαυμάσιο πράγμα εἶναι νὰ λογαριάζει κανεὶς πώς, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ μίλησε ὁ Ὅμηρος ὡς τὰ σήμερα, μιλοῦμε, ἀνασαίνουμε, καὶ τραγουδοῦμε μὲ τὴν ἴδια γλώσσα. Κι αὐτὸ δὲ σταμάτησε ποτέ, εἴτε σκεφτοῦμε τὴν Κλυταιμνήστρα ποὺ μιλᾶ στὸν Ἀγαμέμνονα, εἴτε τὴν Καινὴ Διαθήκη, εἴτε τοὺς ὕμνους τοῦ Ρωμανοῦ καὶ τὸν Διγενῆ Ἀκρίτα, εἴτε τὸ Κρητικὸ Θέατρο καὶ τὸν Ἐρωτόκριτο, εἴτε τὸ δημοτικὸ τραγούδι. Καὶ ὅλοι αὐτοί, οἱ μεγάλοι καὶ οἱ μικροί, ποὺ σκέφτηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ἑλληνικά, δὲν πρέπει νὰ νομίσετε πὼς εἶναι σὰν ἕνας δρόμος, μία σειρὰ ἱστορική, ποὺ χάνεται στὴ νύχτα τῶν περασμένων καὶ βρίσκεται ἔξω ἀπό σας. Πρέπει νὰ σκεφτεῖτε πὼς ὅλα αὐτὰ βρίσκονται μέσα σας, τώρα, βρίσκονται μέσα σᾶς ὅλα μαζί, πὼς εἶναι τὸ μεδούλι τῶν κοκάλων σας, καὶ πὼς θὰ τὰ βρεῖτε ἂν σκάψετε ἀρκετὰ βαθιὰ τὸν ἑαυτό σας. Ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνετε αὐτὴ τὴ δουλειά, γιὰ νὰ ἐπιδοθεῖτε σ’ αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ προσήλωση, θὰ σᾶς βοηθήσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ σας, ποὺ μὲ τὸν καλύτερο τρόπο μπόρεσαν νὰ ἐκφραστοῦν στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Γι' αὐτό, καθὼς πιστεύω, ἡ σύγχρονή μας λογοτεχνία εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ νὰ καταλάβουμε, ὄχι μόνο τὴν ἀρχαία λογοτεχνία, ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ παράδοση».

Ὁ χωρισμὸς τῆς λογοτεχνίας μας «σὲ ἔργα τῆς δημοτικῆς καὶ σὲ ἔργα τῆς καθαρεύουσας» δὲν φαίνεται νὰ ἀρέσει στὸν ποιητή, ἀφοῦ, ὅπως γράφει, «οἱ δύο παραδόσεις στὴν προσωπικὴ λογοτεχνία δὲν ἦταν ποτὲ ἀνεξάρτητες ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη» [2]. Γιὰ τὸν ποιητὴ ὑπάρχει μονάχα ἡ «ὁλόκληρη καὶ ἀδιαίρετη» ἑλληνικὴ παράδοση ποὺ συμπεριλαμβάνει «τὰ ψηφιδωτὰ μίας μικρῆς βυζαντινῆς ἐκκλησίας, τοὺς Ἴωνες φιλοσόφους, τοὺς λαϊκοὺς στίχους τῆς ἐποχῆς τῶν Κομνηνῶν, τὰ ἐπιγράμματα τῆς Ἀνθολογίας, τὸ δημοτικὸ τραγούδι, τὸν Αἰσχύλο, τὸν Παλαμά, τὸ Σολωμό, τὸ Σικελιανό, τὸν Κάλβο, τὸν Καβάφη, τὸν Παρθενώνα, τὸν Ὅμηρο». Αὐτὴ ἡ ἑνότητα ποὺ ὑποστηρίζει ὁ Σεφέρης γιὰ τὴ λογοτεχνία, ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἀφοῦ, ὅπως πιστεύει, ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ γλώσσα «δὲν εἶναι μήτε ἡ καθαρεύουσα μήτε ἡ δημοτικὴ μήτε τὰ νεοελληνικά». Ἡ φύση τῆς γλώσσας μᾶς «εἶναι ἡ φύση μίας συνολικῆς ἰδιοσυγκρασίας πεθαμένων καὶ ζωντανῶν» ἀνθρώπων. Οἱ λέξεις ποὺ εἶναι «τὰ καράβια» τοῦ ποιητῆ, «κάνουν πολὺ μακρινὰ ταξίδια. Καὶ γυρίζουν, ὅταν εἶναι τυχερός, φορτωμένα μὲ τὰ πλούσια κρύσταλλα, ποὺ ἐκεῖ κάπου, πέρα ἀπὸ τὶς Ἡράκλειες Στῆλες τῆς συνείδησής του, μία ζωὴ παλιὰ καὶ μυστικὴ σχημάτισε σὰν ἕνα ὑποχθόνιο νερό». [6]

Αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ὁ Σεφέρης ὑποστηρίζει στὸν δοκιμιακό του λόγο, ὁ Ὀδ. Ἐλύτης τὸ ἐκφράζει μὲ τὸν δικό του τρόπο στὸ Β' καὶ ΙΑ' τμῆμα τῶν «Παθῶν» τοῦ Ἄξιον Ἐστί. Ἐκεῖ δηλώνει τὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας του καὶ μάλιστα ὁρίζει τὶς κύριες φάσεις τῆς ἐξέλιξής της. Καθὼς δηλαδὴ ἀναφέρει ὡς πηγὴ τῆς γλώσσας τοῦ τὸν Ὅμηρο, τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, τὸ δημοτικὸ τραγούδι, τὸν Σολωμὸ καὶ προσθέτει ἰσότιμα τὸν Παπαδιαμάντη, μᾶς προσφέρει οὐσιαστικὰ ἕνα ἀναλυτικὸ πρόγραμμα τῶν κειμένων ἐκείνων ποὺ πρέπει νὰ ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς δικῆς μας γλώσσας. Ἢ θὰ λέγαμε τὴ βάση τῆς ἐκπαιδευτικῆς μας γλώσσας, ὅπου ἰσότιμα καὶ ἁρμονικὰ θὰ μποροῦσαν νὰ συνυπάρχουν καὶ νὰ συλλειτουργοῦν τόσο ἡ δημοτικὴ ὅσο καὶ ἡ λόγια παράδοση, γιὰ νὰ μείνουμε στὰ δύο αὐτὰ στρώματα τῆς γλώσσας μας. Τὴ σχέση αὐτὴ παλαιού—νέεου τὴ βλέπει ὁ Ἐλύτης, ὅπως καὶ ὁ λογιότερος Σεφέρης, σὰν ἕνα πνευματικὸ καὶ ψυχικὸ ταξίδι. Σὲ ἕνα πρόσφατο κείμενό του, τὴν Ἰδιωτικὴ Ὁδὸ, ὁ ποιητὴς αἰσθάνεται ὅτι ὁ δημιουργὸς βρίσκεται συνεχῶς «μὲ ἀναμμένες τὶς μηχανὲς καὶ ἀνεβασμένη τὴν ἄγκυρα. Ὅπως, χωρὶς νὰ τὸ ξέρω, ἔκανα κι ἐγὼ ποὺ ἀπὸ λιμάνι σὲ λιμάνι ἔφθασα ὡς ἐδῶ, νηῒ σὺν σμικρῇ μέγαν πόντον περήσας». Ὁ μέγας πόντος τοῦ Ἐλύτη εἶναι, ὅπως λέει, «πέντ’ ἔξι χιλιάδες λέξεις». Τὸ φορτίο τοῦ σκάφους τοῦ εἶναι ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ στοιχεῖα παλαιὰ καὶ νεότερα, ἑλληνικὰ καὶ εὐρωπαϊκά, ποὺ ὅλα μαζὶ συνθέτουν τὴν ἀνθρωπογεωγραφία τοῦ τόπου μας καὶ εἰδικότερα τὴ φυσιογνωμία τοῦ ποιητῆ.

Παρόμοιες ἀπόψεις γιὰ τὴ «μία» ἑλληνικὴ γλώσσα ἐκφράζει καὶ ὁ Ν. Ἐγγονόπουλος, ὁ ὁποῖος δηλώνει ὅτι τὶς γνώσεις του γιὰ τὴ γλώσσα τὴν ἑλληνικὴ τὶς βοήθησε ἡ ἀπέραντη ἀγάπη του γιὰ τὴν ἀνάγνωση ἀρχαίων, βυζαντινῶν καὶ μεταβυζαντινῶν κειμένων. «Νόμιμη» γλώσσα γι’ αὐτὸν «εἶναι ἡ γλώσσα ἡ ἑλληνική», ἐνῶ «δὲν ἔχουν κανένα ἀπολύτως νόημα» οἱ «φανατικὲς» γνῶμες γιὰ «μικτή, καθαρεύουσα, δημοτική». Ὁ ποιητὴς θεωρεῖ ὅτι εἶναι «ἔλλειψη σοφίας νὰ προσηλώνεται κανεὶς πεισματάρικα σὲ μία καὶ μόνο, ἀποκλειστικά, μορφὴ» τῆς γλώσσας, «νὰ περιφρονῆ αὐτὸν τὸν ἀμύθητο πλοῦτο, τὸ θησαυρό, ποὺ ἔχει στὴ διάθεσή του. Καὶ νὰ μὴν ἀντλῆ, ἐλεύθερα, μὲ σεβασμὸ καὶ προσοχὴ φυσικά, γιὰ νὰ λαμπρύνη τὸ στίχο του, νὰ ἐνισχύση τὸ νόημά του. Ἀκριβῶς ὅπως μᾶς διδάσκουν τ’ ἀθάνατα γραπτά του Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Καβάφη». Στὸ γνωστὸ ἐπίσης ποίημά του «Ἡ πόλις τοῦ φωτὸς» [9] περιγράφεται μία ὡραία, ἀρχαιόθεν ἑλληνικὴ πόλη ποὺ κοσμεῖται μὲ λαμπρὲς οἰκοδομὲς κλιμακούμενες σὲ ὅλες τὶς διαδοχικὲς ἐποχὲς τῆς ἱστορίας τοῦ ἔθνους. Ἐκεῖ συγκατοικοῦν ἁρμονικὰ καὶ μὲ κατανόηση, μὲ τὰς ἑκατέρωθεν, φυσικά, παραχωρήσεις, οἱ ζωντανοὶ μὲ τοὺς νεκρούς. Τὴν πόλη αὐτὴ «εὐτύχησε» νὰ ἐπισκεφθεῖ ὁ ποιητὴς σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀπέραντα ταξίδια του καί, ὅπως λέει, ἡ ἀγαλλίασή του ὑπῆρξε ἀπερίγραπτη, ὅταν συναντήθηκε ἐκεῖ μὲ διάφορες ἑλληνικὲς καὶ ξένες πνευματικὲς καὶ ἡρωικὲς μορφὲς τοῦ παρελθόντος.

Πιστεύουμε λοιπὸν ὅτι καὶ ὁ μαθητής, ἀλλὰ σὲ τελευταία ἀνάλυση καὶ ὁποιοσδήποτε Νεοέλληνας μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ κάνει ἕνα ἀνάλογο ταξίδι στὴ γλώσσα καὶ στὴ λογοτεχνία μᾶς μέσα ἀπὸ τὰ παλαιότερα κείμενα. Τὰ κείμενα αὐτὰ μποροῦν ὄχι μόνο νὰ τοῦ προσφέρουν εὐρύτερη γλωσσικὴ καὶ λογοτεχνικὴ καλλιέργεια ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν κάνουν ἱκανὸ νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ἀποτελεῖ ζωντανὸ μέλος μίας μακρόχρονης παράδοσης καὶ πολιτισμοῦ γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ αἰσθάνεται οἰκεῖος καὶ ἀλληλέγγυος.

1. Δοκιμὲς A («Ἴκαρος», Ἀθήνα 19743), σσ. 177-8. Πρβ. Discours de Stockholm (1964) σ. 40.
2. Δοκ. A., σ. 475.
3. Δοκ. A., σσ. 362-3.
4. Δοκ. A., σ. 66.
5. Δοκ. A., σσ. 70-1.
6. Δοκ. A., σσ. 189-90.
7. Βλ. Ὀδ. Ἐλύτης, Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς («Ὕψιλον / βιβλία», Ἀθήνα 1990) 62-4, 68.
8. Βλ. Ν. Ἐγγονόπουλος, Ποιήματα A' («Ἴκαρος», Ἀθήνα 1977) 154-5.
9. Βλ. Ν. Ἐγγονόπουλος, Στὴν Κοιλάδα μὲ τοὺς Ροδῶνες («Ἴκαρος», Ἀθήνα 1978) σσ. 73-4.

[...]


Γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας

Ἡ ὅλη ὀργάνωση τῆς διδασκαλίας τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν, εἶναι θεμελιωμένη στὴν ἀντίληψη ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα εἶναι μία καὶ ἑνιαία ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, μὲ τὶς φυσιολογικὲς μεταλλάξεις καὶ μεταβολὲς ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν μακραίωνη ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς ὁμιλίας καὶ τῆς γραφῆς της.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικὲς σχετικὲς μαρτυρίες Ἑλλήνων καὶ ξένων ἐπιστημόνων καὶ λογοτεχνῶν.

Μολονότι ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα ἄλλαζε ἀδιάκοπα, καθὼς ἄλλωστε ἀλλάζει ἀναπόδραστα καθετὶ τὸ ζωντανό, διατήρησε ἀνέπαφη τὴν ἱστορική της συνέχεια καὶ ἑνότητα, παρέχοντας ἔτσι ἀδιαμφισβήτητες μαρτυρίες γιὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια καὶ ἑνότητα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ.

G. THOMSON, The Greek Language, Cambridge 1960 (§ 117)

Δὲν ἀποτελεῖ ὑπερβολὴ νὰ τονιστεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ δὲν εἶναι μία σειρὰ ἀπὸ ξεχωριστὲς γλῶσσες ἀλλὰ μία καὶ ἑνιαία γλώσσα. Ἂν κάποιος θέλει νὰ μάθει Ἑλληνικά, δὲν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἂν θὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, τὸν Πλάτωνα, τὴν Καινὴ Διαθήκη, τὸ ἔπος τοῦ Διγενῆ Ἀκρίτα ἢ τὸν Καζαντζάκη.

R. BROWNING, Medieval and Modern Greek, Cambridge 1969
(ἀπὸ τὸν Πρόλογο)

Παρ’ ὅλες τὶς ριζικὲς ἀλλαγές της, ἡ φυσικὴ ὁμιλούμενη γλώσσα τῆς Ἑλλάδας σήμερα εὔκολα ἀκόμη ἀναγνωρίζεται ὡς ἴδια μὲ ἐκείνη τοῦ Ὁμήρου. Παραμένει μία ἐξαιρετικὰ ἀρχαϊκὴ γλώσσα, ἔκδηλα ἰνδοευρωπαϊκῆς δομῆς στὴν ὀνοματικὴ καὶ ρηματική της μορφολογία.

L.R. PALMER, The Greek Language, Bristol (ἀνατ. 1995, σ. 198)

Ἡ Ἑλληνικὴ τῶν περασμένων ἱστορικῶν φάσεων —ἀρχαϊκή, ἀρχαία ἢ μεσαιωνικὴ— μὲ ὅλες της τὶς διαφορές, εἶναι σήμερα αἰσθητὴ ὡς Ἑλληνική.

A. MIRAMBEL, Ἡ Νέα Ἑλληνικὴ Γλώσσα,
ἔλλ. ἔκδ. Θεσσαλονίκη 1978, σ. 300

Ἡ Ἑλληνικὴ παρουσιάζει μίαν ἀδιάκοπη ἱστορικὴ ἐξέλιξη, καὶ ἡ σημερινὴ Ἑλληνικὴ μὲ τὴ μορφὴ τῆς δημοτικῆς ἢ τῆς καθαρεύουσας συνεχίζει ἀπευθείας τὴν Ἑλληνική του Ὁμήρου καὶ τοῦ Δημοσθένη.

P. GHANTRAINE, Dictionnaire Etymologique de la Langue Grecque,
Paris (ἀνατ. 1990, σ. Χ).

Ἡ νέα Ἑλληνικὴ δὲν εἶναι μία γλώσσα ἐντελῶς νέα ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλληνική, εἶναι ἡ σύγχρονη μορφὴ μίας γλώσσας ποὺ δὲν εἶναι νεκρή, τῆς Ἑλληνικῆς.

H. TONNET, Histoire du Grec moderne, Paris 1993, σ. 168

Ἡ γλώσσα ἡ ἑλληνικὴ εἶναι μία. Καὶ εἶναι μᾶλλον ἔλλειψη σοφίας νὰ προσηλώνεται κανεὶς πεισματάρικα σὲ μία καὶ μόνο ἀποκλειστικὰ μορφή της καὶ νὰ περιφρονεῖ αὐτὸν τὸν ἀμύθητο πλοῦτο, τὸ θησαυρό, ποὺ ἔχει στὴ διάθεσή του.

Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ποιήματα, 1985, σ. 155)

Ἐγὼ δὲν ξέρω νὰ ὑπάρχει παρὰ μία γλώσσα, ἡ ἑνιαία γλώσσα ἡ Ἑλληνική... Τὸ νὰ λέει ὁ Ἕλληνας ποιητὴς ἀκόμη σήμερα «οὐρανὸς» ἢ «θάλασσα» ἢ «ἥλιος» ἢ «σελήνη» ἢ «ἄνεμος», ὅπως τὸ ἔλεγαν ἡ Σαπφὼ καὶ ὁ Ἀρχίλοχος, δὲν εἶναι μικρὸ πράγμα. Εἶναι πολὺ σπουδαῖο. Ἐπικοινωνοῦμε κάθε στιγμὴ μιλώντας μὲ τὶς ρίζες μας. Τὶς ρίζες μας ποὺ βρίσκονται ἐκεῖ: στὰ Ἀρχαῖα.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
(ἀπὸ συνέντευξη τοῦ ποιητῆ στὴν ἐφημ. Τὸ Βῆμα, 24-12-1978)

Αὐτὴ εἶναι πράγματι ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα. Μία καὶ ἑνιαία, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ μιλιέται καὶ νὰ γράφεται• μία καὶ ἑνιαία, ὅταν προσπαθεῖς νὰ τὴν κατακτήσεις δημιουργικὰ μέσα στὴν πολλαπλότητα τῆς σύνθεσης καὶ τὸν πλοῦτο τῆς δηλωτικότητάς της.

Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ
(ἀπὸ ἐπιφυλλίδα στὴν ἐφημ. Τὸ Βῆμα, 24-2-1991)

Αὐτή, λοιπόν, τὴ γλώσσα μας τὴ Νεοελληνική, τὴ Δημοτικὴ δηλαδή, ποὺ λέγεται καὶ Κοινὴ Νεοελληνική, καλούμαστε καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη καὶ ἀπὸ τὶς κοινωνικές μας ἀνάγκες καὶ ἀπὸ τὸν Νόμο νὰ θεραπεύσουμε. Εἶναι ἡ σημερινὴ μορφὴ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ὅπως αὐτὴ ἐξελίχθηκε / διαμορφώθηκε διαχρονικὰ στὸ στόμα καὶ τὴν γραφίδα τῶν Ἑλλήνων. Εἶναι δηλαδὴ ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα στὴ σημερινή της μορφή. Γιατί ἡ σημερινή μας γλώσσα δὲν εἶναι ἐγγονὴ ἢ θυγατέρα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς, παρὰ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ μεταλλαγμένη (φωνολογικά, μορφολογικά, σημασιολογικὰ καὶ συντακτικὰ) ἀπὸ τὸν χρόνο, τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες καὶ τὴ χρήση.

ΧΡ. ΤΣΟΛΑΚΗΣ, Τὴ γλώσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική,
ἔκδ. Νησίδες καὶ 9,58 τῆς ΕΡΤ-3, 1999, σέλ. 36.

Ἡ ταυτότητα τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας

Ὅτι ἡ γλώσσα δὲν εἶναι ἁπλὸ ἐργαλεῖο, ὅπως τὴν θέλουν μερικοὶ τεχνοκράτες γλωσσολόγοι, ἐπικοινωνιολόγοι καὶ πληροφορικοί, ἀλλὰ καθοριστικὸ συστατικό της προσωπικότητας τοῦ ἀτόμου καὶ τῆς φυσιογνωμίας ἑνὸς λαοῦ, δήλ. ὑπαρξιακὸ στοιχεῖο, σήμερα φαίνεται νὰ ἀποτελεῖ γενικότερα ἀποδεκτὴ θέση. Ὁ Γάλλος Buffon πολὺ παλιὰ καὶ πολὺ ἐπιγραμματικὰ ταύτισε τὴν ἔννοια τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἰδιαιτερότητα τῆς γλωσσικῆς του ἔκφρασης: Τὸ ὕφος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος («Le style, c’ est l’homme meme). Πολὺ ἀργότερα ἕνας φιλόσοφος τῆς γλώσσας, ὁ πολὺς Wittgenstein, στὸ ἔργο τοῦ «Tractatus logico-philosophicus», διατύπωσε ἀκόμη πιὸ καθαρὰ μίαν ἀρχὴ στὴν ὁποία συχνότατα παραπέμπουν ὅλοι ὅσοι μιλοῦν γιὰ τὴν ὑφὴ καὶ τὴν ἀξία τῆς γλώσσας. Ἡ γλώσσα μου εἶναι ὁ κόσμος μου («The limits of my language mean the limits of my world»). Μέσα στὴ γλώσσα ἑνὸς λαοῦ, μέσα στὴν κάθε λέξη καὶ φράση ἀπεικονίζονται στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἱστορία, τὴ σκέψη, τὴ νοοτροπία, τὴν καλλιέργεια καὶ τὸν πολιτισμό του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἴδια ἡ διδασκαλία μίας μητρικῆς (ἐθνικῆς) γλώσσας, ὅταν διδάσκεται σωστὰ καὶ στὸ ἀπαιτούμενο βάθος, εἶναι αὐτόχρημα διδασκαλία τοῦ ὕφους καὶ τοῦ ἤθους ἑνὸς λαοῦ, ἱστορικὸς καὶ φρονηματιστικὸς μαζὶ παράγων. Ὁ ἱδρυτὴς τῆς «μοντέρνας», λεγόμενης, γλωσσολογίας, ἕνας γλωσσολόγος ποὺ εἶχε σ' ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ θητεύσει στὴν ἱστορικοσυγκριτικὴ γλωσσολογία μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς κλασικὲς γλῶσσες, ἀναφέρομαι στὸν Ferdinand de Saussure, ἦταν κι ὁ γλωσσολόγος ποὺ ὅρισε τὴ γλώσσα ὡς ταξινομία τοῦ κόσμου. Ποῦ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴ γλώσσα τοῦ ταξινομεῖ τὸν κόσμο του ἔτσι ὅπως τὸν ἔχει συλλάβει καὶ ἐπεξεργαστεῖ πρῶτα μὲ τὴ νόησή του. Μὲ τὴ γλώσσα ὁ ἄνθρωπος βάζει τάξη στὸ χάος τῆς γύρω του πραγματικότητας. Κάθε λαὸς σύμφωνα μὲ τὴ νοοτροπία, τὶς ἀντιλήψεις, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴ ἱστορία του, τὶς ἀξίες καὶ τὰ «πιστεύω» τοῦ συλλαμβάνει, ὀργανώνει καὶ ἐκφράζει γλωσσικὰ τὸν κόσμο μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Μία ἄλλη γλώσσα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἄλλες λέξεις γιὰ τὰ ἴδια πράγματα, λέμε οἱ γλωσσολόγοι. Γιατί τότε ἡ μετάφραση λ.χ. ἀπὸ τὴ μία γλώσσα στὴν ἄλλη θὰ ἦταν ἁπλὸ παιχνίδι. Καί, βέβαια, αὐτὸ δὲν συμβαίνει. Κάθε γλώσσσα, ἐπανερχόμαστε στὸν Saussure, εἶναι ἄλλη ταξινόμηση τοῦ κόσμου. Νὰ γιατί κάθε γλώσσα εἶναι πρῶτα καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἐθνικὴ ταυτότητα• ἡ ἔκφραση τῆς σύγχρονης ὕπαρξης καὶ τῆς ἱστορικῆς μαζὶ διαδρομῆς κάθε λαοῦ, δήλ. ἡ ταυτότητά του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ πιὸ οὐσιαστικὴ προσέγγιση ἑνὸς πολιτισμοῦ, ἑνὸς λαοῦ, μίας κοινωνίας περνάει πάντα μέσα ἀπὸ τὴ γλώσσα. Τὰ γλωσσικὰ σύμβολα ἀποκαλύπτουν μὲ τὸν πιὸ εὔγλωττο τρόπο τὴ νοοτροπία, τὴν ἱστορία, τὴ σκέψη καὶ τὴ στάση ἑνὸς λαοῦ ἀπέναντι στὸν κόσμο.

Αὐτὰ ποὺ εἴπαμε γενικὰ γιὰ κάθε ἐθνικὴ γλώσσα ἰσχύουν μ᾿ ἕναν ἔντονο καὶ ἀποδεικτικό, θὰ ἔλεγα, τρόπο προκειμένου γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Εἰδικότερα ὡς πρὸς αὐτὴ τὴ γλώσσα μία σειρὰ πολιτιστικοϊστορικῶν γνωρισμάτων τῆς προσδίδουν ἕναν ἰδιαίτερο χαρακτήρα. Αὐτὰ εἶναι κυρίως:

(i) Ἡ πρώιμη καὶ ἀπὸ μεγάλα προικισμένα πνεύματα χρησιμοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς γιὰ τὴν ἔκφραση προηγμένων μορφῶν σκέψεως, ποὺ τῆς ἐξασφάλισε μία ἐπίσης πρώιμη ὅσο καὶ βαθιὰ καλλιέργεια.

(ii) Ἡ, συνεπεία αὐτῆς τῆς ἰδιότητάς της, ἀνάδειξη τῆς Ἑλληνικῆς σὲ κύρια βάση τῆς ἐννοιολογικῆς ἔκφρασης τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ.

(iii) Ἡ σημερινὴ παρουσία της στὸ λεξιλόγιο ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν καὶ μάλιστα σὲ σύνθετες καὶ ἀπαιτητικὲς μορφὲς ἐπικοινωνίας, ὅπως εἶναι ἡ ἐπιστήμη ἢ ὁ πολιτικὸς λόγος.

(iv) Ἡ ἀδιάκοπη προφορικὴ καὶ γραπτὴ παράδοσή της ἐπὶ 4.000 καὶ 3.000 χρόνια ἀντιστοίχως.

(v) Ἡ στενὴ —λόγω ἰδιαζουσῶν ἱστορικῶν καὶ πολιτιστικῶν συνθηκών— σχέση τῆς σύγχρονης Ἑλληνικῆς πρὸς τὶς παλαιότερες φάσεις της, ἀρχαία καὶ βυζαντινή.

(vi) Ὁ ρόλος τῆς ὄχι μόνο στὴν Ἀναγέννηση ἀλλὰ καὶ στὶς μετέπειτα, καὶ σύγχρονες ἀκόμη μορφὲς παιδείας καὶ ἐκπαίδευσης στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ δυτικογενεῖς πολιτισμούς.

Δὲν ὑποστηρίζω καθόλου πὼς τάχα ἡ Ἑλληνικὴ εἶναι «ἡ περιούσια γλώσσα τοῦ κόσμου» ποὺ πρέπει νὰ ἔχει ἰδιαίτερη, προνομιακὴ μεταχείριση εἰς βάρος ὅλων τῶν ἄλλων πολιτισμικῶν καὶ ἐθνικῶν γλωσσῶν... Δικαιοῦται, ὡστόσο, κανεὶς νὰ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα —λόγω ἀκριβῶς τῶν ἰδιόμορφων χαρακτηριστικῶν της ἱστορικῆς της ἐξέλιξης— ἀποτελεῖ ἰδιάζουσα περίπτωση πολιτισμικῆς καὶ εὐρωπαϊκῆς γλώσσας ποὺ ὡς γλώσσα τῶν κλασικῶν κειμένων τῆς ἀρχαίας, ὡς γλώσσα τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς βυζαντινῆς ὑμνογραφίας, ὡς γλώσσα ἐκφράσεως τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος στὶς πιὸ μεγάλες στιγμὲς καὶ γιὰ τὰ πιὸ μεγάλα καὶ διαχρονικῆς ἐμβέλειας θέματα, τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀξίες, εἶναι πάντα παροῦσα καὶ ἐπίκαιρη.

Τὰ σημεῖα ἰδιαιτερότητας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ποὺ ἔθιξα χρειάζονται μερικὲς πρόσθετες ἐπισημάνσεις.

Καὶ πρῶτα γιὰ τὸ ζήτημα τῆς πρώιμης καλλιέργειας τῆς Ἑλληνικῆς ἀπὸ μεγάλα πνεύματα. Μεγάλος συγγραφέας, μεγάλος διανοητής, μεγάλος φιλόσοφος, μεγάλος ἱστορικός, μεγάλος δημιουργὸς γενικά, προκειμένου γιὰ γραπτὴ παράδοση, σημαίνει μεγάλο, σημαντικὸ κείμενο. Μεγάλο κείμενο, ὡστόσο, σημαίνει ἐξαιρετικὴ σπουδαιότητα ὄχι μόνο στὸ περιεχόμενο τοῦ μηνύματος, ἀλλὰ καὶ στὴ γλωσσικὴ ὀργάνωση καὶ ἔκφρασή του. Ἡ διαλεκτικὴ λ.χ. δὲν εἶναι ἁπλῶς ὑψηλὴ καὶ σύνθετη τεχνικὴ ἀναζητήσεως τῆς φιλοσοφικῆς ἀλήθειας· εἶναι ὑψηλὴ καὶ σύνθετη ὀργάνωση τοῦ λόγου, τῆς γλωσσικῆς ἔκφρασης. Ratio καὶ oratio, μὴν τὸ ξεχνᾶμε, στὴν Ἑλληνικὴ ἐκφράστηκαν ἤδη ἀπὸ τὸν Πλάτωνα μ’ ἕνα, τὸ ἴδιο γλωσσικὸ σύμβολο, τὸν λόγο. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἄνοδος καὶ ἡ καλλιέργεια τῆς σκέψης, τῆς ἐπιστήμης, τοῦ θεάτρου, τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ γενικότερα, στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ἦταν κατ’ ἀνάγκην μαζὶ καὶ βαθύτατη καλλιέργεια τοῦ λόγου, τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Ἔτσι μποροῦμε νὰ καταλάβουμε καὶ τὴν ὁμολογία τοῦ μεγαλύτερου ἴσως φυσικοῦ, τοῦ W. Heisenberg: «Ἡ θητεία μου στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στὴ γλώσσα αὐτὴ ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στὴ λέξη καὶ στὸ ἐννοιολογικό της περιεχόμενο». Τὸ γλωσσικὸ σύμβολο, λοιπόν, δήλ. ἡ λέξη, στὴν Ἑλληνικὴ βρίσκεται σὲ πλήρη ἀντιστοιχία μὲ τὴν ἔννοια ποὺ δηλώνει, τὸ «ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο», μᾶς λέει ὁ Heisenberg. Πρόκειται γιὰ ὅ,τι συχνά, μὲ ἄλλη ὁρολογία, χαρακτηρίζεται ὡς ἐτυμολογικὴ διαφάνεια τῶν λέξεων τῆς Ἑλληνικῆς.

Ἔτσι μποροῦμε ἐπίσης εὔκολα νὰ ἑρμηνεύσουμε τὸ β' σημεῖο ποὺ θίξαμε ἀνωτέρω, τὴν ἀνάδειξη τῆς Ἑλληνικῆς σὲ βάση τῆς ἐννοιολογικῆς ἔκφρασης τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Βασικὲς ἔννοιες τῆς ἀνθρώπινης σκέψης, ἰδίως στὸ ἐπίπεδο ἀνταλλαγῆς πληροφοριῶν οὐσίας, ὅ,τι ὀνομάστηκε «καλλιεργημένος κώδικας», πρωτοεκφράστηκαν στὴν Ἑλληνική, γιὰ νὰ συμπληρωθοῦν ἢ καὶ νὰ μεταφραστοῦν ἀργότερα στὴ Λατινικὴ καὶ νὰ συγκερασθοῦν ἐν συνέχεια μὲ στοιχεῖα τῶν νεότερων ἐθνικῶν γλωσσῶν. Λέξεις - ἔννοιες ὅπως ἡ λογικὴ καὶ τὸ σύστημα, ἡ ἀνάλυση καὶ ἡ σύνθεση, ἡ κατηγορία, ἡ μέθοδος, ἡ ταξινομία, ἡ ὑπόθεση καὶ ἡ ἱεραρχία, τὸ πρόβλημα καὶ ἡ κριτική, τὸ θέμα, τὸ πρόγραμμα καὶ ἡ ὀργάνωση, ἡ θεωρία, ἡ ἐμπειρία καὶ ἡ πρακτική, ὁ διάλογος καὶ ἡ διαλεκτική, ἡ ἰδέα καὶ ἡ ἰδεολογία, ἡ πολιτική, ἡ δημοκρατία ἀλλὰ καὶ ἡ τυραννία, τὰ συμπτώματα, ἡ διάγνωση καὶ ἡ θεραπεία, ἡ ἐποχή, ἡ περίοδος, ἡ ποίηση, τὸ δράμα, ἡ τραγωδία, ὁ λυρισμὸς καὶ τὸ θέατρο, τὸ μέτρο καὶ ἡ συμμετρία ἀλλὰ καὶ ἡ ὑπερβολή, τὸ μυστήριο καὶ ἡ μαγεία, ἡ λειτουργία, ὁ ἔρωτας καὶ ἡ ὑποκρισία, ὁ Χριστός, ἡ ὀρθοδοξία, τὸ Εὐαγγέλιο, οἱ ὕμνοι, ἡ λειτουργία, οἱ μάρτυρες καὶ ἡ ἐκκλησία καὶ τόσες ἄλλες λέξεις κλειδιὰ τοῦ πολιτισμοῦ μᾶς συλλαμβάνονται, δηλώνονται καὶ βιώνονται μὲ λέξεις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Ὡς πρὸς τὴ σχέση σύγχρονης, ἀρχαίας καὶ βυζαντινῆς Ἑλληνικῆς καὶ τὴ μακρὰ ἀδιάκοπη γραπτὴ καὶ προφορικὴ παράδοση τῆς Ἑλληνικῆς 4.000 χρόνια τώρα, ἂς ἀφήσουμε καλύτερα νὰ μιλήσει ὁ Γιῶργος Σεφέρης: «Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα, ὁ ἄνθρωπος, ἡ θάλασσα... Γιὰ κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πράγμα εἶναι νὰ λογαριάζει κανεὶς πὼς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ μίλησε ὁ Ὅμηρος ὡς τὰ σήμερα, μιλοῦμε ἀνασαίνουμε καὶ τραγουδοῦμε μὲ τὴν ἴδια γλώσσα. Κι αὐτὸ δὲν σταμάτησε ποτέ, εἴτε σκεφτοῦμε τὴν Κλυταιμνήστρα ποὺ μιλᾶ στὸν Ἀγαμέμνονα, εἴτε τὴν Καινὴ Διαθήκη, εἴτε τοὺς ὕμνους τοῦ Ρωμανοῦ καὶ τὸν Διγενῆ Ἀκρίτα, εἴτε τὸ Κρητικὸ Θέατρο καὶ τὸν Ἐρωτόκριτο, εἴτε τὸ δημοτικὸ τραγούδι». Αὐτὴ εἶναι πράγματι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα. Μία καὶ ἑνιαία, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ μιλιέται καὶ νὰ γράφεται• μία καὶ ἑνιαία, ὅταν προσπαθεῖς νὰ τὴν κατακτήσεις δημιουργικὰ μέσα στὴν πολλαπλότητά της.

Αὐτή, ἄλλωστε, ἡ μακραίωνη συνέχεια τῆς Ἑλληνικῆς εἶναι ἡ δύναμη καὶ ἡ ἀδυναμία της. Δύναμη, γιατί μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ γευόμαστε τὴ μαγεία τῆς λέξεως, τὸ σμίλεμα τῆς σημασίας τῆς μέσα στὸν χρόνο καὶ τὴν πολυδύναμη λειτουργία της στὸν λόγο. Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη —ἀντίθετα ἴσως πρὸς τὶς περισσότερες ἄλλες γλώσσες— μία βαθύτερη, ἐνεργητικὴ καὶ δημιουργικὴ γνώση καὶ χρήση τῆς νέας Ἑλληνικῆς σὲ ἀπαιτητικότερες μορφὲς ἐπικοινωνίας προϋποθέτει ἰδιαίτερα στὸ λεξιλόγιο τὴ διαχρονικὴ-ἱστορική, παράλληλα πρὸς τὴ συγχρονική, προσέγγισή της. Προϋποθέτει μίαν ἐξοικείωση μὲ τὶς λέξεις-ρίζες καὶ τὰ δομικὰ / σχηματιστικὰ στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς (προρρηματικᾶ, ἐπιθήματα, τέρματα κ.α.), ὥστε νὰ μπορεῖ τὸ σημερινὸ Ἑλληνόπουλο ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀποτυπώνει μνημονικά, ἀλλὰ νὰ καταλαβαίνει σὲ βάθος καὶ νὰ ἀξιοποιεῖ δημιουργικὰ τὰ πολυδύναμα συστατικά της γλώσσας του. Κι αὐτὸ εἶναι ἡ πρόσθετη δυσκολία, ἡ ἀδυναμία, ἂν θέλετε, τῆς Ἑλληνικῆς.

Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη ὅπου θὰ ζήσουμε κι ἐμεῖς δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι, ἀπὸ τὴ φύση της, πολυεθνικὴ (multinational), πολυγλωσσικὴ (multilingual) καὶ πολυπολιτισμικὴ (multicultural). Γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ βρεθεῖ ὁ συνεκτικὸς δεσμὸς ποὺ θὰ συνδέει βαθύτερα καὶ οὐσιαστικὰ τὶς χῶρες τῆς Κοινότητας μεταξύ τους. Ὁ δεσμὸς αὐτὸς δὲν ἀπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὶς ἀξίες πάνω στὶς ὁποῖες στηρίχθηκε ὁ δυτικὸς πολιτισμός. Ἀλλὰ οἱ ἀξίες αὐτές, μὲ τὴ σειρά τους, εἶναι σὲ μεγάλο βαθμὸ ἐκφρασμένες σὲ ἑλληνικὰ κείμενα καὶ σὲ ἑλληνικὴ γλώσσα. Εἶναι τὰ κείμενα τὰ κλασικά, αὐτὰ δήλ. ποῦ ξεπέρασαν τὰ ὅρια τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου, κείμενα ἑλληνικὰ ὅπου τίθενται, συζητοῦνται καὶ ἀνατέμνονται ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ ἀνθρωπιά, οἱ κοινωνικοὶ καὶ πολιτικοὶ θεσμοί, ἡ ἔννοια τῆς ὑπάρξεως καὶ τῆς μεταβολῆς τῶν ὄντων, ἡ ὕβρις καὶ ἡ κάθαρσις, ὁ δῆμος καὶ ἡ πόλις, ἡ δημοκρατία καὶ ἡ τυραννίδα, ὁ πόλεμος καὶ ἡ εἰρήνη, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἐλευθερία, ἡ ἀξιοπρέπεια καὶ ὁ σεβασμός, ἡ φιλοπατρία, ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος. Ὅλα σὲ λόγο ἑλληνικό, σὲ γλώσσα ποὺ μιλιέται καὶ γράφεται -μὲ μεγαλύτερες ἢ μικρότερες μεταβολές— στὴν Ἑλλάδα καὶ σήμερα. Σὲ γλώσσα ἑλληνικὴ ἀγρότερα καὶ ὁ θεῖος λόγος, σὲ λόγο ἑλληνικὸ οἱ καθοριστικὲς γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ ἔννοιες τῶν πατερικῶν κειμένων, στὰ Ἑλληνικὰ καὶ ἡ ὑμνολογία τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας, ἑλληνιστὶ καὶ ἡ Θεία Λειτουργία.

Μέσα στὴν ἀναπόφευκτη γλωσσικὴ Βαβὲλ τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα (γιὰ μᾶς οἱ διακρίσεις σὲ ἀρχαία, μεσαιωνικὴ καὶ νέα ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι καὶ τεχνητὲς καὶ ἐπιζήμιες), μέσα ἀπὸ τὴν Παιδεία καὶ τὴν Ἐκπαίδευση τῶν μελῶν τῆς Κοινότητας, θὰ ἀποτελεῖ στὴν πράξη ἄμεση ἐπαφὴ μὲ πρῶτες ἔννοιες καὶ θεμελιώδεις πηγὲς τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, ἐννοιολογικὸ δεσμὸ τῶν πολιτῶν τῆς Εὐρώπης, πλησίασμα σὲ βασικὲς δομὲς τῆς σκέψης, σταθερὸ σημεῖο ἀναφορᾶς στὴν ἀναμενόμενη σύγχυση. Ἡ ἐξοικείωση μὲ τὶς κλασικὲς γλῶσσες καὶ τὶς ἔννοιες καὶ ἀξίες ποὺ πρωτοεκφράστηκαν σ’ αὐτὲς μπορεῖ νὰ γίνει τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῶν σκεπτόμενων πολιτῶν τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, χαρακτηριστικὸ ποὺ θὰ ἑνώσει διανοητικά, ἠθικὰ καὶ παιδευτικὰ πολίτες ποὺ θὰ τοὺς χωρίζουν πολλὰ ἄλλα: ἡ μητρική τους γλώσσα, ἡ ἐθνική τους ταυτότητα, ἡ πολιτικὸ-κοινωνική τους ἰδεολογία, ἡ νοοτροπία, ἡ ἱστορία τοὺς κ.λπ.

Ὁ ρόλος τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν τελειώνει μὲ τὴν κλασικὴ ἀρχαιότητα. Ποτίζοντας τὸν δυτικὸ πολιτισμό, ἐπιβιώνει συνεχῶς μὲ διαφορετικὴ μορφὴ καὶ ἔνταση μέσα ἀπὸ τὴ συνείδηση τῶν διάφορων εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Αὐτὴ τὴ βίωση μποροῦμε νὰ κάνουμε πιὸ συνειδητὴ στὰ πλαίσια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, ἐνεργοποιώντας τὴν περισσότερο μέσω τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Στὶς μέρες μας μέσα στὴ γενικότερη σύγχυση καὶ ἀμφισβήτηση βασικῶν ἐννοιῶν καὶ ἀξιῶν ποὺ ἐπικρατεῖ, ὁρισμένες αὐτονόητες ἄλλοτε ἔννοιες καὶ ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπαναφέρονται στὸ προσκήνιο καὶ νὰ ἐπανεξετάζονται ἀπὸ νέα σκοπιά, αὐτὴ τῆς εὐρύτερης σημερινῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς συγκυρίας. Οἱ τελευταῖες κοινωνικὲς ἐξελίξεις καὶ οἱ ἀπίστευτοι πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια πολιτικοὶ μετασχηματισμοὶ ποὺ ζοῦμε σήμερα στὴν Εὐρώπη ἀλλὰ καὶ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, περισσότερο παρὰ ποτέ, ἐπιβάλλουν νὰ ξαναβροῦμε ὁρισμένα σταθερὰ σημεῖα ἀναφορᾶς, διαχρονικῶς δοκιμασμένα, πάνω στὰ ὁποῖα θὰ ἑδραιωθεῖ μία οὐσιαστικὴ καὶ βαθύτερη προσέγγιση ὅλων τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, καὶ ἰδιαίτερα τῶν χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας.

Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ, καθηγητὴς Γλωσσολογίας στὸ Παν/μιο Ἀθηνῶν, Ἐφημερίδα Τὸ Βῆμα τῆς 17/2/1991

Λέξεις-κλειδιὰ γιὰ τὸ Google: Οι μεγάλοι μας ποιητές και ο Γ. Μπαμπινιώτης για την διαχρονικότητα και μοναδικότητα της Ελληνικής Γλώσσης. Ελύτης, Σεφέρης, Εγγονόπουλος. Ελληνική γλώσσα, συνέχεια, αυτοχθονία, αρχαία ελληνικά, καθαρεύουσα, δημοτική, πολυτονικό, μονοτονικό. Ρεπούση, Γαβριηλίδης, γενίτσαροι, προδότες, ανθέλληνες, Ιστορία Δημοτικού, κρυφό σχολειό.

Τουρκικὰ στὰ σχολεῖα: Ὁ... πασᾶς (κ. Ὑπουργὸς Παιδείας) ἀπαξιεῖ νὰ ἀπαντήσει (!) στούς... ῥαγιάδες

Κάτι δὲν μοῦ κόλλαγε καλά στὸ ἄρθρον τοῦ κ. Κουριαννίδη (πέραν ἀπὸ τὴν οὐσία τοῦ θέματος). Γνωρίζω ὅτι σὲ κάθε συντεταγμένη πολιτεία καὶ σὲ κάθε κοινωνία μὲ ἐμπεδωμένους κανόνες καλῆς συμπεριφορᾶς, θεωρεῖται αὐτονόητον ὅτι ὁ πολιτικὸς ἄρχων, ἐκπρόσωπος καὶ ὑπηρέτης τοῦ Ἔθνους, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ λογοδοτεῖ στὶς αἰτιάσεις καὶ τοῦ τελευταίου πολίτου. Ἀπέστειλα λοιπὸν εἱς τὸν κ. Κουριαννίδη τὴν ἀκόλουθον ἐπιστολήν:

Κύριε Κουριαννίδη,

Μία διευκρίνισι, παρακαλώ, επειδή δυσκολεύομαι να πιστεύσω τα απίστευτα που διαβάζω (όχι επειδή αμφισβητώ την ακρίβεια των γραφομένων σας, αλλά επειδή επίστευα ότι η περιφρόνησις των "εκπροσώπων του Έθνους" προς τους Έλληνες πολίτες έχει κάποια όρια).

Ποία ήταν η απάντησις της κυρίας Υπουργού;

Εζήτησε να κανονιστεί συνάντηση των αρμοδίων του Υπουργείου και των εκποσώπων των σωματείων της Θράκης, για να συζητηθεί το θέμα;

Εάν όχι, τί εξηγήσεις σάς έδωσε για τα τέσσερα σημεία τα οποία επισημάνατε;

(Υποθέτω, προφανώς, ότι απήντησε.)

Ευχαριστώ

Καὶ ἔλαβα τὴν κατωτέρω ἀνατριχιαστικὴν διὰ τὸ θράσσος τῆς ἐξουσίας ἀπάντησιν (ἡ ὑπογράμμισις δική μου):

Ίσως δεν το έκανα σαφές στο μήνυμά μου, αλλά όταν γράφω ότι η υπουργός έγραψε «στα παλαιότερα των υποδημάτων της τόσο την επιστολή που παρέλαβε όσο και τη φωνή τών δεκάδων χιλιάδων Θρακιωτών που εκφράζονται μέσα από τους 100 και πλέον συλλόγους - μέλη της ΠOΘΣ», εννοώ ακριβώς ότι απαξίωσε να απαντήσει στην επιστολή μας.

Aυτή ακριβώς είναι η συμπεριφορά του επισήμου κράτους απέναντι στον πολίτη που το τρέφει με τον ιδρώτα και το αίμα του, και μάλιστα απέναντι σε συλλογικότητες του διαμετρήματος και της εμβέλειας μιας πανελλήνιας ομοσπονδίας συλλόγων. Φανταστείτε την προοπτική που μπορεί να έχει μία διαμαρτυρία ενός απλού μεμονωμένου πολίτη!

Γιάννης X. Kουριαννίδης

Κύριε Κουριαννίδη, εἰλικρινῶς ἐκπλήσσομαι. Ἴσως φταίει, βεβαίως, τὸ ὅτι εἶσθε Ἕλληνες γηγενεῖς, ἀκρίτες τῆς Θράκης καὶ φρουροὶ Θερμοπυλῶν. Ἐὰν εἴσαστε μαυροκιτρινοπράσινοι ισλαμονεοεποχιτοτρεχαγύρευε λαθρομετανάστες εἰσβολεῖς, ἐὰν ὑπογράφατε ὡς «Ἀχμέτ», «Χασάν», κάτι τέτοιο τέλος πάντων βρὲ ἀδερφέ, κάποιος θὰ ἐνδιαφερόταν γιὰ ἐσᾶς...

Τουρκικὰ στὰ σχολεῖα: Ὡμὴ περιφρόνησις πρὸς ἑκατὸ καὶ πλέον σωματεῖα τῆς Θράκης ἀπὸ τὴν κ. Ὑπουργὸ Παιδείας

Γνωρίζετε τὴν ὑπόθεση τῆς διδασκαλίας τῆς τουρκικῆς (!) γλώσσης στὰ Ἑλληνικὰ (!) σχολεῖα τῆς Θράκης. Ὁ ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Κουριαννίδης ἀποκαλύπτει τὴν ὠμὴ περιφρόνηση τῆς Πολιτείας καὶ προσωπικῶς τῆς Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς (;) Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ. Μαριέττας Γιαννάκου πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους ἑκατὸ καὶ πλέον Θρακικῶν σωματείων. Κρίνετε ἦθος καὶ ὑπευθυνότητα πολιτικῶν ἀρχόντων (ἡ ὑπογράμμισις δική μου):

Τουρκικά στα σχολεία: Η Υπουργός Παιδείας είχε προειδοποιηθεί από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων

του Γιάννη Κουριαννίδη
υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου με το ψηφοδέλτιο του Γιώργου Καρατζαφέρη για τον δήμο Θεσσαλονίκης

Tην 12η Iουλίου 2006, συνεδρίασε εκτάκτως το Δ.Σ. της Πανελλήνιας Oμοσπονδίας Θρακικών Σωματείων (ΠOΘΣ), στην Θεσσαλονίκη. Στην εν λόγω συνεδρίαση, κατόπιν σχετικής εισηγήσεως μου, ως μέλους του Δ.Σ., εγκρίθηκε πρόταση επιστολής προς την Yπουργό Παιδείας κ. Mαριέττα Γιαννάκου, με αφορμή πληροφορίες που διέρρευσαν στον Tύπο περί εισαγωγής της τουρκικής γλώσσας ως κατ' επιλογήν μάθημα στα σχολεία της Θράκης.

Tο Δ.Σ. της ΠOΘΣ, συναισθανόμενο την ευθύνη της παρεμβάσεώς του αυτής, έστειλε την επιστολή αυθημερόν στην κ. Υπουργό, με εμπιστευτικό πρωτόκολλο, χωρίς να δοθεί δημοσιότητα, προσδοκώντας αν όχι στην ανατροπή αυτής της ολέθριας αποφάσεως, τουλάχιστον σε μία αιτιολογημένη απάντηση της υπουργού. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά αντιθέτως, λίγες μόνον ημέρες μετά, η κ. M.Γιαννάκου κατέθεσε το σχετικό νομοσχέδιο, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της τόσο την επιστολή που παρέλαβε, όσο και την φωνή των δεκάδων χιλιάδων Θρακιωτών που εκφράζονται μέσα από τους 100 και πλέον συλλόγους - μέλη της ΠOΘΣ, του μεγαλύτερου συλλογικού εκπροσώπου του Θρακικού Eλληνισμού στην χώρα μας.

Σήμερα, δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος να τηρείται απόρρητο το περιεχόμενο της επιστολής της Oμοσπονδίας. Δίνουμε, λοιπόν, το κείμενο αυτό ευθύνης στην δημοσιότητα και παράλληλα την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να κρίνει τόσο την στάση της Oμοσπονδίας, όσο και αυτή της «υπεύθυνης» - υποτίθεται - ηγεσίας του ελλαδικού Υπουργείου Παιδείας.

Θεσσαλονίκη, 12/7/2006 A.Π. 210 (εμπιστευτικό)

Κυρία Υπουργέ,
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Παρόν» (Κυριακή 9/7/2006 - επισυνάπτεται φωτοτυπία του σχετικού δημοσιεύματος), το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε από το Τμήμα Παρευξεινίων Σπουδών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης πληροφορίες για τις δυνατότητές του να υποστηρίξει, με καταρτισμένο προσωπικό και διδακτικά μέσα, τη διδασκαλία της τουρκικής ως δεύτερης κατ' επιλογήν γλώσσας στη μέση εκπαίδευση της Θράκης.

Κυρία Υπουργέ,
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι υπήρξαν κάποιοι από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, που πρότειναν κάτι τέτοιο. Η σκέψη και μόνο περί της εισαγωγής της τουρκικής γλώσσας ως μάθημα επιλογής στα δημόσια ελληνικά σχολεία της Θράκης, μόνον ως ολέθρια προοπτική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Αν αληθεύουν οι πληροφορίες της εν λόγω εφημερίδας, πραγματικά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη σκοπιμότητα αυτής της ενέργειας. Αν πρόκειται για ένα έμμεσο κίνητρο για την επιλογή από πλευράς των μουσουλμάνων της Θράκης, για τη φοίτηση των παιδιών τους σε δημόσια και όχι μειονοτικά σχολεία κατά τη μέση εκπαίδευση, επιτρέψτε μας να επισημάνουμε ότι αυτή είναι μία αδιέξοδη προοπτική και ένα τεράστιο πολιτικό λάθος, για τους παρακάτω λόγους:

1. Αποτελεί πάγια πρακτική της Άγκυρας, εδώ και πολύν καιρό, η επιδίωξή της να καθιερωθεί η τουρκική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα στην περιοχή της Θράκης. Στο πλαίσιο αυτής της παράλογης διεκδίκησης, εντάσσονται ενέργειες όπως αυτές των κατά καιρούς μουσουλμάνων βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου (με πιο πρόσφατη την σχετική αίτηση του κ. Ιλχάν Αχμέτ), για καθιέρωση της τουρκικής γλώσσας στους ΟΤΑ, στα νοσοκομεία και στα σωφρονιστικά ιδρύματα της περιοχής.

2. Η εξέλιξη αυτή θα επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία του ήδη απογοητευμένου χριστιανικού πληθυσμού της Θράκης, αφού οι ενέργειες της ελληνικής πολιτείας και των εκπροσώπων της τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν μία μονομέρεια υπέρ του μουσουλμανικού στοιχείου (λ.χ. ποσόστωση για την είσοδο στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, κατάργηση της ισχύος του άρθρου 19 περί ελληνικής ιθαγένειας, καθιέρωση της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας σε μία απλώς θρησκευτική μειονότητα και μάλιστα σε πληθυσμιακές ομάδες αυτής που δεν ήσαν τουρκόφωνες: Πομάκοι, Τσιγγάνοι κ.α.).

3. Επίσης, η εξέλιξη αυτή θα δημιουργήσει ένα κακό προηγούμενο, για τη μελλοντική αξίωση και άλλων πληθυσμιακών ομάδων με γλωσσική διαφοροποίηση (π.χ. αλβανόφωνοι, ρωσόφωνοι), να εισαχθεί η διδασκαλία των γλωσσών τους σε περιοχές όπου διαβιούν σημαντικοί πληθυσμοί αυτών. Ακόμη χειρότερα θα είναι τα πράγματα, αν αυτό γίνει προϊόν εκμεταλλεύσεως από άτομα ανιστόρητα ή υπηρέτες ξένων συμφερόντων (λ.χ. φιλοσκοπιανοί ή βλαχόφωνοι).

4. Τέλος, θα πρέπει να τονίσουμε ιδιαιτέρως το άστοχο της επιλογής για την εισαγωγή της τουρκικής αποκλειστικώς στον χώρο της Θράκης. Τί δείχνουμε με τον τρόπο αυτό; Ότι υπάρχει μία πληθυσμιακή ομάδα η οποία «δικαιούται» να αναγνωριστεί η γλώσσα της ως δεύτερη επίσημη γλώσσα στην περιοχή! Προσδίδουμε έτσι σ' αυτήν χαρακτηριστικά εθνικής μειονότητας και, το χειρότερο, την ομογενοποιούμε προσδίδοντας χαρακτηριστικά τουρκικής εθνικής μειονότητας σε πληθυσμούς με εντελώς διαφορετική ταυτότητα και πολιτισμό (Πομάκοι, Τσιγγάνοι κ.ά.).

Κυρία Υπουργέ,
Παρακαλούμε να λάβετε σοβαρά υπ' όψιν σας τις ανησυχίες και τις επιφυλάξεις μας και να μη προχωρήσετε σε κινήσεις που πιστεύουμε ότι θα βλάψουν ανεπανόρθωτα τα εθνικά μας συμφέροντα και θα διαταράξουν σοβαρότατα τη συμβίωση των δύο θρησκευτικών στοιχείων στην περιοχή μας.

Mε τιμή

O Πρόεδρος
Παναγιώτης Θεοδωρίδης

H Γ.Γ.
Eλένη Γκαϊτατζή