Ἡ αὐγὴ τῆς ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης

«Ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης» στὶς ΗΠΑ

Μαλώσανε οἱ Ἄμις -
καὶ ἡ μία ὁμάδα ἔκοψε τὰ
μαλλιὰ καὶ τὰ γένεια
τῆς ἄλλης.
Τώρα ἀντιμετωπίζουνε
ποινὲς φυλάκισης -
ἀπὸ 10 χρόνια
καὶ βάλε! -
γιὰ ἐγκλήματα
μίσους.
Χαίητ κράϊμς.
Τά ᾿χουνε φτύσει οἱ
ἀμερικανοί.
Στὴν πραγματικότητα
τὸ νομικό τους
σύστημα εἶναι σκέτο
τσίρκο.

(«Amish leader Samuel Mullet and 15 others guilty of hate crime», BBC, 20-9-2012)

Τὸ τσίρκο ποὺ ὀνομάζεται ἀμερικανικὴ δικαιοσύνη.

   «Ελεύθερος θα αφεθεί θανατοποινίτης στη Λουιζιάνα, μετά από στοιχεία DNA που δείχνουν ότι είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης 15 ετών για ένα έγκλημα που δεν είχε διαπράξει. Ο 38χρονος Ντέιμον Θιμποντό είναι ο 300ός κρατούμενος στις ΗΠΑ και ο 18ος θανατοποινίτης, του οποίου η ποινή ακυρώνεται εξαιτίας τεστ DNA.»

(«Το DNA αθωώνει θανατοποινίτη στη Λουιζιάνα», Τὰ Νέα, 29-9-2012)

Καὶ ἡ πραγματικότης ποὺ ἀποδεικνύει τὴν κατάρρευσι τῶν «πολυπολιτισμικῶν» φαντασιώσεων...

Ποιός περίμενε ...

μετὰ τὸν 2ο παγκόσμιο πόλεμο -
καὶ τὸ τέλος τοῦ ψυχροῦ πολέμου -
μετὰ τὴν ἧττα τοῦ μαρξισμοῦ - λενινισμοῦ : -
τὴν ἔκρηξη τοῦ μουσουλμανισμοῦ -
τὴν κατάκτηση τῆς ἐβρόπης ...
40 ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι - σὲ
20 χρόνια θὰ εἶναι διπλάσιοι καὶ τριπλάσιοι.
Ἡ νέμεσις τῆς δυτικῆς ὕβρεως -
ἀνεβασμένη στὸν μιναρὲ - στὴν καρδιὰ
τῆς ἐβρόπης - σωπαίνει καὶ τοὺς Μότσαρτ -
καὶ τοὺς Μπετόβεν καὶ τὶς δυτικὲς
ἀστικὲς δημοκρατίες.
Ὅλα ἐδῶ πληρώνονται.
Μὲ τὴν πρώτη ἔνδειξη ἀδυναμίας τοῦ
τέρατος - τὰ θύματά του
ἐξεγείρονται. Ἡ δύση στὰ κάρβουνα.
Ἀκόμα καὶ στὴν ἀμερικὴ - οἱ μαῦροι
ἔχουν ἐξεγερθεῖ - καὶ εἶναι
ἑκατοντάδες οἱ ἐξεγέρσεις - κρυμμένες
πίσω ἀπὸ τὰ πέπλα τῆς
προπαγάνδας

τῶν μ.μ.ε
Τὰ λευκὰ κορίτσια ματώνουνε πολύ.

(Colin Flaherty, «White girl bleed a lot: The return of race riots to America and how the media ignore it»)

   «For the first time a new book breaks the code of silence and reveals the explosion of racial violence in more than 50 cities since 2010.» (Savannah Morning News)

   «This is what makes the book  such an astonishing read. It thoroughly documents what is nothing less than the modern rise of the race riot in America: dozens upon dozens of dozens of events with a clear racial component, many of them black-on-white or black-on-other-race assaults punctuated by blatantly racist hate speech. What makes it even more astonishing, though, is the prevalence of officials brushing over or covering up the truth.» (Global Geopolitics)

* * *

«Ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης» στὴν Γαλλία

Τὸ ὁλοκαύτωμα ...

Οἱ γάλλοι ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝΕ
τὴν χρήση
τῶν λέξεων -
πατέρας καὶ μητέρα -
καὶ μαμὰ -
καὶ μάννα -
ἀπ᾿ ὅλα τὰ δημόσια ἔγγραφα.
Καὶ ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία.
31 Ὀκτωβρίου ὁ νόμος.

Ὕστερα ρωτᾶνε γιατὶ τσατίζονται
οἱ μουσουλμάνοι.
Φωτιά, στάχτη καὶ μπούρμπερη.

   [Σημ. Φ.Μ.: Οἱ λέξεις πατέρας καὶ μητέρα, ἀκόμη καὶ τὰ ἄρθρα ὁ, ἡ, θεωροῦνται «ρατσιστικὰ» ἀπὸ τοὺς «προοδευτικούς», ἐπειδὴ προϋποθέτουν φύλο· δηλαδὴ ὁ πατέρας νὰ εἶναι ἄνδρας καὶ ἡ μητέρα γυναῖκα. Ἔτσι, ἡ ρατσιστικὴ καὶ ὁμοφοβική μας γλῶσσα ἀπαγορεύει στὸν πατέρα νὰ εἶναι γυναῖκα, στὴν μητέρα ἄνδρας, σὲ ἀμφοτέρους νὰ εἶναι τρίτου φύλου ἢ ἄφυλοι, ἢ πληθυσμὸς ἢ ἀνύπαρκτοι, ἢ ἐξωγήινοι, κατσίκες ἢ πλαστικὲς κοῦκλες. Πολιτικῶς ὀρθὴ θεωρεῖται μόνον ἡ λέξις γονέας καὶ τὸ οὐδέτερο ἄρθρο.

   Μιλοῦμε γιὰ πολιτισμικὴ γενοκτονία, κοινωνικὴ μηχανικὴ καὶ ψυχολογικὴ διαστροφὴ τερατωδῶν διαστάσεων. Στὶς «φιλελεύθερες» αὐτὲς χῶρες οἱ διεστραμμένοι φεμιναζὶ κοινωνικοὶ λειτουργοὶ ἀπάγουν παιδιὰ οἰκογενειῶν ποὺ μεγαλώνουν μὲ φυσιολογικὰ πρότυπα· στὶς ΗΠΑ τιμωρεῖται μαθήτρια ἐπειδὴ ζωγράφισε στὸ σχολεῖο ἕνα ζευγάρι ποὺ παντρεύτηκε καὶ μεγάλωσε ἕνα παιδάκι (ὅπερ «ρατσιστικόν»), τὸ παιδικὸ παιχνίδι στὴν αὐλὴ λογοκρίνεται ἐπειδὴ ἐμπεριέχει πρότυπα φύλου,στὴν Ἀγγλία ἀπάγονται ἀπὸ τὸ κράτος παιδιὰ οἰκογενειῶν ἐπειδὴ ἡ μητέρα συμμετεῖχε -ἁπλῶς, χωρὶς καταδίκη γιὰ ὁποιοδήποτε ἔγκλημα- σὲ συγκέντρωσι μὴ πολιτικῶς ὀρθῶν κομμάτων, στὴν Σουηδία καὶ στὴν Ἀγγλία ἀνώμαλοι καὶ ψυχασθενεῖς μεγαλώνουν «gender neutral» παιδιά, μὲ οὐδέτερα ὀνόματα καὶ οὐδέτερα ροῦχα, καὶ τοὺς ἀποκρύπτουν τὸ φύλο τους (!) μέχρι νὰ μεγαλώσουν καὶ νὰ ἀποφασίσουν μόνα τους ἂν εἶναι ἀγόρια ἢ κορίτσια (!), στὶς Σουηδία καταργοῦνται οἱ ἀρσενικὲς καὶ θηλυκὲς ἀνωνυμίες ἀπὸ τὴν γλῶσσα καὶ κατασκευάζονται οὐδέτερες, ἐνῷ ΜΚΟ καὶ κόμματα ἀπαιτοῦν τὴν οἰκοδόμησι «οὐδετέρων» (ὄχι ἀνδρικῶν καὶ γυναικείων) τουαλετῶν καὶ τὴν ἀπαγόρευσι τῆς οὐρεῖν ὀρθίως (!) κ.λπ. κ.λπ. Καὶ μετὰ μερικοὶ ἀγανακτοῦν μὲ τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ. Ἔμ, ἢ Ἰσλάμ, ἢ Μπρέιβικ· ἂλλος δρόμος ἀπέναντι στὴν ψυχασθένεια δὲν ὑπάρχει.]

(«France set to ban the words 'mother' and 'father' from official documents», The Telegraph, 24-9-2012)

* * *

«Ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης» στὴν Σουηδία καὶ στὴν Γερμανία

Ἡ ωραία Χέρτα ...

Herta Müller

Ἔχετε διαβάσει τὰ βιβλία της;
Χέρτα Μίλλερ -
τὴν εἶδα σήμερα σὲ μία - μεγάλη
συνέντευξι ποὺ ἔδωσε
στὴν ἑλληνικὴ τηλεόρασι.
Κοντεύει τὰ 60 -
μία ὄμορφη γυναῖκα -
κάτασπρη -
μὲ μία γοτθικὴ αὔρα.
Νόμπελ λογοτεχνίας 2009.
Μιλάει ἀκατάπαυστα - καὶ ὁ λόγος της
εἶναι γεμάτος συναίσθημα καὶ
μελαγχολία.
Σὲ κάθε 3 κουβέντες - πετάει κι ἕνα
Δόξα σοι ὁ Θεός.
Καὶ ἀπορεῖ γιατὶ τῆς δώσανε τὸ Νόμπελ -
ξέρει ὅτι τὰ κριτήρια δὲν εἶναι
ἀμιγῶς λογοτεχνικὰ - καὶ ἡ Χέρτα δὲν
διαθέτει κανένα ἀπὸ αὐτὰ - τὰ
ἄλλα κριτήρια.
Τέλος - τὴν βλέπουμε τὴν ὥρα τῆς
ἀπονομῆς. Μία τεράστια
αἴθουσα - ὁ κόσμος πολύς -
ἐπίσημος, βασιλικός -
καὶ ἡ Χέρτα -
ἡ ὄμορφη, μελαγχολική, ταπεινὴ - καὶ
χαμηλόφωνη -
στὸν λόγο τοῦ θριάμβου της -
καταγγέλει τὸν Πούτιν -
τὴν Κίνα καὶ τὸ
Ἰράν!

Καὶ δὲν ἤξερε τὸν ἄλλο λόγο κι
ἀποροῦσε - γιατὶ τὴν ἔδωσαν τὸ Νόμπελ. 

* * *

Καὶ «ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης» στὴν Ἑλλάδα

Μετὰ τὴν μεταπολίτευση ...

Χρυσὴ Αὐγή.
Εὐαγγελάτος : Γιατί μόνο σὲ Ἕλληνες;
Ὁ Κὰςς δὲν εἶπε :
μακριὰ ἀπὸ μᾶς αὐτό ...
θέλω νὰ πιστεύω ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιλογή ...
Τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶπε.
Εἶπε μόνο :
γιατὶ ἔτσι θέλουμε.
Εὐαγγελάτος : σᾶς ἀποκαλοῦνε τραμπούκους
βουλευτές ...
Ὁ Κὰςς δὲν εἶπε :
ὤ ! δὲν εἴμαστε τραμποῦκοι ... ἢ
ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὰ δίκαιά του ...
Εἶπε :
ἂς μᾶς λένε. Τόσους ἀρχικλεφταράδες
λωποδύτες καὶ προδότες
ἔχει ἐκεῖ μέσα.
Τὸ ΒΗΜΑ : ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ τρομάζει τοὺς
ἐπενδυτές ...
Ὁ κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τῆς
Χρυσῆς Αὐγῆς ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς
βουλῆς - δὲν εἶπε
τὸ κράτος τῆς γραφειοκρατίας, οἱ νόμοι
σας, ἡ ἐξάρτηση τρομάζουνε
τοὺς ἐπενδυτές ...
Εἶπε : μὴν σώσουν καὶ ἔρθουν.


Ἐπιστροφὴ στὰ τόξα ...

Ἀναρωτιέμαι ἂν τὸ πολιτικὸ
σύστημα -
ἀπὸ τὴν ν.δ μέχρι τὸν σύριζα -
καὶ τὸ κ.κ.ε -
ἀκοῦνε αὐτὰ ποὺ πράγματι
δηλώνει -
ἡ Χρυσὴ Αὐγή.
Τὴν ἀντιμετωπίζουνε -
λὲς καὶ ἡ δράση
της ἔρχεται τσὶφ ἀπὸ τὸν
μεσοπόλεμο -
καὶ ὁ Μιχαλολὼ
ξημεροβραδυάζεται
διαβάζοντας
τὸ Μάϊν Κάμπφ.
Τὸ κάνουνε βέβαια - γιὰ
νὰ νοιώσουνε -
καὶ αὐτοὶ μαρξιστὲς - καὶ
αὐθεντικοί.
Εἶπε ὁ Μιχαλολώ. Θὰ
ἤμασταν ἐντελῶς
ἠλίθιοι - ἂν πιστεύαμε ὅτι
ἡ δράση ἐναντίον τῶν
μεταναστῶν - μπορεῖ νὰ
προσφέρῃ - ὁποιαδήποτε
λύση στὸ
μεταναστευτικὸ πρόβλημα
ποὺ ἀντιμετωπίζει
ἡ χώρα.
Αυτὸ τὸ ἀκούσανε;

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα
τῆς τύφλας τους -
εἶναι ἡ ἀνικανότητά τους
νὰ δοῦνε -
πόσο μάλλον νὰ
ἀναλύσουνε - τοὺς τρόπους
τῆς χρυσαυγινῆς
ἐπικοινωνίας.

Ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ εἶναι
ἀποκλεισμένη - ἀπὸ ὅλα τὰ
μμε - τὶς τηλεοράσεις
καὶ τὶς ἐφημερίδες - τόσο
τὰ ελληνικὰ -
ὅσο καὶ τὰ διεθνῆ -
μέσα μεταφορᾶς τοῦ
χρυσαυγινοῦ
μύθου - ποὺ τόσο καλὰ
γνωρίζουμε:
Δολοφονίες, μαχαιρώματα,
ἀπαγωγὲς -
δράσεις κατὰ
μεταναστῶν, ἀναπήρων
καὶ ὁμοφυλοφίλων.
Τὰ παραμύθια στὸ πάντερο.
Ἀποκλεισμένη λοιπὸν
καὶ ἀπαγορευμένη ἀπὸ τὰ
ἐπίσημα -
καὶ ἀνεπίσημα μ.μ.ε -
θὰ περίμενε
κανεὶς - τὴν καταφυγὴ τῆς
Χρυσαυγῆς -
στὸ διαδίκτυο καὶ
τὰ μέσα κοινωνικῆς
δικτύωσης.
Ἀλλὰ οὔτε αὐτὸ συμβαίνει.
Ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ - ἔχει
γράψει στὶς παλιές της
τις ἀρβύλες -
καὶ τὸ ἰντερνέτ -
καὶ τὸ φάτσαμπουκ -
τουίτερ -
καὶ τὰ συναφῆ.
Ἡ ἱστοσελίδα της
ἀνανεώνεται ἀραιὰ καὶ
ποῦ -
καὶ γιὰ νὰ βρῶ τὰ
νεώτερα τοῦ κόμματος -
καταφεύγω στὸ
ιν.γκρ -
καὶ στὴν ζούγκλα.
Ὑπάρχουνε βέβαια ἕνα
σωρὸ ὑποστηρικτικὰ
μπλὸγκ καὶ
ἱστοσελίδες - ἀλλὰ
αὐτὲς τὶς τρέχουνε
ἄτομα φιλικὰ τοῦ
περιβάλλοντος - ποὺ
καμμία σχέσι δὲν ἔχουνε
μὲ τὸ κόμμα.

Μαθαίνω ὅτι στὰ νέα
γραφεῖα -
στὴν Νέα Ὑόρκη -
γίνεται χαμὸς - οὐρὲς οἱ
ὁμογενεῖς -
ποὺ θέλουνε νὰ
βοηθήσουνε - μὲ ροῦχα
καὶ τρόφιμα.

Ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ πολεμάει
μὲ τόξα -
μὲ τρόπους
ποὺ θὰ τοὺς χαρακτηρίζαμε
κοινοτικοὺς
καὶ ἑνοριακοὺς - καὶ
μέχρι στιγμῆς -
τοὺς παίρνει καὶ τὰ
σώβρακα. 


Ἡ Χρυσὴ Αὐγὴ καὶ οἱ νόμοι ...

Στήνει γραφεῖα εὑρέσεως ἐργασίας
ἡ Χρυσὴ Αὐγή!
Χωρὶς «προμήθεια».

Καὶ τί ἀπαντάει ἡ ντεμόκρασι;
ΣΤΟΠ!
Μὴν κουνιέστε. Οἱ νόμιμες
διαδικασίες εἶναι ἡ ἐξασφάλιση
τοῦ δουλοκτητικοῦ
καθεστῶτος.
Ξέχασα. Ζήτω καὶ τὸ κκε.

   «Ο υφυπουργός Εργασίας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, δηλώνει ότι, εφόσον τα γραφεία ευρέσεως εργασίας της Χρυσής Αυγής δεν τηρούν τις νόμιμες διαδικασίες, θα κλείσουν. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση που είχε καταθέσει στη Βουλή ο βουλευτής του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, ο κ. Παναγιωτόπουλος τόνισε ότι, εάν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής που μεσολαβούν για την εύρεση εργασίας, δεν πληρούν τις διαδικασίες που επιτάσσει ο νόμος για την ίδρυσή τους και αν δεν ολοκληρωθούν αυτές, θα ελέγχονται εκ νέου και θα κλείνουν.»


(Κείμενα: Ἀνδρέας Φαρμάκις)

Σπουδὴ στὴν ἐκφυλιστικὴ παρακμή

   [Παλαιότερες ἀλλὰ ἐπίκαιρες σκέψεις γιὰ τὴν κρίσι, τοὺς «ἀγανακτισμένους», τὴν παρακμή, τὴν ἐπανάστασι καὶ τὴν ἀναγέννησι. Μέρος 2ον.]

Αἷμα, δάκρυα καὶ ἱδρώτας

Σήμερα άκουσα έναν από τους διασήμους
της επιστροφής στην δραχμή -
όχι της επιστροφής στην δραχμή για την ακρίβεια -
αλλά της υιοθεσίας ενός νέου
εθνικού νομίσματος - ο οποίος στα σοβαρά
πρότεινε ως βεβαία έξοδο από την κρίση - την
παραχώρηση στους Ρώσους των
παλαιών ναυστάθμων του
σοβιετικού στόλου.
Ο Πούτιν θα μας δώση δισεκατομμύρια
ντούκου
στο χέρι και εμείς έτσι
θα την σκαπουλάρουμε.

Όλες οι λύσεις εξόδου από το μνημόνιο - λύσεις
τις οποίες προτείνουνε αριστεροί και
αριστερότεροι συνδυασμοί - οικονομολόγοι
θεωρητικοί και πανεπιστημιακοί -
έχουνε όλες ανεξαιρέτως έναν κοινό
παρανομαστή.
Να βρούμε έξοδο - συνεχίζοντας όμως την ζωή μας
ακριβώς όμοια με την ζωή που μας
έφερε εδώ - χωρίς
θυσίες.
Να πούμε ότι η κρίση ήταν ένας εφιάλτης και
ξυπνώντας -
όλα θα είναι όπως πριν. Με την
οικογένεια μέσα στο αυτοκίνητο -
με τα καλοριφέρ μας και
τα αιρκοντίσιον ανοικτά - με τα
εορτοδάνεια και τα διακοποδάνεια -
και τα πολύχρωμα γκατζετάκια μας
να κάνουνε ντάουνλοντ
αληθινή ζωή από το διαδίκτυο.

Λύση υπάρχει ασφαλώς.
Όμως κανείς στ' αλήθεια δεν την θέλει -
κανείς δεν την αναφέρει. Δεν
βρίσκεται στις σκέψεις κανενός
οικονομολόγου - στο πρόγραμμα
κανενός κόμματος.
Η λύση εξόδου έχει όνομα που κανείς
δεν τολμά να προφέρει.

ΑΙΜΑ, ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΙΔΡΩΤΑΣ.

(Ἀνδρέας Φαρμάκις)

   Επιστροφή στα έιτις,

   πριν την ΠΑΣΟΚίλα, τα αιρκοντίσια, τα φέησμπουκ, τα κινητά, το βρώμικο '89, το άπληστο '99, τις μπανάνες εισαγωγής, τα καταναλωτικά δάνεια, το X-factor, την ιδιωτική τηλεόραση, τη λαθρομετανάστευση, και τα νεοτάξ φύκια.

(Ν. Β.)

* * *

Σπουδὴ στὴν ἐκφυλιστικὴ παρακμή

   Τηλεόρασι δὲν βλέπω, παρὰ μόνον ταινίες καὶ σειρὲς ποὺ κατεβάζω ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο. Ἔλα ὅμως ποὺ κάποιος ἀνέβασε αὐτὸ τὸ ἀνεπανάληπτο ἀριστούργημα καὶ ἔτσι τὸ ἔμαθα κι ἐγώ! [σ.σ. Τὸ κείμενο εἶναι περσινό.]

   Δὴ ρῆαλ χάουζγουάιβς ὄβ Ἄθενς! [1] Γιάχ, ρήαλυ, νὸ τζόκιν!

   Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ φυλάξουμε γιὰ συλλεκτικοὺς λόγους. Ἀποτυπωμένο σὲ ἄφθαρτο μέσον. Ἔτσι ὥστε, ἐὰν ὁ καλὸς Θεούλης δὲν μᾶς ἔχει ἐγκαταλείψει ἐντελῶς καὶ εὐδοκήσει νὰ ρίξῃ πάλι ἕναν κατακλυσμὸ καὶ νὰ καθαρίσῃ τὴν πόρνη Βαβυλώνα ἀπὸ τὶς κατσαρίδες, τὸ μελλοντικὸ γένος ποὺ θὰ γεννήσῃ ἡ Γῆ ἢ θὰ φέρουν τὰ ἄστρα, νὰ μάθῃ, βλέποντας τὸν δίσκο αὐτόν, τὴν αἰτία τῆς κοσμικῆς καταστροφῆς, καὶ νὰ εἶναι φρονιμότερον.

Μιχάλης Φακίνος,
«Βυζαντινὴ περίπολος»

   Λοιπόν, ὑπάρχει ἕνα καταπληκτικὸ μυθιστόρημα, ἡ «Βυζαντινὴ περίπολος» τοῦ Μιχάλη Φακίνου (ἔκδ. Κέδρος, 1988). Πολὺ ἰδιαίτερο βιβλίο, ἐξαιρετικό. Δὲν εἶναι ἱστορικὸ μυθιστόρημα γιὰ τὸ Βυζάντιο· ὁ τίτλος προέρχεται ἀπὸ μιὰ παρομοίωσι. («"Θυμίζουμε βυζαντινὴ περίπολο πρὶν ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης" λέει σὲ κάποια στιγμὴ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἥρωες τούτου τοῦ βιβλίου... Καὶ πράγματι. Ὅλα δείχνουν ἕτοιμα γιὰ τὴν "πτώση"...») Σὲ ἕνα κλίμα μαγικοῦ ρεαλισμοῦ, σουρεαλισμοῦ συχνά, σὲ ἕναν κόσμο καὶ μιὰ φύσι ποὺ διαλύεται, μιὰ παράξενη συντροφιὰ περιπλανιέται. Καταλήγει τελικῶς σὲ μιὰ πλούσια ἔπαυλη ὅπου λαμβάνει χώρα μιὰ δεξίωσις. Καὶ ὅλα, ἄνθρωποι, ἀντικείμενα, ἐδέσματα, κι ἡ φύσις ἀκόμη, τελειώνουν μέσα στὴν κραιπάλη καὶ στὴν παρακμή, στὴν σήψι, στὴν ἀποσύνθεσι καὶ στὸν θάνατο. Στὴν τελευταία σκηνή, ἄνθρωποι σκοτώνονται, τὰ ἐδέσματα σαπίζουν καὶ χύνονται ἀπὸ τὸ τραπέζι, κι ὅλη μαζὶ ἡ σήψις, πτώματα, φαγητά, ποτά, καταλήγουν στὴν πισίνα, ἐπιπλέουσα ἀποσύνθεσις στὰ βρώμικα νερὰ καὶ ἀποφορά...

The cook the thief his wife
and her lover (1989)

   Στὸν κινηματογράφο θὰ ἀντιπαραβάλω τὸ «Ὁ μάγειρας, ὁ κλέφτης, ἡ γυναίκα του καὶ ὁ ἑραστής της» τοῦ Πῆτερ Γκρήναγουέυ, μὲ τὴν πάντοτε αἰσθαντικὴ Ἕλεν Μίρεν. Ἡ ἴδια κραιπάλη, παρακμὴ καὶ ἀποσύνθεσις.

   Finis Graeciae, ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς [2]. Τὸ τέλος τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ ἁπλῶς οἰκονομικὸ ἢ πολιτικό, οὔτε μόνον στρατιωτικό, γεωπολιτικό, ἱστορικό, πληθυσμιακό. Τὸ τέλος τῆς Ἑλλάδος θὰ εἶναι βιοχημικό. Μόνον οἱ κατσαρίδες θὰ μείνουν νὰ ἕρπουν ἐπάνω στὰ ἀρχαῖα μάρμαρα.

[1] «The Real Housewives of Athens: Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1», madata.gr, 4-3-2011

   [βίντεο]

   «Στο πρώτο επεισόδιο οι έξι γυναίκες μάς συστήνονται, μας γνωρίζουν τις οικογένειές τους και μας ταξιδεύουν στη Μύκονο! Οι «REAL HOUSEWIVES OF ATHENS» πηγαίνουν στο πιο κοσμικό νησί της Ελλάδας και καταφέρνουν να συνδυάσουν τους ξέφρενους ρυθμούς της Μυκόνου με τις οικογενειακές διακοπές τους. Επιστρέφοντας στην Αθήνα και στη «ρουτίνα» της λαμπερής καθημερινότητάς τους, μας ανοίγουν τα «νοικοκυριά» τους...

   »Βέβαια, επειδή δεν έχουμε να κάνουμε με νοικοκυρές της διπλανής πόρτας, δεν θα τις δούμε μόνο στα σπίτια τους, αλλά και σε νέες επαγγελματικές δραστηριότητες, σε κοσμικά πάρτι, σε ολιγοήμερες αποδράσεις, αλλά και σε... extreme καταστάσεις!»

[2] «Το Βήμα», 6-7-1986, καὶ στὸ βιβλίο τοῦ ἰδίου: «Finis Graeciae - θρηνητικὴ εἰκασία», ἐκδόσεις Δόμος, Ἀθήνα 1987. Καὶ ἐπίσης: «Καμμιὰ κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει χωρὶς ἀξιοπρέπεια. Μπορεῖ ὡστόσο νὰ βυθίζεται στὸν ἐξευτελισμὸ γιὰ ἱκανὸ διάστημα, προτοῦ ἐξαφανιστεῖ ἱστορικὰ μὲ τὲλη ἐπώδυνα, ἐπαίσχυντα, ἀγωνιώδη.» («Ἡ Καθημερινή», 26-2-2006)

* * *

Όταν οι Ινδιάνοι οι πρώτοι
που συναντήσανε
τους Ισπανούς του Κολόμβου -
είδανε ότι δεν υπήρχε δυνατότητα
ελευθερίας -
δεν παραδόθηκαν
στους κατακτητές - ούτε
προσπαθήσανε να υιοθετήσουνε
τους τρόπους τους.
Μια νύχτα  με φεγγάρι -
όλοι -
ανδρες γυναίκες και παιδιά -
αυτοκτονήσανε -
πνίγηκαν στην λίμνη
τραγουδώντας.
Για τελευταία φορά.
Το ίδιο έκαναν - στην άλλη άκρη
της γης -
οι Ζουλού -
που και αυτοί - μετά
από αλεπάλληλους ηρωϊκούς
αγώνες κατα των
Εγγλέζων -
ομοίως αυτοκτονήσανε -
ομαδικώς.

Και η πλατεία Συντάγματος μια
λίμνη είναι.

(Ἀνδρέας Φαρμάκις)

Γιατί οἱ Ἕλληνες δὲν ξεσηκώνονται;

   [Παλαιότερες ἀλλὰ ἐπίκαιρες σκέψεις γιὰ τὴν κρίσι, τοὺς «ἀγανακτισμένους», τὴν παρακμή, τὴν ἐπανάστασι καὶ τὴν ἀναγέννησι. Μέρος 1ον.]

   Πάλι τὰ ἴδια: «Γιατί οἱ Ἕλληνες δὲν ξεσηκώνονται;» (ἑκτὸς ἀπὸ ὅταν ἀδικεῖται στὸ ποδόσφαιρο ἡ ὁμάδα τους) ρωτοῦν κάποιοι.

   Ἀπάντησις: Διότι δὲν ὑπάρχει ἕνα πρᾶγμα ἐναντίον τοῦ ὁποίου νὰ ξεσηκωθοῦμε. Πάσχουμε ἀπὸ πολυοργανικὴ ἀνεπάρκεια, ὅπως λέγεται στὴν ἰατρική, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σὲ πολυοργανικὴ κατάρρευσι.

   Finis Graeciae, ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς [1]. Τὸ τέλος τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ εἶναι στρατιωτικό, γεωπολιτικό, ἱστορικό, πληθυσμιακό, οὔτε κἂν οἰκονομικό ἢ πολιτικό. Τὸ τέλος τῆς Ἑλλάδος θὰ εἶναι βιοχημικό. Μόνον οἱ κατσαρίδες θὰ μείνουν νὰ ἕρπουν ἐπάνω στὰ ἀρχαῖα μάρμαρα.

[1] «Το Βήμα», 6-7-1986, καὶ στὸ βιβλίο τοῦ ἰδίου: «Finis Graeciae - θρηνητικὴ εἰκασία», ἐκδόσεις Δόμος, Ἀθήνα 1987. Καὶ ἐπίσης: «Καμμιὰ κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει χωρὶς ἀξιοπρέπεια. Μπορεῖ ὡστόσο νὰ βυθίζεται στὸν ἐξευτελισμὸ γιὰ ἱκανὸ διάστημα, προτοῦ ἐξαφανιστεῖ ἱστορικὰ μὲ τὲλη ἐπώδυνα, ἐπαίσχυντα, ἀγωνιώδη.» («Ἡ Καθημερινή», 26-2-2006)

   (Ὁ δεύτερος λόγος γιὰ τὸ ὅτι δὲν ξεσηκωνόμαστε εἶναι τὸ ὅτι κάποιοι ἔξυπνοι -ὅπως ἐγώ- ἀρκοῦνται νὰ ἐκτονώνονται εὐφυολογώντας στὶς ἱστοσελίδες τοῦ Διαδικτύου.)

* * *

   Σχολίαζα πρὸ καιροῦ γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις τῶν «ἀγανακτισμένων» στὴν πλατεία Συντάγματος:

   Δυσπιστῶ ἐξ ἰδιοσυγκρασίας πρὸς ὁτιδήποτε μαζικό, μὲ ἀπωθοῦν οἱ ἀνὰ τὸν κόσμο «πορτοκαλὶ ἐπαναστάσεις» τῆς νέας τάξεως πραγμάτων καὶ οἱ κατευθυνόμενες «ἐκσυγχρονιστικὲς» σαπουνόφουσκες περὶ δῆθεν «δημοκρατίας» (=πλανητικῆς τυραννίας), φυσικὰ καὶ οἱ «ἀγανακτισμένοι» τῆς πλατείας Συντάγματος πόρρω ἀπέχουν τοῦ νὰ ἀποβάλουν τὰ καρκινώματα τοῦ παρελθόντος, νὰ διατυπώσουν πολιτικὴ πρότασι, νὰ ἀναλάβουν πολιτικὴ δράσι, νὰ πραγματώσουν τὴν ἐπανάστασι ποὺ θὰ κατεδαφίσῃ δύο αἰῶνες (καὶ εἰδικῶς τὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια) μικροελλαδικῆς ὑποτέλειας καὶ παρακμῆς, καὶ θὰ ἀναγεννήσῃ τὴν Ἑλλάδα ποὺ ὁραματίστηκαν ὁ Ρήγας Φεραῖος καὶ ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος,

   ΑΛΛΑ',

   ὑπάρχει μιὰ ἐλπίδα, εἶναι αὐτὸ ποὺ γίνεται μιὰ ζύμωσι ἐτερόκλητων πραγμάτων, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία κάποιες σπίθες μπορεῖ νὰ ἀνάψουν καὶ νὰ γεννήσουν τὴν φλόγα, τὸν πύρινο ποταμό.

   Χωρὶς νὰ προέρχομαι ἀπὸ τὸν ἴδιο χῶρο, ἐκτιμῶ καὶ τὸ ἔργο (εἰδικῶς τὸ ἱστορικὸ τῶν τελευταίων ἐτῶν, περὶ Βυζαντίου, εὐρωπαϊκοῦ καὶ παγκοσμίου ρομαντικοῦ κινήματος, Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ· ἔργο σταθμὸς στὴν ἑλληνικὴ ἱστορικὴ ἐπιστήμη) ἀλλὰ καὶ τὴν πολιτικὴ εὐθυκρισία -στὰ βασικὰ σημεῖα- καὶ ὀξυδέρκεια τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ: «Τα θέλουμε όλα!», «Ανάγκη για ένα νέο όραμα»

* * *

   «Δὲν θέλουμε λεφτά / δὲν θέλουμε δουλειές / θέλουμε τὸν ΣΚΑΪ / νὰ λέει παπαριές!» [βίντεο] (εὑρηματικὸ σύνθημα «ἀγανακτισμένων» -θὰ καταφέρουμε ἄραγε νὰ διαψεύσουμε τὴν δικαιολογημένη ἀπαισιοδοξία τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ; )

   Συγκρίνετε μὲ αὐτὰ ποὺ λέγει (ὀρθῶς) σὲ παλαιότερη συνέντευξί του ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς (στὸ 2:27 τοῦ βίντεο, ἐδῶ) (ὁλόκληρη ἡ συνέντευξις τοῦ Χ. Γιανναρᾶ στὸν Γ. Σαχίνη, στὸ antifono.gr, ἐδῶ)

   Μοῦ γράφει φίλος ποὺ συμμετέσχε στὶς ἐκδηλώσεις: «Νὰ σημειωθεῖ: ἐνδεχομένως γιὰ πρώτη φορὰ σὲ μεγάλη κλίμακα, "ξεμύτισαν" φρέσκα, εὐρηματικὰ συνθήματα ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ καθαρὰ βλέμματα. Ἐκεῖ, στὸ Σύνταγμα. Μὴν ἀκοῦμε ὅσους μιλοῦν γιὰ "ἀπολιτὶκ ἐκδηλώσεις/ἐκτονώσεις": κάτι γίνεται στὸ Σύνταγμα, γιὰ τρίτη συνεχὴ μέρα, μᾶλλον ἱστορικῶν διαστάσεων...»

* * *

   Ὅμως, οὐδεὶς σώφρων ἄνθρωπος λέγει ὅτι τὰ πράγματα εἶναι ἁπλά. Τὸ καρκίνωμα τοῦ μικροελλαδισμοῦ, τῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς παρακμῆς δύο αἰώνων (καὶ εἰδικῶς τῶν τελευταίων σαράντα χρόνων) εἶναι δυσκολότερο νὰ ξεριζωθῇ ἀπὸ τὶς σάρκες μας καὶ πιὸ ἐπώδυνο καὶ ἀπὸ τὸν χιτῶνα τοῦ κένταυρου Νέσσου. Μόνον ἔτσι ὅμως, καὶ μόνον μέσα ἀπὸ τὴν πυρά, ὁ Ἡρακλῆς μπορεῖ νὰ ἀνέλθῃ στὸν Ὄλυμπο.

   Οὐδείς, πλὴν βολεμένων παλαιοκομματικῶν καὶ δογματικῶν ἀριστερῶν, λέγει ὅτι λύσις εἶναι νὰ διώξουμε τὴν Τρόικα καὶ τὸ ΔΝΤ καὶ νὰ συνεχίσῃ ὡς ἐκ θαύματος νὰ μᾶς πληρώνῃ τὸ Δημόσιο γιὰ νὰ καθόμαστε. Ἡ σημερινὴ παρακμὴ εἶναι πολὺ βαθύτερη καὶ ὁ ἀγῶνας ποὺ ἀπαιτεῖται πολὺ σκληρότερος, ἀπὸ ὁτιδήποτε μᾶς συμβουλεύουν οἱ κυβερνήσεις καὶ τρόικες. Ἡ διαφορὰ βρίσκεται στὸ ὅραμα καὶ στὴν προοπτική.

   Γράφει ὁ Γιῶργος Καραμπελιᾶς («Ρήξη», τ. 72): «Γιατί οι Έλληνες ανέχονται αυτή την κατάντια;»

* * *

   Ἂς τὸ συνειδητοποιήσουμε. Γιὰ νὰ γυρίσῃ ὁ ἥλιος θέλει δουλειὰ πολλή. Καὶ ἡ ἐπανάστασις ἀρχίζει ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Ἔγραφε τὸ 1906 ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος («Νέον Πνεῦμα»):

Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε.

Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας.

   Καὶ συνέχιζε:

Ἄλλη διέξοδος δὲν ὑπάρχει καμμία, διὰ τῶν ὁδῶν αὐτῶν καὶ μὴ χάνεσθε. Διέξοδος ὑπάρχει μία μόνη καὶ μοναδική. Ἡ ἐδῶ ὑποδεικνυομένη. Καὶ αὐτὴ εἶναι πολὺ ὀλίγον ΝΟΗΤΗ καὶ διόλου ΑΡΕΣΤΗ. Καὶ ἡ διέξοδος αὐτὴ ἡ μία καὶ Μοναδικὴ εἶναι:

ΒΑΘΥΤΑΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ.

Συνεπάγουσα καί:

ΒΑΘΥΤΑΤΗΝ ΗΘΙΚΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΝ.

ἤτοι:

Ἐπανάστασις Ἀτομική.

Ἐπανάστασις Κοινωνική.

Ἐπανάστασις Πολιτική.

Ἐπανάστασις Ἰδεολογική.

Ἐπανάστασις Φιλολογική.

Ἐπανάστασις Καλλιτεχνική.

Ἐπανάστασις Καταργοῦσα -Ὁριστικῶς, ΑΠΑΞΑΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΑΞΙΑΣ, δημιουργοῦσα: ΝΕΑΣ ΑΞΙΑΣ.

Ἐπανάστασις δηλαδή, καταργοῦσα ἁπαξαπάσας τὰς Βασιλευούσας ἕναν Αἰῶνα ΙΔΕΑΣ, εἰς τὴν Πολιτικὴν (τὴν ἔσω καὶ τὴν ἔξω), εἰς τὴν φιλολογίαν, εἰς τὴν Καλλιτεχνίαν εἰς ἁπάσας τὰς Ἐθνικὰς καὶ Κοινωνικὰς ἐνεργείας καὶ ἐκδηλώσεις, ὡς ἀποδειχθείσας ἁδρότατα, σαπρὰς καὶ ἐξολοθρευτικάς.

Πνευματικὴ Ἐπανάστασις Τελειωτική, θέτουσα ὡς Θεμέλια, πάσης περὶ τῶν Ἑλληνικῶν φαινομένων Σκέψεως, ΤΗΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ.

Καὶ ἡ Ἐπανάστασις, αὐτή, ζητοῦσα ὁλόκληρον τὴν Πνευματικήν Ἠθικὴν καὶ Ὑλικὴν Δύναμιν τῆς φυλῆς πρὸς τὸν Ὡρισμένον καὶ Μοναδικὸν αὐτὸν Σκοπόν: τῆς Ἀναγεννήσεως Ἑλλάδος καὶ Ἑλληνισμοῦ, πρέπει νὰ ἔχῃ ὡς Σύμβολον τελειωτικόν:

Ἢ ΕΛΛΑΣ Ἢ ΤΕΦΡΑ

Ἐνάντια στὸν φιλελευθερισμό

   Ἡ ἐλευθερία, ὅπως καὶ ἡ δικαιοσύνη, ἡ φιλοπατρία, ἡ δημοκρατία κ.ἄ. εἶναι μιὰ λέξις ποὺ δεινοπαθεῖ, διαστρεβλώνεται καὶ γίνεται ἀντικείμενο ἀχρείας καπηλείας στὰ χέρια τῆς πολιτικῆς. Ἄλλοι ἀπατεῶνες πωλοῦν «κοινωνικὴ δικαιοσύνη», ἄλλοι πωλοῦν «πατριωτισμό», ἀλλὰ τὰ μεγαλύτερα καθάρματα πωλοῦν «ἐλευθερία». Καὶ ἡ «ἐλευθερία» αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξῆς:

- Ἐλευθερία τοῦ μαφιόζου καὶ τοῦ τοκογλύφου νὰ ἐκβιάζῃ, νὰ ἐξαγοράζῃ καὶ νὰ ὑποδουλώνῃ ἀνθρώπους (καὶ χῶρες ὁλόκληρες), νὰ καταχρᾶται καὶ νὰ ἐκμεταλλεύεται ἀτομικὴ καὶ ἐθνικὴ ἰδιοκτησία, φυσικὴ καὶ πολιτισμικὴ κληρονομιά καὶ ἀνθρώπινους πόρους.
- Ἐλευθερία τοῦ σκοπιανοῦ κομιτατζῆ νὰ παραχαράσσῃ καὶ νὰ σφετερίζεται τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἱστορική μου κληρονομιά.
- Ἐλευθερία τοῦ τριτοκοσμικοῦ λαθροκαννιβάλου νὰ παραβιάζῃ τὰ σύνορά μου, νὰ καταλαμβάνῃ καὶ νὰ ἀπομυζᾷ τὸν τόπο μου, νὰ σφετερίζεται ἀκόμη καὶ τὰ πολιτικά μου δικαιώματα.
- Ἐλευθερία τοῦ ἀφρικανοπιθήκου καὶ τοῦ ἰσλαμοασιάτη νὰ ὑποβαθμίζῃ τὴν πόλι μου, νὰ βεβηλώνῃ τὴν γῆ μου, νὰ «γονιμοποιῇ» (κατὰ τὴν ἀλήστου μνήμης φράσι ταλαιπώρου πολιτικοῦ μας), νὰ ἀλλοιώνῃ καὶ νὰ ἀφανίζῃ τὸ ἔθνος καὶ τὴν κληρονομιά μου.
- Έλευθερία τοῦ μειονεκτικοῦ μισέλληνα καὶ χριστιανόφοβου «προοδευτικοῦ» νὰ ὑβρίζῃ καὶ νὰ ποδοπατῇ τὰ ἱερὰ τῶν προγόνων μου, νὰ ἀπάγῃ, νὰ ἀφελληνίζῃ καὶ νὰ κάνῃ γενιτσάρους τὰ παιδιά μου.
- Ἐλευθερία τῶν ψυχανωμάλων συμπλεγματικῶν νὰ διαστρέφουν ἀκόμη καὶ τὴν φύσι. (Στὸ Σουηδιστάν, στὸ Ἀμερικανιστὰν καὶ σὲ ἄλλες «φιλελεύθερες» χῶρες ὑπὸ τὴν τυραννία τῶν marxist liberals, καταργοῦν ἀκόμη καὶ τὰ ἄρθρα καὶ τὶς ἀντωνυμίες ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ γένους, ἀπαγορεύουν στὰ παιδιὰ τοῦ σχολείου νὰ ζωγραφίζουν σπιτικὰ μὲ πατέρα, μητέρα καὶ παιδάκια, ἀπαγορεύουν ἀκόμη καὶ τὸ παιχνίδι τῶν μικρῶν παιδιῶν διότι ἐμπεριέχει «στερεότυπα φύλου», μεγαλώνουν παιδιὰ μέχρι τὴν σχολικὴ ἡλικία χωρὶς κἂν νὰ τοὺς ποῦν ἂν εἶναι ἀγόρια ἢ κορίτσια (καὶ μὲ οὐδέτερο ὄνομα) κ.ἄ. ἀνώμαλα. Ἐκτὸς ποὺ ἀπαγορεύουν τὸ κάπνισμα, τὸ ποτό, τὸ σὲξ (ἐκτὸς ἀπὸ τὸ παρὰ φύσιν), φυσικὰ καὶ τὴν αὐτοάμυνα καὶ τὸ οἰκογενειακὸ ἄσυλο, τὴν μπριζόλα καὶ τὸ κοκορέτσι.)

   Οἱ ἀνωτέρῳ ἀνώμαλοι προωθοῦν, διὰ τῆς βίας καὶ ἐναντίον ἐμοῦ, τῆς κοινωνίας καὶ τῆς φύσεως τῆς ἴδιας, ἕνα αὔριο στὸ ὁποῖο δὲν θὰ ἔχω ἐργασία καὶ ἐργασιακὰ δικαιώματα, δὲν θὰ ἔχω κοινωνικὴ ἀσφάλεια, δὲν θὰ ἔχω οἰκογένεια, σπίτι, οὔτε προγόνους οὔτε ἀπογόνους, οὔτε φυλὴ καὶ πατρίδα, οὔτε γῆ καὶ θάλασσα -καὶ αὐτὴ θὰ εἶναι «ἀξιοποιημένο» ἐμπορικὸ προϊόν- οὔτε ἱστορία, ἐθνικὴ ταυτότητα καὶ κληρονομιά, ἀλλὰ θὰ εἶμαι, λένε, ἐλεύθερος, ἀφοῦ θὰ μπορῶ νὰ παντρευτῶ στὸ δημαρχεῖο τὸν λαθροκαννίβαλο ἑραστή μου.

   Λοιπόν, δηλώνω ἀπερίφραστα ὅτι ἀπὸ αὐτὴν τὴν «ἐλευθερία» τῶν ψυχανωμάλων, προτιμῶ καὶ τὸν Χίτλερ καὶ τὸν Στάλιν καὶ τὸν Ὀσάμα μπὶν Λάντεν καὶ τὸν Παπαδόπουλο καὶ τὸν ἀνθρωποφάγο Ἴντι Ἀμὶν Νταντά. Ἀνεπιφύλακτα.

   Δυστυχῶς, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀνώμαλοι, διαστρεβλώνοντας καὶ καπηλευόμενοι τὸν φιλελευθερισμό, δυσφημοῦν καὶ ὑπονομεύουν τὴν πολιτικὴ καὶ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε ἐφαρμόσει πρὸ πολλοῦ γιὰ τὴν ἐξυγίανσι τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς δημοσίας διοικήσεως ἀπὸ τὸ σάπιο καθεστὼς σαράντα χρόνων κομματικοῦ κρατισμοῦ τῆς παρακμιακῆς καὶ φαύλης μεταπολιτεύσεως. (Ὅποτε ἀκούω π.χ. τὸν Στέφανο Μάνο βρίσκω πολὺ λογικὰ τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέει. Πολλὰ ἐξ αὐτῶν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν ἐφαρμοστεῖ πρὸ πολλοῦ. Ἄλλα, τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζουν καὶ προωθοῦν ὁρισμένοι ὑποστηρικτές του καὶ πολλοὶ ἄλλοι ὑπὸ τὴν ταμπέλα τοῦ φιλελευθερισμοῦ, εἶναι γιὰ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα.)

* * *

    Κι ἕνα ὡραῖο. Ἤδη ὁ Ζὰν Ζὰκ Ρουσὼ τοὺς εἶχε πάρει χαμπάρι:

   «Rousseau already understood perfectly the falsity of multiculturalist admirers of foreign cultures when, in Émile, he warned about a “philosopher who loves Tartars in order to be dispensed from loving his neighbors.”» (Slavoj Žižek, «Living in the End Times»)

Παραδοξολογίαι -ἢ περὶ φιλελευθερισμοῦ, ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ καὶ φυσικῆς ἐπιλογῆς

   Ἂς ἀκολουθήσουμε, χάριν παιδειᾶς, τὴν λογικὴ τοῦ (νεο)φιλελευθερισμοῦ ἔως τὶς ἀκραῖες συνέπειές του.

   Ἀφοῦ -κατὰ τοὺς ἐλευθεριακούς- δὲν ὑπάρχει κοινωνία, ἀλλὰ μόνον ἄτομα, τότε, καὶ τὸ κράτος ἄτομα δὲν τὸ φτιάχνουν;

   Ἄρα δὲν ὑπάρχει οὔτε κράτος. Ὑπάρχουν μόνον ἄτομα. (Ἑπομένως, ἐναντίον τίνος φωνάζουν οἱ ἐλευθεριακοί; )

   Καὶ τὸ κράτος, καὶ ὅλα τὰ πράγματα, εἶναι ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία.

   Καὶ ὁ κομμουνισμός, καὶ ὁ Στάλιν καὶ ὀ Μάο, εἶναι ἀποτελέσματα ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας.

   Ἑπομένως καλὰ καὶ σεβαστά, καθ᾿ ὅσον καὶ γιὰ ὅσο πέτυχαν.

   Ἐὰν ἔχουμε κρατισμὸ καὶ ὄχι φιλελευθερισμό, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία «κρατισμὸς» ἔχει ἐπικρατήσει, πρὸς τὸ παρόν, διὰ τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ τῆς ἀγορᾶς, τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας «φιλελευθερισμός».

   Ἐν τέλει, τὸ κάθε τὶ ποὺ γίνεται εἶναι καλὸ καὶ δίκαιο, ἀκριβῶς ἐπειδὴ γίνεται.

Μάργκαρετ Θάτσερ

(Στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα, πάντως, θὰ χρειαζόταν μιὰ Θάτσερ...)

   Ἀφοῦ οἱ λαοὶ ἔχουν τοὺς ἡγέτες ποὺ τοὺς ἀξίζουν, καὶ ἀφοῦ, ἀκόμη περισσότερο, ὁ ἐλεύθερος ἀνταγωνισμὸς εἶναι ὁ κύριος ἐὰν ὄχι ὁ μόνος παράγων ἐξελίξεως καὶ προόδου, ἡ δικτατορία εἶναι τὸ καλύτερο πολίτευμα.

   Ὁ δικτάτωρ ποὺ κατέλαβε τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία μὲ τὴν δύναμί του, διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου, εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ὁ ἱκανότερος καὶ καταλληλότερος ἡγέτης.

   Εἶναι ὁ πλέον ἀξιοκρατικῶς ἀναδειχθεὶς ἡγέτης.

   Τὸ δίκαιον τῆς ἐξουσίας του εἶναι ἀκριβῶς τὸ ὅτι τὴν κατέκτησε.

   Ἡ ἀπαγόρευσις τῶν πραξικοπημάτων, τῶν πολέμων, ἐμφυλίων καὶ διακρατικῶν, εἶναι παρεμπόδισις τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ. Ἡ δημοκρατία εἶναι συνωμοσία τῶν κατωτέρων πνευματικῶς καὶ ἠθικῶς ἀνθρώπων (κηφήνων τοῦ δημοσίου), προκειμένου νὰ ἐμποδίζουν τοὺς ἀξίους νὰ ἀνέρχονται διὰ τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ στὴν κορυφὴ τῆς κοινωνίας.

   Ἀλλὰ καὶ ἡ δημοκρατία, ὅπως ὅλα, εἴπαμε, ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία εἶναι.

   Ἄρα καὶ αὐτὸ καλὸ εἶναι, ἀφοῦ γίνεται.

   Ἄρα δὲν χρειάζεται οὔτε νὰ κάνουμε τίποτε οὔτε νὰ σκοτιζόμεθα μὲ τίποτε, ἀφοῦ ὅ,τι γίνεται ἢ θὰ γίνῃ ἀπὸ μόνο του, καλὸ καὶ φυσικὸ εἶναι.

   Ἄρα τὸ ὑπέρτατο ἰδανικὸ εἶναι ὁ ὕπνος.

«Οἱ τεμπέληδες τῆς εὔφορης κοιλάδας» (1978)

Ὑ.Γ.  Ὁ ἔμπειρος ἀναγνώστης θὰ ἀντελήφθη ὅτι τελικῶς ἀναγόμεθα στὸ θεμελιῶδες στὴν μαθηματικὴ λογικὴ παράδοξον τῆς αὐτοαναφορᾶς («ἀπαγορεύεται νὰ ἀπαγορεύεται», «αὐτὴ ἡ πρότασις εἶναι ψευδής» κ.λπ.)

Ὑ.Γ.2  Ἀφοῦ φτάσαμε στὸν ὕπνο, συνιστῶ τὴν κλασικὴ ταινία τοῦ Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Οἱ τεμπέληδες τῆς εὔφορης κοιλάδας» (1978).

Ὑ.Γ.3  Θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπεκταθοῦμε σὲ ζητήματα ὅπως διάκρισις φύσεως (ἀοράτου χειρὸς τῆς ἀγορᾶς, ἢ πάλης τῶν τάξεων ἢ τεχνολογικῆς ἐξελίξεως) καὶ πόλεως (κοινωνίας, βουλήσεως τοῦ ἐλευθέρου ἀνθρώπου-πολίτου) κατὰ τὴν (ἀρχαία, ἀλλὰ καὶ νεώτερη) ἑλληνικὴ ἀντίληψι καὶ φιλοσοφία, ἀλλὰ αὐτὸ ἀφήνεται γιὰ ἄλλη εὐκαιρία.

Αἱρετικά

Τζούλιαν Ἀσάντζ

   Ὁ Ἰσημερινὸς ἔδωσε πολιτικὸ ἄσυλο στὸν Τζούλιαν Ἀσάντζ τοῦ Wikileaks, παρὰ τὶς ἀπειλὲς τῶν Ἄγγλων ἀποικιοκρατῶν νὰ εἰσβάλουν στὴν πρεσβεία του. Οἱ Ἄγγλοι δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ φύγῃ καὶ καμμιὰ ὀργάνωσι γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα δὲν βλέπω νὰ ξεσηκώνεται. Φανταστεῖτε ὅμως νὰ ἀπειλοῦσε ὁ Πούτιν νὰ εἰσβάλῃ σὲ πρεσβεία δυτικῆς χώρας γιὰ νὰ συλλάβῃ ἀντικαθεστωτικὸ ρεπόρτερ, μαχητὴ τῆς ἐλεύθερης πληροφόρησης. Οἱ ΟΗΕδες, τὰ ΝΑΤΟ, οἱ Χάγες καὶ τὰ Ἐλσίνκια θὰ στἐλνανε τὰ ἀεροπλανοφόρα τους νὰ προστατέψουν τὴν «δημοκρατία», οἱ πορτοκαλὶ ἐπαναστάτες, τὰ gay parade καὶ τὰ pussy riots θα ξεσήκωναν τὸν πλανήτη γιὰ τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα», χαμός, ἐπανάστασι, πόλεμος!...

   Γιὰ σκεφθεῖτε ὅμως. Ὁλόκληρος Ἀσάντζ, μὲ τόσα μέσα, χρήματα, διασυνδέσεις, καὶ δὲν βρίσκει μιὰ ἀσφαλὴ γωνιὰ σ᾿ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Κυνηγημένος πετάει ἀπὸ χώρα σὲ χώρα τόσους μῆνες, καὶ καταλήγει πολιορκημένος σὲ μιὰ πρεσβεία στὸ στόμα τοῦ λύκου. (Θυμοῦμαι καὶ τὸν Ὀτσαλάν.) Ὁλόκληρος Ἀσάντζ, δισεκατομμυριοῦχος καὶ μὲ τὴν φήμη τοῦ ἀγωνιστοῦ τῆς ἐλευθερίας, κυνηγημένος σ᾿ ὅλον τὸν πλανήτη σὰν ποντίκι (σὰν ἀλεπού, μᾶλλον, στὸ κυνήγι τῆς ὁποίας ἀρέσκονται οἱ Ἄγγλοι ἀποικιοκράτες). Ποῦ καὶ πῶς μπορεῖ νὰ κρυφτῇ ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος; Ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος πιὸ ὁλοκληρωτική, ἀπόλυτη, πλανητικὴ δικτατορία;

   Κανένα καθεστὼς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, οὔτε τοῦ Χίτλερ, τοῦ Στάλιν, τοῦ Μάο, οὔτε τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως τοῦ Βατικανοῦ ἢ τῶν στρατιῶν τοῦ Ταμερλάνου, δὲν συγκρίνεται μὲ τὴν καταθλιπτική, ὁλοκληρωτική, παγκόσμια τυραννία αὐτοῦ ποὺ λέμε «Δύση». Ὁ Χίτλερ (ἢ ὅποιος ἄλλος) εἶχε τὴν δύναμι νὰ καθορίζῃ πῶς καπνίζουν τὴν πίπα τους οἱ ἰνδιάνοι τῶν Ἄνδεων; Πῶς ἐρωτεύονται οἱ βοσκοὶ τῶν Ἰμαλαΐων, πῶς ὀνειρεύονται καὶ οἱ ἰθαγενεῖς τῆς Αὐστραλίας; Ὄχι. Ἀλλὰ σήμερα ὁ δορυφόρος βλέπει τὸ μυρμήγκι στὴν φωλιά του στὰ ὑψίπεδα τοῦ Αφγανιστάν καὶ στὰ δάση τῆς Βραζιλίας (καὶ στέλνει τηλεκατευθυνόμενο πύραυλο). Ξέρουν, βλέπουν καὶ καταγράφουν κάθε δευτερόλεπτο ποῦ εἴμαστε, τὶ κάνουμε, τὶ σκεπτόμεθα (π.χ. ἐγὼ τώρα· αὐτὸ ἐδῶ ἔχει καταγραφεῖ γιὰ πάντα -τὰ γράφω καὶ δημοσίως, ἀπὸ βίτσιο). Ὁ ἀνακριτὴς τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως οὔτε μὲ τόσα βασανιστήρια δὲν μποροῦσε νὰ ἀνακαλύψῃ τὶς ἁμαρτίες μας. Σήμερα καὶ τὶς ξέρουν καὶ τὶς ἐλέγχουν καὶ τὶς κατασκευάζουν (π.χ. ὁ Ἄραβας, ὁ Ἰνδιάνος, ὁ Ζουλού, τὴν ἴδια τσόντα θὰ δῇ, τὴν ἴδια μουσικὴ θ᾿ ἀκούσῃ, τὰ ἴδια σήριαλ θὰ δῇ στὸ χαζοκούτι, τὰ ἴδια βιομηχανοποιημένα τρόφιμα θὰ φάῃ.)

   Ἡ τερατώδης, ἐξωανθρώπινη σχεδόν, πλανητικὴ κυριαρχία προκαλεῖ ἀνείπωτη, μεταφυσικὴ φρίκη καὶ τρόμο ψυχῆς.

   Δὲν ἐγνώρισε ποτὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος τέτοια ἀπόλυτη, καταθλιπτικὴ τυραννία.

   Οὔτε νὰ ἀνατινάξουμε τὸν τόπο δὲν μποροῦμε, νὰ γλυτώσουμε.

   Νὰ ἀνατινάξουμε τὸν πλανήτη ὁλόκληρον, τὴν σιδερένια μαύρη φυλακή τοῦ Matrix· φλόγες καὶ συντρίμμια.

   Ἢ νὰ δραπετεύσουμε στοὺς ἀπόμακρους ἀστερισμοὺς τοῦ ἀβυθομέτρητου διαστήματος -ἢ στοὺς ἀνυπότακτους κόσμους τῶν ὀνείρων καὶ τῆς Φαντασίας.

* * *

   Ὁ παρακμιακὸς δυτικὸς πολιτισμός, ἐὰν ἡ ἐξελικτικὴ διαδικασία διὰ τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς δὲν εἶχε στρεβλωθεῖ, θὰ εἶχε ἐκλείψει πρὸ πολλοῦ καθὼς θὰ εἶχαν κυριαρχήσει ἄλλα, πνευματικῶς καὶ σωματικῶς εὔρωστα καὶ ἀνδρεῖα ἔθνη. Κατὰ πάσαν πιθανότητα τὸ Ἰσλάμ. (Φυσιολογικὰ δὲν θὰ μποροῦσε οὔτε λεπτὸ ὁ ἐκφυλισμένος δυτικὸς κουραμπιὲς νὰ ἀντισταθῇ στὸν ἀνδρεῖο καὶ φλεγόμενο ἀπὸ πίστι μαχητὴ τοῦ Ἰσλάμ.)

   Ἡ παρὰ φύσιν διατήρησις τῆς κυριαρχίας τοῦ καρκινώματος «Δύσις» ὀφείλεται α) στὰ ὅπλα, β) στὸ χρῆμα, γ) στὴν ἐξαγωγὴ ἠθικοῦ ἐκφυλισμοῦ. Διὰ τῶν ὅπλων καὶ τοῦ χρήματος, ὅταν ἡ ἐπιφανειακὴ ἐλκυστικότης τῆς παρακμῆς δὲν ἀρκεῖ, ἡ Δύσις ἐπιχειρεῖ νὰ ἐξαπλώσῃ τὸν καρκίνο (ὁ ὁποῖος συνήθως ὀνομάζεται «δημοκρατία», «ἐλευθερία» καὶ «ἀνθρώπινα δικαιώματα»· βασικῶς πρόκειται γιὰ τὴν «ἐλευθερία» ἀφ᾿ ἑνὸς κάθε ἐκφυλιστικῆς παρακμῆς, καὶ τὴν στυγνή, ἄμεση ἐξόντωσι ἀφ᾿ ἐτέρου (βλέπε καὶ Ἀσάντζ) ὁποιουδήποτε ἀπειλεῖ αὐτὴν τὴν «ἐλευθερία») σὲ ὁλόκληρον τὸν πλανήτη, καθώς, ἐφόσον παραμένουν ἔστω καὶ ἐλάχιστα ὑγιῇ ἀντισώματα στὸν κόσμο, ἡ καρκινικὴ Δύσις κινδυνεύει.

   Ἡ δύναμις τῆς Δύσεως εἶναι ὁ καρκίνος της, διότι εἶναι μεταδοτικός· ὁ ἴδιος ὅμως εἶναι καὶ ἡ ἀδυναμία της, διότι τὴν κατατρώει. Παραδείγματος χάριν, ἡ ἐκφυλιστικὴ «πολυπολιτισμικότης» γίνεται ὁ Δούρειος Ἵππος γιὰ τὴν ἐπικράτησι τοῦ σκληροπυρηνικοῦ Ἰσλάμ στὴν ἴδια τὴν Εὐρώπη. Ὄχι πὼς ἡ Δύσις ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς κληρονομιᾶς -ἴσα ἴσα εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός της. Τῆς ἀρκεῖ νὰ προλάβῃ νὰ ἐκφυλίσῃ τὸ Ἰσλάμ, πρὶν τὸ Ἰσλάμ ἐξοντώσῃ αὐτήν. Ἡ παγκόσμια ἐπικράτησις, τότε, τοῦ πολυπολιτισμικοῦ ἀχταρμᾶ, δηλαδὴ τῆς παρακμῆς, θὰ εἶναι τὸ ἰδανικὸ γι᾿ αὐτήν. Θὰ τὸ ἐπιτύχῃ;

   Δεδομένων τῶν ἀνωτέρῳ, δὲν φαίνεται ἄλλη ἐλπὶς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν ἐπικράτησι τοῦ σκληροπυρηνικοῦ Ἰσλάμ [*]. Μόνον ἔτσι πιθανὸν νὰ ἰαθῇ ὁ πλανήτης ἀπὸ τὸ δυτικὸ καρκίνωμα. Τὸ πιθανότερον, δυστυχῶς, εἶναι ὅτι σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωσι θὰ ἐξαλειφθῇ καὶ μάλιστα νωρὶς τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ τί νὰ γίνῃ, ὁ πλανήτης πρέπει νὰ ζήσῃ. Ἴσως καταφέρουν νὰ ἐπιζήσουν ὑγιῇ κύτταρα, καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Εὐρώπη, τὰ ὁποῖα, μέσα ἀπὸ τὶς κοσμογονικὲς αὐτές συγκρούσεις, θὰ διατηρήσουν καὶ θὰ ἀναγεννήσουν στὸν μελλοντικὸ κόσμο ποὺ θὰ θυμίζῃ Mad Max, τὴν ἀρχαία ἡρωικὴ παράδοσι καὶ τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμό, τὴν εὐρωπαϊκὴ ἱπποτικὴ καὶ ρομαντικὴ κληρονομιά, ὅ,τι τέλος πάντων στοιχεῖον ἀρετῆς ὑπῆρξε στὴν εὐρωπαϊκὴ ἱστορία πρὸ νεωτερικότητος.

[*] Ἢ ἴσως τῆς Κίνας, μετὰ ἀπὸ δεκαετίες ἢ αἰῶνες... 

For God, El Cid, and Spain! («El Cid»,1961)

Σήκω ἱππότη! Σήκω ξανά!

* * *

   Ὑστερόγραφον. Εἶχα γράψει ἕναν αἱρετικὸν ἐπικήδειον στὸν Ὀσάμα Μπὶν Λάντεν, τὸν ὁποῖον δὲν ἐδημοσίευσα. Ὑπῆρξε ὅμως ἡ ἀφορμὴ ὥστε νὰ ἐπεκτείνω σήμερα τὶς σκέψεις μου. Γιὰ τὴν ἱστορία:

Ὀσάμα μπὶν Λάντεν

Ἦταν καὶ ὁ Μπὶν Λάντεν μιὰ κάποια λύσις

   Ἡ τερατώδης, ἐξωανθρώπινη θὰ ἔλεγα, πλανητικὴ κυριαρχία προκαλεῖ ἀνείπωτη, μεταφυσικὴ φρίκη καὶ τρόμο ψυχῆς.

   Δὲν ἐγνώρισε ποτὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος τέτοια ἀπόλυτη, καταθλιπτικὴ τυραννία.

   Τὰ χρόνια τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως ὅπου ὁ παντεπόπτης ὀφθαλμὸς τοῦ αὐταρχικοῦ Θεοῦ-ἀφέντη ἤλεγχε ἀκόμη καὶ τὶς ἀνομολόγητες ἁμαρτίες τῆς ψυχῆς μας, δὲν ἤμαστε λιγότερο ἐλεύθεροι.

   Σήμερα μυρμήγκι δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὸν ἰλλουμινατικὸ ὀφθαλμὸ τοῦ ἀμερικανικοῦ δολλαρίου -τὰ ἰπτὰμενα ραντὰρ καὶ τὶς μηχανὲς ἐπεξεργασίας καὶ ἀνάλυσης δεδομένων.

   Μυρμήγκι, στὶς ἄορνες βραχοσπηλιὲς τῶν Ἰμαλαΐων καὶ στὰ πυκνὰ βάθη τῆς ζούγκλας τοῦ Ἀμαζονίου, νὰ κρυφθῇ δὲν μπορεῖ.

   Ξέρουν ποῦ εἴμαστε, τὶ κάνουμε, τὶ σκεπτόμαστε. Τώρα. Κάθε στιγμή.

   Οὔτε νὰ ἀνατινάξουμε τὸν τόπο δὲν μποροῦμε, νὰ γλυτώσουμε.

   Νὰ ἀνατινάξουμε τὸν πλανήτη ὁλόκληρον, τὴν σιδερένια μαύρη φυλακή τοῦ Matrix· φλόγες καὶ συντρίμμια.

   Ἢ νὰ δραπετεύσουμε στοὺς ἀπόμακρους ἀστερισμοὺς τοῦ ἀβυθομέτρητου διαστήματος -ἢ στοὺς ἀνυπότακτους κόσμους τῶν ὀνείρων καὶ τῆς Φαντασίας.

   Βάστα Μλάντιτς

   Βάστα Μουαμάρ

   Βάστα Ἀχμαντινετζάντ

[Σημ. 28-8-2012: Ἤδη χάσαμε τὶς δύο ἀπὸ τὶς τρεῖς ζωὲς στὸ video game, καὶ δὲν βλέπω power ups τριγύρω.]

Ἔβλεπα, διέβλεπα, ἐμάντευα...

   «Ἤμην πτωχὸν βοσκόπουλον εἰς τὰ ὄρη.

   [...]

   Ἔκαμα δύο-τρία βήματα χωρὶς τὸν ἐλάχιστον θόρυβον, ἀνερριχήθην εἰς τὰ ἄνω, ἔκυψα μὲ ἄκραν προφύλαξιν πρὸς τὸ μέρος τοῦ ἄντρου, καλυπτόμενος ὄπισθεν ἑνὸς σχοίνου καὶ σκεπόμενος ἀπὸ τὴν κορυφὴν τοῦ βράχου, καὶ εἶδα πράγματι ὅτι ἡ Μοσχούλα εἶχε πέσει ἀρτίως εἰς τὸ κῦμα γυμνή, κ᾽ ἐλούετο…

   Τὴν ἀνεγνώρισα πάραυτα εἰς τὸ φῶς τῆς σελήνης τὸ μελιχρόν, τὸ περιαργυροῦν ὅλην τὴν ἄπειρον ὀθόνην τοῦ γαληνιῶντος πελάγους, καὶ κάμνον νὰ χορεύουν φωσφορίζοντα τὰ κύματα. Εἶχε βυθισθῆ ἅπαξ καθὼς ἐρρίφθη εἰς τὴν θάλασσαν, εἶχε βρέξει τὴν κόμην της, ἀπὸ τοὺς βοστρύχους τῆς ὁποίας ὡς ποταμὸς ἀπὸ μαργαρίτας ἔρρεε τὸ νερόν, καὶ εἶχεν ἀναδύσει· ἔβλεπε κατὰ τύχην πρὸς τὸ μέρος ὅπου ἤμην ἐγώ, κ᾽ ἐκινεῖτο ἐδῶ κ᾽ ἐκεῖ προσπαίζουσα καὶ πλέουσα. Ἤξευρε καλῶς νὰ κολυμβᾷ.

   [...]

   Δὲν ὑπῆρχεν ἄλλη αἵρεσις, εἰμὴ νὰ περιμένω. Θὰ ἐκράτουν τὴν ἀναπνοήν μου. Ἡ κόρη ἐκείνη δὲν θὰ ὑπώπτευε τὴν παρουσίαν μου. Ἄλλως ἤμην ἐν συνειδήσει ἀθῷος.

   Ἐντοσούτῳ ὅσον ἀθῷος καὶ ἂν ἤμην, ἡ περιέργεια δὲν μοῦ ἔλειπε. Καὶ ἀνερριχήθην πάλιν σιγὰ-σιγὰ πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βράχου, καλυπτόμενος ὄπισθεν τῶν θάμνων· ἔκυψα νὰ ἴδω τὴν κολυμβῶσαν νεάνιδα.

   Ἦτον ἀπόλαυσις, ὄνειρον, θαῦμα. Εἶχεν ἀπομακρυνθῆ ὣς πέντε ὀργυιὰς ἀπὸ τὸ ἄντρον, καὶ ἔπλεε, κ᾽ ἔβλεπε τώρα πρὸς ἀνατολάς, στρέφουσα τὰ νῶτα πρὸς τὸ μέρος μου. Ἔβλεπα τὴν ἀμαυρὰν καὶ ὅμως χρυσίζουσαν ἀμυδρῶς κόμην της, τὸν τράχηλόν της τὸν εὔγραμμον, τὰς λευκὰς ὡς γάλα ὠμοπλάτας, τοὺς βραχίονας τοὺς τορνευτούς, ὅλα συγχεόμενα, μελιχρὰ καὶ ὀνειρώδη εἰς τὸ φέγγος τῆς σελήνης. Διέβλεπα τὴν ὀσφύν της τὴν εὐλύγιστον, τὰ ἰσχία της, τὰς κνήμας, τοὺς πόδας της, μεταξὺ σκιᾶς καὶ φωτός, βαπτιζόμενα εἰς τὸ κῦμα. Ἐμάντευα τὸ στέρνον της, τοὺς κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους ὅλας τῆς αὔρας τὰς ριπὰς καὶ τῆς θαλάσσης τὸ θεῖον ἄρωμα. Ἦτον πνοή, ἴνδαλμα ἀφάνταστον, ὄνειρον ἐπιπλέον εἰς τὸ κῦμα· ἦτον νηρηίς, νύμφη, σειρήν, πλέουσα, ὡς πλέει ναῦς μαγική, ἡ ναῦς τῶν ὀνείρων…

   [...]

Ὄνειρο στὸ κῦμα [1] [2] [3] [4] [5] [6] [playlist]

   Ἐπὶ πόσον ἀκόμη θὰ τὸ ἐνθυμοῦμαι ἐκεῖνο τὸ ἁβρόν, τὸ ἁπαλὸν σῶμα τῆς ἁγνῆς κόρης, τὸ ὁποῖον ᾐσθάνθην ποτὲ ἐπάνω μου ἐπ᾽ ὀλίγα λεπτὰ τῆς ἄλλως ἀνωφελοῦς ζωῆς μου! Ἦτον ὄνειρον, πλάνη, γοητεία. Καὶ ὁπόσον διέφερεν ἀπὸ ὅλας τὰς ἰδιοτελεῖς περιπτύξεις, ἀπὸ ὅλας τὰς λυκοφιλίας καὶ τοὺς κυνέρωτας τοῦ κόσμου ἡ ἐκλεκτή, ἡ αἰθέριος ἐκείνη ἐπαφή! Δὲν ἦτο βάρος ἐκεῖνο, τὸ φορτίον τὸ εὐάγκαλον, ἀλλ᾽ ἦτο ἀνακούφισις καὶ ἀναψυχή. Ποτὲ δὲν ᾐσθάνθην τὸν ἑαυτόν μου ἐλαφρότερον ἢ ἐφ᾽ ὅσον ἐβάσταζον τὸ βάρος ἐκεῖνο… Ἤμην ὁ ἄνθρωπος, ὅστις κατώρθωσε νὰ συλλάβῃ μὲ τὰς χεῖράς του πρὸς στιγμὴν ἓν ὄνειρον, τὸ ἴδιον ὄνειρόν του…

   [...]

   Ὤ! ἂς ἤμην ἀκόμη βοσκὸς εἰς τὰ ὄρη!...»

(Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Ὄνειρο στὸ κῦμα», 1900.)

Ὀλυμπιακὰ παραλειπόμενα

   Ἡ βρετανικὴ τελετὴ ἐνάρξεως τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων προεκάλεσε τὶς συνήθεις ὀξεῖες ἐνδοελληνικὲς ἀντιπαραθέσεις ἐπὶ τοῦ αἰωνίου ἀνατολικοδυτικοῦ ζητήματος («τί εἶναι ἡ Ἑλλάς; δύσις ἢ ἀνατολή;») Δύο παρατηρήσεις:

   Πρὸς τοὺς μέν, σύστασις: ὅποιος ἔχει συνείδησιν ἀριστοκρατικῆς ἀνωτερότητος ἀντιδρᾷ μὲ τὸ φλέγμα τῶν Λακεδαιμονίων (ἢ καὶ τῶν Ἀθηναίων) ἀπέναντι σὲ ἕναν Ἀλέξανδρον [1][2]· ὄχι μὲ σπασμωδικὲς κραυγὲς ἱκανοποιήσεως αἰσθημάτων μειονεξίας.

Πεκῖνον 2008· πῶς πραγματικὰ ᾄδεται ὁ Ὀλυμπιακὸς Ὕμνος.

   Ὅσον ἀφορᾷ στοὺς δέ, παρατηρήσαμε τὸ περίεργον φαινόμενον, Ἕλληνες νεοφιλελεύθεροι νὰ ὑμνοῦν τοὺς Ἄγγλους ἐπειδὴ ἀνέδειξαν σὲ κεντρικὸ ἀφήγημα τὸ ἐθνικό τους σύστημα δημόσιας ὑγείας (NHS). Ὁμολογῶ ὅτι ἐπ᾿ αὐτοῦ μπερδεύτηκα, καθ᾿ ὅτι δὲν ἤξερα κἂν ὅτι τὸ βρετανικὸν ΕΣΥ ὑπῆρχε ἀκόμη. Ἐνόμιζα ὅτι ἦταν μιὰ ρεμούλα τοῦ Ἀνδρέα γιὰ νὰ φάῃ τὰ χρήματα τοῦ Γερμανοῦ φορολογουμένου, ἀλλὰ ἡ Θάτσερ καὶ ὁ Σόιμπλε τὸ κατήργησαν [3]. Καθ᾿ ὅσον πάντως μᾶς ἀφορᾷ, ὑποψιάζομαι ὅτι, ἐὰν στὴν τελετὴ ἐνάρξεως πρωταγωνιστοῦσε ἢ δευτεραγωνιστοῦσε ἔστω καὶ ὁ Μάρξ (ἔζησε τὶς τρεῖς τελευταῖες δεκαετίες τῆς ζωῆς του καὶ ἐτάφη στὸ Λονδῖνο), οἱ Ἕλληνες «ἐκσυγχρονιστὲς» θὰ ὑμνοῦσαν καὶ τὸν μαρξισμόν.

Florence Nightingale (1820-1910)
Αὐτή, ναί!

Σημειώσεις:

[1] Πόσο μᾶλλον ἀπέναντι σὲ ἕναν Λαγίδην χθεσινόν:

Ὅσο γιὰ τὴν ταπείνωσι — μὰ ἀδιαφοροῦσε.

Τὸ φρόνημα τῆς Σπάρτης ἀσφαλῶς δὲν ἦταν ἱκανὸς

νὰ νοιώσει ἕνας Λαγίδης χθεσινός·

ὅθεν κ᾿ ἡ ἀπαίτησίς του δὲν μποροῦσε

πραγματικῶς νὰ ταπεινώσει Δέσποιναν

Ἐπιφανῆ ὡς αὐτήν· Σπαρτιάτου βασιλέως μητέρα.

(Κ.Π. Καβάφης, «Ἐν Σπάρτῃ»)

[2] Ἐνῷ ὁ Ἀλέξανδρος, κοσμοκράτωρ, ἐκόντευε καὶ στ᾿ ἄστρα νὰ πηδήσῃ («Ὁ δ᾿ Ἀλέξανδρος ἔξω τῆς Ἄρκτου καὶ τῆς οἰκουμένης ὀλίγου δεῖν πάσης μεθειστήκει, τὸ δ᾿ ἐσόμενον ἄδηλον ἦν». (Αἰσχίνης, «Κατὰ Κτησιφῶντος») (Πέρ᾿ ἀπ᾿ τ᾿ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς τὰ πέρατα ὁ Ἀλέξανδρος, κι ἄδηλο τὸ μέλλον!)), οἱ Ἀθηναῖοι, ἀδιαφορώντας καὶ ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἀπουσία του, ἐπιδίδονταν στὴν ἀγαπημένη τους ἀθλοπαιδιά· κατηγοροῦσαν, ἐδίκαζαν καὶ ἐκτελοῦσαν οἱ μὲν τοὺς δὲ ἐπὶ προδοσίᾳ.

[3] Χώρια πού, φίλη, μόνιμη κάτοικος Λονδίνου ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια, ποὺ τῆς ἀρέσει ἡ ζωὴ ἐκεῖ καὶ λέγει ὅτι δύσκολα θὰ μποροῦσε νὰ ζήσῃ στὴν Ἑλλάδα, ἐπιμένει κάθε φορὰ νὰ μὲ κάνῃ νὰ ἀπορῶ, συνδυάζοντας πάντοτε τὶς ἐπισκέψεις στὸν γιατρό (γιὰ ὁποιοδήποτε θέμα) μὲ τὶς διακοπές της στὴν Ἑλλάδα. Μυστήρια πράγματα.

* * *

Βούλα Παπαχρήστου

   Στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες ἀποκλείονταν οἱ βάρβαροι. Στὰ Olympic Games ἀποκλείονται οἱ Ἕλληνες.

Πολιτικὴ ὀρθότης, ἡ μοντέρνα Ἱερὰ Ἐξέτασις (βίντεο, ἀπὸ τὸ Ἀντίβαρο)

Μόνη ἐναντίον ὅλων...

Ακόμα 140 ! τενεκέδες την πέσανε στην
δασκάλα -
οι ανέραστοι -
που είναι γυναίκα και μόνη.
Και επιπλέον - όπως όλοι οι
προηγηθέντες -
φονείς των φωνηέντων -
συσκοτίζοντας το θέμα - που δεν είναι
η σύγχυση ανάμεσα στους
φθόγγους και
τα γράμματα - γιατί τέτοια
σύγχυση δεν
υπάρχει - αλλά ο πόλεμος της
προφορικής εναντίον
της γραπτής
μορφής της γλώσσας.
Είναι άσχετοι και πληρωμένοι .
Το φαινόμενο της γλώσσας είναι
ενιαίο και συνεχές -
όπως γνωρίζουνε όσοι την
αγαπάνε -
όσοι διαβάζουνε -
όσοι με κλειστά μάτια και χωρίς
κανέναν ήχο -
ψιθυρίζουνε αρρήτως -
τα κείμενα της ελληνικής
μνήμης .

Και επί του προκειμένου -
και συγκεκριμένα -
ο χωρισμός της προφορικής από
την γραπτή -
είναι εκ της θεωρίας του
δομισμού -
κοινώς στρουκτουραλισμός -
που θεωρεί όλα τα
ανθρώπινα -
ιδιαιτέρως τα γλωσσικά -
χωρίς κανένα νόημα -
α/νόητα - που αποκτούνε την
συνθήκη του νοήματός τους -
μόνο όταν ενταχθούνε
στην δομή -
δηλαδή στην αυθεντία
της εξουσίας.
Ο Νταχτιρντί - που του την
έδινε ο
στρουκτουραλισμός -
έγραφε -
ότι ο σύγχρονος κόσμος -
στηρίζεται σε
μανιχαϊστικές αντιθέσεις -
στηρίζεται και καλλιεργεί -
όπως -
καλό εναντίον κακού -
άνδρας εναντίον γυναίκας -
προφορική γλώσσα εναντίον γραπτής.
Ας μην μιλάνε λοιπόν
για επιστήμες και εξελίξεις -
γιατί είναι
οπισθοδρομικοί -
χατζηαβάτες και δολοφόνοι.

Γιατί τόση μανία ;
Γιατί με 3.000.000 μετανάστες -
ετοιμάζουνε
την φωνητική
ελληνική - με την πλήρη
κατάργηση της
σημερινής μορφής της γλώσσας.

* * *

Ώστε γράφουνε μπούρδες ρωτάς ;
Εσύ τι λες -
είναι μπούρδες
ή όχι όταν γράφουνε
ότι
σωστά καταργήσανε
και την διάκριση των συμφώνων σε
χειλικά, ουρανικά, οδοντικά κλπ -
αντικαθιστώντας τις διακρίσεις αυτές
με άλλες -
άσχετες -
όπως τριβόμενα, φατνιακά !

γιατί όπως λένε -
η διάκριση αυτή δηλώνει τρόπο της
άρθρωσης ! -
και όχι τόπο της άρθρωσης .

Το ήξερες ότι μιλάς φατνιακά ;

140 πληρωμένοι φονιάδες.

* * *

Έναν ζήτησες πράγματι.
Τι έναν ;
Γλωσσολόγο ;
Ποιός όρισε ότι την γραμματική μιας
γλώσσας την γράφουνε
οι γλωσσολόγοι ;

Πώς να τολμήση κανείς να μιλήση -
όταν εξ αρχής -
όπως γράφει ο Σαραντάκος -
και οι σχολιαστές του -
και οι δικοί σου -
γράφουνε για Ελληναράδες
ακροδεξιούς -
όσους δεν δέχονται
τον φόνο των φωνηέντων.

* * *

Με έχει εξοργίσει αυτή η υπόθεση -
αυτή η καταστροφή.
Ότι έχουνε στόχο την κατάργηση
της «ιστορικής ορθογραφίας»
δεν το κρύβουνε .
Τα επιχειρήματά τους είναι σαθρά.
Είναι τα γράμματα φωνήεντα και
σύμφωνα ;
Όχι λένε οι φονείς των φωνηέντων.
Όχι γιατί τα γράμματα - τα
γραμμένα φωνήεντα δεν έχουνε
ήχο -
είναι μόνο και σκέτα σύμβολα.

Αληθινή καταστροφή.

Όταν διαβάζεις την λέξη κίτρινο -
αυτή μεταφέρει το
χρώμα κίτρινο - ή πρέπει
να φέρουμε στο
σχολείο - τον κουβά με
το χρώμα ;

Όταν μαθαίνουμε την λέξη
Ἑλένη -
και την λέξη Μαρία -
και φωνάζουμε το κορίτσι μας -
Ἑλένη,
Μαρία,
Ναυσικᾶ,
φωνάζουμε μόνο τους φθόγγους -
των ονομάτων -
[eleni]
[maria]
[nafsika] -
ή ταυτογχρόνως και τα φωνήεντα
των γραμμάτων ; -
Η Ἑλένη είναι η Ἑλένη με το ήττα
της -
όχι ορθογραφικά -
αλλά φωνητικά -
κι ας μην το προφέρουμε.
Είναι ο ήχος αξεδιάλυτα
δεμένος
με το γράμμα του.

Και η Ναυσικᾶ αιωνίως με την
περισπωμένη της.

(Τοῦ Ἀ. Φαρ.)

Τὰ ἄγρια φωνήεντα...

H Ειρήνη Φιλιππάκη-Warburton ...

Δείξε μου εσύ πού ακριβώς γράφει ότι τα
φωνήεντα είναι 7.
Ή μήπως ξάφνου η γραπτή δεν έχει φωνήεντα ;
Το ελληνικό αλφάβητο - οι λέξεις που
διαβάζεις τώρα -
δεν έχουνε ούτε σύμφωνα ούτε
φωνήεντα ; - είναι μόνο
σημάδια ; - όπως
το δείχνης και εσύ στο ιστολόγιο ;

Ο Τριανταφυλλίδης - τον οποίο
ο Σαραντάκος επικαλείται -
το γράφει καθαρά : -

Και ο Σαραντάκος - αυτήν
ακριβώς την
έκπτωση - που είναι και η
ουσία της καταγγελίας  την
ονομάζει
μικρή - σχεδόν
ασήμαντη - διαφορά .

* * *

Επαναλαμβάνεις άδικα τον Σαραντάκο.
Αντιστοιχίες υπάρχουνε αφού δόξα τω
Θεώ ακόμα ισχύει η γραπτή.

Το ξαναγράφω αν και το κατάλαβες πολύ
καλά με την πρώτη.
Κατά την συγγραφέα η γραπτή ελληνική -
το ελληνικό αλφάβητο -
δεν έχει ούτε φωνήεντα ούτε
σύμφωνα.

Φωνήεντα έχουνε μόνο οι φθόγγοι της
ελληνικής και έχουνε 5.

Αυτό γράφει,
αυτό γράφει ο Σαραντάκος
και αυτό γράφεις στο ιστολόγιο.

Σαραντάκος :
«Η διαφορά είναι ότι η νέα Γραμματική αποφεύγει να χαρακτηρίσει φωνήεντα και σύμφωνα τα γράμματα του αλφαβήτου και κρατάει αυτόν τον χαρακτηρισμό μόνο για τους φθόγγους.»

* * *

Aλλη μία από τις κουτοπονηριές του
Σαραντάκου.

Γράφει ότι σωστά η νεοτάξ απίθανη
αμερικάνα θεωρεί τα φωνήεντα
της ελληνικής 5 γιατί :

«Η πιο παραδοσιακή θεώρηση που χαρακτηρίζει «φωνήεντα» και τους φθόγγους αλλά και τα γράμματα του αλφαβήτου έχει το μειονέκτημα ότι δεν μπορεί να απαντήσει σε απλές ερωτήσεις όπως: Στη λέξη «εύκολος» το υ τι είναι; Φωνήεν ή σύμφωνο; Ή: Πόσα είναι τα φωνήεντα στη λ. «σούβλα», δύο ή τρία ; »

Εδώ ο Τριανταφυλλίδης έγινε « η πιο
παραδοσιακή θεώρηση » - λες
και η γραμματική έγινε
πλέξιμο με το
βελονάκι.
Όμως - η απίθανη και κακόβουλη θεωρία της
αμερικάνας - ότι η γραπτή γλώσσα
δεν έχει φωνήεντα και σύμφωνα -
δεν έχει καμμία απάντηση για πολύ γνωστά
γλωσσικά φαινόμενα που
ο Σαραντάκος από την Κάτω Κουτοπονηριά -
αποσιωπά.

Παραδείγματα.
Ένα γράμμα να αποδίδει πολλούς φθόγγους.
Αγγελος και Βαγγέλης,
άγχος,
- ύστερα, αυτό, αύριο.

Γράμματα που δεν προφέρονται όπως ορίζει
το σημάδι αλλά αλλάζουνε τον ήχο του
προηγουμένου συμφώνου -
νειάτα,
δουλειά ....

Γράμματα που γράφονται και δεν προφέρονται -
υιοθεσία, μυίγα ..

Γράμματα που προφέρονται και δεν γράφονται -
εκσυγχρονισμός.

Με άλλα λόγια όπως συμβαίνει σε όλες τις
γλώσσες του κόσμου
με κορυφαία την αγγλική -
δεν υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ των
φθόγγων και των
γραμμάτων -
( στ αγγλικά λένε γουώκθρου και γράφουνε
Walkthrough κλπ ).
και η θεωρία ότι τα γράμματα που
αποδίδουνε τους
φθόγγους - πάει περίπατο.

Αλλά κάπως πρέπει να δικαιολογήσουμε το
νεοτάξ τέρας ότι προηγείται η προφορική -
ώστε να τινάξουμε τις ιστορικές
γλώσσες στον αέρα -
κατά τας διαταγάς.
Μία παγκόσμια γλώσσα
Ένα παγκόσμιο νόμισμα
Μία παγκόσμια κυβέρνηση.

* * *

Kανονικά
και σε όλα τα κράτη του κόσμου -
υπάρχει μία επίσημη
γραμματική - στην οποία πρέπει
η δημόσια γλώσσα να
υπακούη -
και κανείς δεν μπορεί -
έτσι επειδή του κατέβηκε να
την αλλάξη.
Και αυτό - όχι μόνο γιατί
ειναι κεντρικό
της κοινωνίας και
της ιστορίας - αλλά γιατί
είναι πρακτικώς
αναγκαίο - στα συνταγματικά
και πολιτικά δικαστήρια -
ώστε η αυθαίρετη αλλαγή
των γραμματικών κανόνων
να μην οδηγεί
σε αλλαγές του νοήματος
των νόμων -
και των συμβολαίων -
ή -
η αλλαγή αυτή - να
γίνεται εμπόδιο στην
κατανόηση της γλώσσας
του προσφάτου
παρελθόντος και των
κειμένων της κλπ.
Η γλώσσα είναι κοινό κτήμα -
είναι δημοκρατία -
είναι η ουσιαστική βάση
της κοινής ζωής
των ανθρώπων ενός
έθνους .
Ποιός έδωσε λοιπόν το
δικαίωμα σε αυτήν
την ... - και στους
... που την
ακολουθούν - να
αλλάξη την γλώσσα -
να αφαιρέση τα φωνήεντα
από το αλφάβητο -
( το η που βλέπεις δεν
είναι φωνήεν είναι το
σημάδι ενός φθόγγου -
του φθόγγου [ι] ) -
ή να καταργή τις κλίσεις -
ή τις διακρίσεις
των φθόγγων -
φατνιακά γράφει -
και γενικώς να
εξαμερικανίζει και να
αποπατεί -
επί της γλώσσας -
χωρίς έλεγχο και χωρίς
τιμωρία ;
Μόνο στα χειρότερα
μπουρδέλα γίνεται - αυτό
που μας κάνουνε εδώ -
τα στρατά της νεοτάξ -
και ασφαλώς -
θέλει και πρέπει -
γιατί άλλος τρόπος δεν
υπάρχει -
να πέση πολύ ξύλο.

(Τοῦ Ἀ. Φαρ.)

* * *

Τα άγρια φωνήεντα ...

Kαι η απάτη, η νεοταξική προπαγάνδα,
συνεχίζεται.

Αν διαβάσετε το προηγούμενο των Καζάζη
Μπαμπινιώτη - θα δείτε ότι μιλάνε για μια
δήθεν σύγχυση των φθόγγων με τα
γράμματα - και βεβαιώνουνε ότι γράμματα
δεν θα αφαιρεθούν.

Αφήνω κατά μέρος την ύβρι των βεβαιώσεων -
σα να ναι δική τους η γλώσσα και μας
κάνουνε την χάρη.
Δεν είναι θέμα συγχύσεως αλλά κάτι
απλούστερο και θεμελιώδες.
Η γραπτή γλώσσα - έχει φωνήεντα και
σύμφωνα ;
Όχι λένε, δεν έχει.
Τα γράμματα δεν έχουνε κανέναν ήχο -
είναι σκέτα σύμβολα .
Όπως τα σήματα της τροχαίας.

Η θέση αυτή δεν έχει καμία σχέση με
την φωνολογία.
Είναι ένα αξίωμα επί της γλώσσας - ένα
κακό μεταμοντέρνο ιδεολόγημα.

(Τοῦ Ἀ. Φαρ.)